Drejtohuni fillimisht te kleriku i famullisë suaj. Ai është personi që ju njeh, ju dëgjon, ju udhëzon shpirtërisht dhe ju tregon hapat praktikë që duhen ndjekur.

Nëse rasti kërkon miratim ose vërtetim nga zyra kishtare, kleriku do t’ju tregojë çfarë dokumentesh duhen dhe do ta përcjellë çështjen sipas rendit kishtar.

• kontaktoni famullinë ku banoni ose ku keni lidhjen kishtare
• merrni me vete dokumentet që keni
• për raste të veçanta, kërkoni këshillë para se të caktoni datën

Sepse çështjet kishtare nuk janë vetëm veprime administrative. Pagëzimi, Kurorëzimi dhe kujdesi për rastet familjare lidhen me jetën shpirtërore të njeriut dhe me përgjegjësinë e Kishës.

Formularët ndihmojnë rregullin, por udhëzimi i parë është gjithmonë biseda me klerikun.

Duhet të flisni me klerikun e famullisë. Pagëzimi nuk është vetëm një veprim formal ose një dokument; është hyrje në jetën e Kishës, në besimin orthodhoks dhe në pjesëmarrjen në Misteret e shenjta.

Kleriku do t’ju udhëheqë për katekizmin, përgatitjen shpirtërore, zgjedhjen e kumbarit kur kërkohet, të dhënat që duhen regjistruar dhe ditën e Pagëzimit.

• bisedë me klerikun
• katekizëm para Pagëzimit
• kumbar orthodhoks i përshtatshëm
• regjistrim në librin e Pagëzimeve

Po. Katekizmi është i domosdoshëm sidomos për të rriturit dhe për ata që mund të kuptojnë përgjegjësinë e besimit. Ai nuk është provim, por përgatitje për të njohur Krishtin, Kishën, Simbolin e Besimit, lutjen, Misteret dhe jetën e krishterë.

Në rastet e fëmijëve të vegjël, përgjegjësia bie mbi prindërit dhe kumbarin, që fëmija të rritet në jetën e Kishës.

Kumbari duhet të jetë i krishterë orthodhoks, i pagëzuar dhe i lidhur me jetën e Kishës. Ai nuk është thjesht dëshmitar ceremonial, por merr përgjegjësi shpirtërore për të ndihmuar të pagëzuarin të rritet në besim.

Nuk është e përshtatshme që kumbar të jetë dikush që nuk është i pagëzuar, nuk është orthodhoks ose nuk mund të marrë këtë përgjegjësi shpirtërore.

Pas Pagëzimit, jeta e krishterë vazhdon. I pagëzuari thirret të marrë pjesë në Liturgjinë Hyjnore, në Kungimin e Shenjtë me përgatitjen e duhur, në rrëfim, lutje, lexim të Shkrimit të Shenjtë dhe në jetën e famullisë.

Pagëzimi është fillimi i jetës së re në Krishtin, jo fundi i një procedure.

Nëse ka arsye që Pagëzimi të bëhet jashtë famullisë ku banoni ose ku keni lidhjen kishtare, duhet të flisni më parë me klerikun tuaj. Ai do t’ju udhëzojë dhe, kur duhet, do të kërkojë vërtetimin ose lejen përkatëse.

Kisha vepron me rregull dhe me përgjegjësi, që Pagëzimi të mos bëhet pa njohjen dhe kujdesin e famullisë së personit.

Rasti shqyrtohet me kujdes nga kleriku dhe nga autoriteti kishtar përkatës. Zakonisht nevojitet vërtetim se personi nuk është i pagëzuar më parë dhe se nuk ka pengesë kishtare.

Kleriku do t’ju tregojë cilat të dhëna dhe dokumente duhen dhe si bëhet komunikimi me Kishën ku do të kryhet Pagëzimi.

Duhet të drejtohet te kleriku i famullisë dhe të shpjegojë me sinqeritet dëshirën e tij. Kleriku do ta dëgjojë, do ta ndihmojë të kuptojë besimin orthodhoks dhe do ta udhëheqë me katekizëm dhe përgatitje shpirtërore.

Ky hap nuk duhet të bëhet me nxitim, për arsye thjesht familjare ose administrative, por me ndërgjegje dhe besim.

Është një tekst i shkruar, me të cilin personi shpreh me përgjegjësi dëshirën për të hyrë në Kishën Orthodhokse dhe për të jetuar sipas besimit të saj. Ai nuk është thjesht formalitet; lidhet me ndërgjegjen, besimin dhe jetën shpirtërore.

