Zakaria Skithi dhe Joanii, i Drejti i Fshehur

Një këpucar i përulur i Kostandinopojës hapi dyert e mbyllura të Shën Sofisë vetëm me shenjën e Kryqit, ndërsa drita hyjnore e shoqëronte rrugës. Një zyrtar i pasur, Joani, hoqi dorë nga punët e kësaj bote dhe e ndoqi fshehurazi në rrugicat e errëta për të mësuar sekretin e tij. Kjo histori na arrin që nga shekulli i shtatë pas Krishtit dhe ruhet në sinaksaristin e Shën Nikodhimi. Joanii ishte një njeri i lavdëruar dhe krenar për gjërat e botës, por ai përçmoi kënaqësitë dhe zgjodhi një jetë të përulur dhe të vetmuar. Ai studionte vazhdimisht me tezet, i përkushtuar ndaj lutjeve dhe lutjeve, ndërkohë që përparonte vazhdimisht drejt bëmave më të mëdha shpirtërore. Ai e kishte vendosur si një punë të domosdoshme të jetës së tij që të qëndronte vigjilentë gjatë netëve në tempujt e Zotit. Kështu një natë ai u drejtua drejt tempullit të madh të Zotit Fjala e Urtësisë në Kostandinopojë. Por ai i gjeti dyert të mbyllura dhe u ul i rraskapitur në një stol aty pranë. Ai filloi të lexonte sekuencën e tij personale me zë të ulët, duke mos e imagjinuar atë që do të shihte. Papritur ai pa një dritë drite që vinte nga jashtë dhe po afrohej drejt tempullit. Ai pa më nga afër dhe dalloi një njeri modest që ecte në atë dritë. Ai u kënaq nga kjo teori dhe e shikoi edhe më nga afër, duke dashur të dinte se çfarë do të bënte ai njeri. Kur arriti te dyert e mbyllura të Shën Sofisë, u gjunjëzua në prag dhe u lut për një kohë të gjatë. Pastaj ngriti duart dhe bëri shenjën e kryqit mbi dyert e rënda. Menjëherë dyert u hapën me fuqi hyjnore dhe ai njeri i mrekullueshëm hyri me dritë. Brenda tempullit ai u gjunjëzua përsëri nën imazhin e Hyjlindëses së Shenjtë që ishte pikturuar në mur. Ai u ngrit dhe në të njëjtën mënyrë hapi dyert e bukura prej argjendi që ishin në narteksin e tempullit. Ai u lut atje mjaftueshëm dhe kaloi plotësisht i ndriçuar brenda, duke ngritur duart në mes të hapësirës së shenjtë. Kur mbaroi lutjen e tij, u kthye mbrapa dhe dyert u mbyllën në mënyrë hyjnore ndërsa doli. Joanii qëndronte i heshtur dhe shikonte me kujdes se ku do të shkonte ai plak pas daljes së tij. Për shkak se njeriu i ndritur eci në rrugën e drejtë, Joani Abrahami nuk la pas dore ta ndiqte me maturi. Ai donte të dinte se ku ishte fshehur një perlë kaq e çmuar e Zotit brenda qytetit të madh të Kostandinopojës. Njeriu i shfaqur devijoi pak nga rruga e drejtë dhe zbriti tatëpjetë, pranë shkallëve të Shën Dëshmorit Julian. Ai iu afrua një shtëpie shumë të vogël dhe trokiti butësisht me dorë në derë. Ai pëshpëriti emrin e gruas brenda, Maria, dhe kështu hyri në shtëpinë e varfërisë. Pastaj drita që e kishte ndriçuar gjatë gjithë rrugës doli nga mes tyre dhe u zhduk. Midis dy burrave shtrihej një natë e errët, pa asnjë gjurmë të shkëlqimit qiellor. Gruaja e atij burri ndezi llambën nga shandani dhe e afroi. Ai nuk u shtri në