Το όραμα του Αγίου Κάρπου και η αγάπη του Χριστού

Ένας μαθητής του Αποστόλου Παύλου, ο μακάριος Κάρπος, δεν τολμούσε ποτέ να τελέσει τη Θεία Λειτουργία χωρίς να αξιωθεί πρώτα ουράνια θεϊκή οπτασία. Όταν ο άγιος Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης επισκέφθηκε την Κρήτη, φιλοξενήθηκε στο σπίτι αυτού του ξεχωριστού ανθρώπου και έμαθε από τον ίδιο μια συγκλονιστική ιστορία. Ο Κάρπος ήταν άνδρας μεγάλος στις αρετές και διακρινόταν για την υψηλή καθαρότητα του νου του.

Είχε μεγάλη ικανότητα να βλέπει τα θεία, και η ζωή του κυλούσε μέσα σε αδιάκοπη επικοινωνία με τον ουρανό. Όμως κάποτε λυπήθηκε βαθιά εξαιτίας ενός άπιστου ανθρώπου που είχε παρασύρει στην πλάνη του έναν πιστό αδελφό από την Εκκλησία. Η θλίψη του ήταν μεγάλη και η καρδιά του ταραζόταν από το γεγονός αυτό περισσότερο από κάθε άλλη φορά.

Θα έπρεπε, βέβαια, να δείξει υπομονή και να νουθετεί με λόγια ωφέλιμα τον αδελφό που είχε παραστρατήσει. Θα έπρεπε ακόμη να κερδίσει τον άπιστο με την καλοσύνη και να παρακαλεί θερμά τον Κύριο να φωτίσει και τους δύο. Όμως αυτή τη φορά ο Κάρπος δεν μπόρεσε να συγκρατήσει μέσα του την οργή και την πικρία.

Αργά τη νύχτα, καθώς πλησίαζε η ώρα του μεσονυκτίου, ο Κάρπος σηκώθηκε όπως πάντα για να προσευχηθεί στον Κύριο. Η συνήθεια αυτή ήταν για εκείνον αδιάλειπτη και αποτελούσε τη βαθύτερη πηγή της πνευματικής του ζωής. Ωστόσο, ενώ στεκόταν μπροστά στον Θεό, δεν μπορούσε να νικήσει τη βαριά θλίψη που του είχαν προξενήσει οι δύο εκείνοι άνθρωποι.

Άρχισε να σκέφτεται ότι όσοι διαστρέφουν τους ευθείς δρόμους του Κυρίου άδικα συνεχίζουν να ζουν επάνω στη γη. Έτσι παρακαλούσε τον Θεό να κατεβάσει φωτιά από τον ουρανό και να κάψει ολοκληρωτικά και τους δύο. Καθώς προσευχόταν με αυτόν τον τρόπο, ξαφνικά το δωμάτιο όπου στεκόταν συγκλονίστηκε και σχίστηκε από επάνω στα δύο.

Του φάνηκε ότι βρισκόταν πλέον σε ανοιχτό χώρο και μια φωτεινή φλόγα κατέβαινε προς αυτόν από τα ύψη. Σηκώνοντας τα μάτια του ψηλά, είδε τον ουρανό ανοιγμένο και μέσα του τον Ιησού Χριστό καθισμένο στον θρόνο της δόξας. Γύρω από τον Κύριο στέκονταν αναρίθμητα πλήθη αγγέλων σε ανθρώπινη μορφή και τον υπηρετούσαν με δέος και αγάπη ασύλληπτη.

Κατεβάζοντας έπειτα τα μάτια του προς τα κάτω, ο Κάρπος είδε τη γη να ανοίγει και μέσα της φάνηκε μια βαθιά σκοτεινή άβυσσος. Στην άκρη του χάσματος στέκονταν εκείνοι οι δύο άνθρωποι για τους οποίους ζητούσε με οργή την καταστροφή από τον Θεό. Είχαν στο βλέμμα τους ικεσία και τρομερό φόβο, γιατί ήταν κοντά να γκρεμιστούν στη φοβερή άβυσσο.

Μέσα στο χάσμα σερνόταν ένα φοβερό φίδι που έτριζε τα δόντια του με μανία και περίμενε τα θύματα. Υπήρχαν εκεί και άλλοι άνθρωποι που χτυπούσαν τους δύο αμαρτωλούς και τους έσπρωχναν προς το στόμα του φιδιού. Βλέποντας ο Κάρπος ότι όσοι τον είχαν λυπήσει ήταν έτοιμοι να πέσουν και να καταβροχθιστούν, γέμισε από μεγάλη χαρά.

Δεν κοιτούσε πια τόσο τον ανοιχτό ουρανό και τον Κύριο Ιησού όσο την επικείμενη απώλεια των δύο εκείνων ανθρώπων. Επειδή όμως αυτοί δεν έπεφταν στην άβυσσο, άρχισε πάλι να πικραίνεται και να αγανακτεί μέσα του. Ξαναπαρακάλεσε λοιπόν τον Θεό να γκρεμιστούν εκείνοι μια για πάντα και να χαθούν στο σκοτάδι του χάσματος.

Όταν όμως σήκωσε ξανά τα μάτια του στον ουρανό, αντίκρισε κάτι που τον τάραξε βαθύτατα και άλλαξε για πάντα την καρδιά του. Είδε τον Ιησού Χριστό να σηκώνεται από τον ουράνιο θρόνο του και να πλησιάζει τους δύο ανθρώπους που στέκονταν στο χείλος. Ο Κύριος τους άπλωσε το χέρι του με αγάπη και οι άγγελοι τους κράτησαν στερεά και τους τράβηξαν μακριά από την άβυσσο.

Τότε ο Χριστός στράφηκε προς τον Κάρπο και του είπε λόγια που έμειναν χαραγμένα μέσα του για πάντα. Τον ρώτησε γιατί επιθυμεί την απώλεια των αδελφών του και τον κάλεσε να μιμηθεί τον ίδιο τον Σωτήρα. Του φανέρωσε ότι είναι έτοιμος να ξαναπάθει για τη σωτηρία των ανθρώπων, αρκεί εκείνοι να γυρίσουν από τους πονηρούς δρόμους τους.

Ο άγιος Διονύσιος αναφέρει την ιστορία αυτή στην επιστολή του προς τον μοναχό Δημόφιλο για να μας διδάξει την πραότητα. Μας προτρέπει να μη γινόμαστε σκληροί απέναντι στους αμαρτάνοντες αδελφούς μας. Να μην ποθούμε την τιμωρία τους, αλλά τη μετάνοια και την επιστροφή τους κοντά στον φιλεύσπλαχνο Θεό.