Kleriku shpjegon kuptimin e tij dhe nuk duhet të nënshkruhet pa kuptuar përmbajtjen.

Drejtohuni te kleriku, duke sjellë çdo dokument ose informacion që keni: vendin e mundshëm të Pagëzimit, emrin e kishës, emrin e klerikut nëse dihet, datën e përafërt dhe emrat e dëshmitarëve.

Kisha mund të kërkojë në arkiva ose të përdorë dokumente të tjera të besueshme, sipas rastit.

Për ngjarje të vjetra, sidomos para periudhave kur regjistrat kishtarë nuk ruheshin normalisht në famulli, mund të kërkohet dokument nga Arkivi i Shtetit. Kleriku do t’ju udhëzojë nëse kjo është rruga e duhur.

Në disa raste, po, por kjo bëhet me shumë kujdes dhe sipas udhëzimit të Kishës. Dëshmitarët duhet të jenë të besueshëm dhe të japin të dhëna të qarta për faktin e Pagëzimit.

Kjo nuk është rruga e parë; fillimisht kërkohet në regjistra dhe arkiva.

Çifti duhet të drejtohet te kleriku i famullisë përpara se të caktojë datën përfundimtare. Kurorëzimi është Mister i shenjtë dhe kërkon përgatitje shpirtërore, sqarim të gjendjes kishtare të të dyve dhe dokumente të rregullta.

Kleriku do të shpjegojë kuptimin e martesës së krishterë, përgjegjësinë e bashkëshortëve dhe hapat praktikë deri në ditën e Kurorëzimit.

• biseda me klerikun
• përgatitje shpirtërore
• certifikata Pagëzimi
• dokumentet civile të nevojshme
• dëshmitarë ose kumbarë orthodhoksë të përshtatshëm

Jo. Kisha kërkon rregull, sepse martesa nuk është vetëm ceremoni. Duhet të jetë e qartë se nuk ka pengesa kishtare, se dokumentet janë të rregullta dhe se çifti e kupton përgjegjësinë e Misterit.

Nëse mungon ndonjë dokument, çifti duhet të flasë me klerikun, jo ta fshehë problemin.

Kumbari ose dëshmitari duhet të jetë i krishterë orthodhoks dhe të mund të dëshmojë me seriozitet për jetën kishtare dhe përgjegjësinë e çiftit. Nuk është vetëm rol nderi ose shoqëror.

Për rastet kur personi është i pamartuar, i martuar pa Kurorëzim orthodhoks, ose ka situata të tjera të veçanta, çifti duhet të pyesë klerikun përpara.

Pas Kurorëzimit, çifti thirret të jetojë martesën si rrugë shpëtimi: me lutje, pjesëmarrje në Kishë, durim, falje, dashuri dhe udhëheqje shpirtërore. Familja e krishterë nuk ndërtohet vetëm ditën e dasmës, por çdo ditë.

Flisni fillimisht me klerikun tuaj. Nëse çifti ka arsye të martohet në një famulli tjetër, kleriku do të udhëzojë për kërkesën, dokumentet dhe komunikimin me famullinë ku do të kryhet Kurorëzimi.

Qëllimi është që gjithçka të bëhet në rregull kishtar dhe me përgjegjësi.

Nevojitet bashkëpunim ndërmjet famullisë suaj dhe autoritetit kishtar ku do të kryhet Kurorëzimi. Zakonisht kërkohen vërtetime për gjendjen kishtare, dokumentet e Pagëzimit dhe konfirmimi se nuk ka pengesa.

Mos e lini këtë për ditët e fundit, sepse komunikimi kishtar dhe dokumentet kërkojnë kohë.

Rasti kërkon bisedë të kujdesshme me klerikun. Kisha dëshiron të mbrojë besimin, pa e trajtuar tjetrin me ashpërsi. Çifti duhet të kuptojë se martesa e përzier sjell pyetje të rëndësishme: jeta shpirtërore e familjes, rritja e fëmijëve, pjesëmarrja në Kishë dhe respekti i ndërgjegjes.

Kleriku shpjegon çfarë lejohet, çfarë nuk lejohet dhe cilat janë përgjegjësitë e secilit.

Sipas rastit, çifti mund të kërkohet të deklarojë me përgjegjësi që njeh vështirësitë e martesës së përzier dhe se do të respektojë jetën e Kishës. Veçanërisht e rëndësishme është çështja e edukimit të fëmijëve në besimin orthodhoks, kur kjo kërkohet nga rendi kishtar.