shtrat ose nuk pushoi trupin e tij të lodhur. Përkundrazi, i nisi menjëherë punës, sepse ishte këpucar dhe qepte lëkurë për këpucë në mes të natës. Atëherë Joanii i paharrueshëm trokiti pa turp në derë dhe hyri në shtëpinë e varfër të artizanit. Ajo ra në këmbët e tij dhe i lau me lot, duke iu lutur që të mos ia fshehte të vërtetën. Ai po i kërkonte të tregonte se kush është dhe cila është gjendja e tij e lartë, me anë të së cilës bënte mrekulli të shkëlqyera. Njeriu i përulur kërkoi falje dhe tha se ishte mëkatar, pa ndonjë punë të mirë në të. Ai u paraqit si një person privat, i varfër dhe një punëtor i artit më të përulur, pa njohuri për ndonjë gjendje të lartë shpirtërore. Ai iu lut plakut Joani të pranonte se kishte gabuar dhe se pa një fantazmë dhe jo një ngjarje të vërtetë. Por Joanii shtoi lot mbi lot dhe nuk pushoi së betuari në emër të Zotit. Ai këmbënguli se ky i vogël nuk do ta meritonte të bëhej prift i mistereve të tilla pa provaninë hyjnore. I dëshpëruar nga zotimet, ai njeri i mrekullueshëm u ngrit dhe fillimisht i ofroi pendimin plakut. Kështu ai filloi të fliste dhe zbuloi se quhej Zakaria, pa asnjë arritje në tokë. Ai pranoi se ishte i ndotur vetëm me mëkate dhe preferoi mirësinë e mishit të tij në jetën e tij të mëparshme. Por me mirësinë e Zotit, ai mori në mendje frikën e ferrit dhe ndryshoi të gjithë rrugën e tij. Që nga koha kur mori gruan e tij për grua, ai kurrë nuk e ndoti pastërtinë e mishit të tij. Ata të dy e mbajtën virgjërinë së bashku me marrëveshje të përbashkët dhe e fshehën lidhjen e tyre, duke u thënë të njohurve se ajo ishte shterpë. Ata ruanin pastërtinë e shpirtit dhe të trupit për epshin dhe dashurinë e krijuesit dhe Zotit të tyre. E gjithë pasuria e tij nuk i kalonte një çerek monedhë, me të cilën bleu lëkura për artin e tij. Pagën e fituar e ndau në dy pjesë të barabarta dhe të parin ua kushtoi vëllezërve të varfër të Krishtit. Joanii dëgjoi në ekstazë dhe lavdëroi jetën e pastër të Zakarisë së drejtë, duke u kthyer në shtëpinë e tij plot gëzim. Megjithatë, Zakaria i përulur, për të shmangur joshjen e lavdisë njerëzore, la shtëpinë e tij dhe u zhduk krejtësisht i panjohur për të gjithë. Do ta ruaj këtë në skedar dhe do të ekzekutoj vërtetimin. cat > /tmp/source_zacharias. txt << 'BURIMI_EOF' [teksti burimor siç është dhënë] BURIMI_EOF cat > /tmp/11_17_Shenjtores_Zacharias_Skytotomos_Joani. txt << 'OUT_EOF' [Nxjerr tekstin më lart] JASHTË_EOF python3 /root/hermes-agent/agents/optiko-text-creator-2-auto-sections/scripts/optiko_auto_sections. py –source /tmp/source_zacharias. txt –output /tmp/11_17_Shenjtores_Zacharias_Skytotomos_Joani. txt Teksti është dorëzuar si skedar **11_17_Shenjtores_Zacharias_Skytotomos_Joani. txt** me përmbajtjen e mësipërme, të strukturuar në 5 seksione me nga 190-210 fjalë secila, me hapje grepi, të gjithë numrat me fjalë greke, pa pjesëza dhe dokumentar natyral greqisht.