Όσιος Θεράπων ηγούμενος της Μόνζας

Λίγο πριν αναχωρήσει από τον κόσμο, ο όσιος Θεράπων είδε προφητικά τη μεγάλη πείνα που θα χτυπούσε τη ρωσική γη το έτος χίλια εξακόσια ένα. Στην καρδιά του φύλαγε μια ξεχωριστή φιλία με τον μακάριο Βασίλειο της Μόσχας, αν και δεν τον αντίκρισε ποτέ με τα σωματικά του μάτια. Ο Θεράπων ξεκίνησε την ασκητική του πορεία μέσα στα όρια της Μόσχας, ζώντας με αυστηρότητα και διαρκή προσευχή ανάμεσα στον κόσμο.

Έπειτα από καιρό, αναζητώντας μεγαλύτερη ησυχία, μετέβη στην πόλη Κοστρομά και προσήλθε στη μονή της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού. Εκεί έλαβε το μοναχικό σχήμα και αφιερώθηκε ολοκληρωτικά στον Χριστό με βαθιά ταπείνωση. Στα χρόνια εκείνα, δύο ευλαβείς μοναχοί, ο Αδριανός και ο Παφνούτιος, ξεκινούσαν από τη μονή του οσίου Παύλου του Ομπνόρσκι, αναζητώντας απομονωμένο τόπο για άσκηση.

Έφτασαν στον ποταμό Μόνζα και ίδρυσαν εκεί ένα νέο μοναστήρι, κοντά στην πόλη Γκάλιτς. Η φήμη της ησυχαστικής τους ζωής διαδόθηκε γρήγορα στις γύρω περιοχές και τράβηξε πολλούς διψασμένους για πνευματική γαλήνη. Έτσι, ο όσιος Θεράπων αποφάσισε να μεταβεί σε αυτή τη νεοσύστατη αδελφότητα του ποταμού Μόνζα.

Στο νέο του μοναστήρι ο όσιος βρήκε τον τόπο που λαχταρούσε η ψυχή του και παρέμεινε εκεί μέχρι την κοίμησή του. Κάθε ημέρα, με την ευλογία του ηγουμένου, αποσυρόταν σε ένα πυκνό δάσος γύρω από τη μονή για να προσεύχεται. Εκεί, ανάμεσα στα δέντρα και στη σιωπή της φύσης, έστρεφε ολόκληρο τον νου του στον Θεό με δάκρυα μετανοίας.

Όταν έπεφτε η νύχτα και η αδελφότητα αναπαυόταν, εκείνος άναβε το καντήλι και διάβαζε πνευματικά ωφέλιμα βιβλία. Με μεγάλη επιμέλεια αντέγραφε τα ιερά κείμενα και ετοίμαζε χειρόγραφα για τη χρήση των αδελφών του μοναστηριού. Έτσι, η ζωή του μοιραζόταν ανάμεσα στην προσευχή της ερημιάς και στην ταπεινή διακονία της γραφίδας.

Στην καρδιά του είχε ως πρότυπο τον δια Χριστόν σαλό Βασίλειο της Μόσχας και τον αποκαλούσε αληθινό του φίλο. Παρόλο που οι δύο άγιοι δεν συναντήθηκαν ποτέ πρόσωπο με πρόσωπο στη γη, ενώνονταν πνευματικά μέσα στην αγάπη του Χριστού. Ο όσιος Θεράπων εμπνεόταν από τη ζωή του και προσπαθούσε να ακολουθεί την ταπείνωσή του στην καθημερινή του πάλη.

Ο Κύριος δόξασε τον πιστό του δούλο ακόμη και μέσα στα χρόνια της επίγειας ζωής του με το χάρισμα της θαυματουργίας. Πολλοί προσέρχονταν στη μονή ζητώντας τις προσευχές του και έφευγαν παρηγορημένοι, αφού έβλεπαν δείγματα της θείας χάριτος μέσα από τις πρεσβείες του. Λίγο προτού φύγει από τον κόσμο, ο όσιος προφήτευσε με σαφήνεια τη μεγάλη πείνα που θα έπληττε τη ρωσική γη το έτος χίλια εξακόσια ένα.

Η προφητεία του εκπληρώθηκε στη συνέχεια κατά γράμμα και προκάλεσε βαθύ σεβασμό προς το πρόσωπό του ανάμεσα στους πιστούς. Παρέδωσε την ψυχή του στον Θεό ειρηνικά κατά το έτος χίλια πεντακόσια ενενήντα επτά, αφήνοντας πίσω του φωτεινό παράδειγμα ασκητικής ζωής. Οι αδελφοί τον έθαψαν με ευλάβεια μέσα στο μοναστήρι, διατηρώντας ζωντανή την ανάμνηση της αρετής του.

Από τότε η μονή στον ποταμό Μόνζα πήρε το όνομά του και ονομάστηκε Θεραπόντοβα προς τιμήν του οσίου ιδρυτή. Η μνήμη του τιμάται κάθε χρόνο στις δώδεκα Δεκεμβρίου, ως ευλογία για όσους αγαπούν την ησυχαστική παράδοση και την ταπεινή άσκηση.