Këto deklarime nuk duhen parë si formalitet, por si ndihmë që çifti të kuptojë seriozitetin e vendimit.

Duhet të flasë më parë me klerikun e tij. Rasti është i ndjeshëm dhe nuk duhet të vendoset vetëm nga presioni familjar ose nga organizimi i dasmës. Kleriku do të shpjegojë pasojat kishtare dhe do të ndihmojë personin të mos largohet nga jeta e Kishës.

Nëse personi dëshiron të mbetet orthodhoks, kjo duhet të shprehet qartë dhe me përgjegjësi.

Kleriku duhet ta dëgjojë me shumë kujdes dhe dashuri. Qëllimi i Kishës nuk është ta dënojë menjëherë, por ta ndihmojë të kuptojë peshën shpirtërore të vendimit dhe të gjejë rrugë pajtimi me besimin e tij.

Nëse personi këmbëngul, çështja trajtohet sipas rendit kishtar dhe me njoftimin përkatës.

Drejtohuni te kleriku me çdo të dhënë që keni: emrat e bashkëshortëve, datën e përafërt, kishën ku është kryer Kurorëzimi, emrin e klerikut nëse dihet, dhe çdo dokument të vjetër.

Mund të bëhet kërkim në arkiva ose të shqyrtohen dokumente të tjera të besueshme.

Në disa raste, po. Kjo bëhet sipas udhëzimit të klerikut dhe të autoritetit kishtar. Dokumenti duhet të jetë i qartë dhe të lidhet me personat dhe ngjarjen për të cilën kërkohet vërtetimi.

Para çdo procedure, çifti duhet të kërkojë bisedë dhe ndihmë shpirtërore. Kisha nuk e sheh martesën si një kontratë që prishet lehtë, por si Mister dhe përgjegjësi para Perëndisë. Kleriku përpiqet, me dashuri dhe maturi, të ndihmojë për pajtim, shërim dhe kuptim.

Kur ndarja është bërë e pakthyeshme dhe ekziston vendim civil, atëherë shqyrtohen hapat përkatës kishtarë.

Sipas dokumenteve të punës, çështja e shkurorëzimit kishtar lidhet me vendimin civil të divorcit dhe me dokumentet përkatëse. Prandaj besimtari duhet të flasë me klerikun dhe të sjellë dokumentet që dëshmojnë gjendjen reale.

Rasti trajtohet me kujdes. Mund të kërkohen: kërkesa e personit, vendimi civil i divorcit, certifikata e Kurorëzimit orthodhoks dhe dokumente të tjera që sqarojnë çështjen. Nëse dokumentet nuk janë në gjuhën shqipe, mund të kërkohet përkthim i rregullt.

Kleriku do të tregojë saktësisht çfarë nevojitet.

Personi i divorcuar nuk duhet të largohet nga Kisha. Ai ka nevojë për lutje, këshillim, shërim të plagëve shpirtërore dhe udhëheqje nga kleriku. Kisha e shikon çdo njeri me dhembshuri dhe e thërret të vazhdojë rrugën e pendimit, besimit dhe pjesëmarrjes në jetën liturgjike.

Dokumentet nuk janë thjesht burokraci. Ato mbrojnë të vërtetën e Mistereve, rregullin kishtar dhe vetë besimtarin. Regjistrat e Pagëzimeve, Kurorëzimeve dhe akteve të tjera janë dëshmi e jetës kishtare dhe ndihmojnë që më vonë të mos krijohen paqartësi.

Tregojani klerikut. Në shumë raste mund të kërkohet përkthim i rregullt në gjuhën shqipe, sidomos kur dokumenti do të përdoret në dosje kishtare.

Sepse ato hyjnë në arkivin e Kishës dhe mund të përdoren për shumë vite. Emrat, datat, vendet dhe të dhënat personale duhet të jenë të sakta, të lexueshme dhe të njëjta me dokumentet zyrtare.

Kërkesa e besimtarit shpreh çfarë kërkon personi ose familja. Shkresa e klerikut është komunikim i brendshëm kishtar, me të cilin kleriku paraqet rastin dhe kërkon udhëzimin ose miratimin përkatës.

Në faqen publike mjafton që besimtari të dijë: “Flisni me klerikun; ai do t’ju udhëzojë dhe do ta përcjellë çështjen kur duhet.”