Ο Όσιος Ιωάννης ο Χοζεβίτης και η νίκη του πάνω στους πειρασμούς

Ένας δαιμονισμένος νέος βρέθηκε μέσα σε ένα καλάθι σκεπασμένο με χόρτα μπροστά στη σπηλιά του Ιωάννη στην έρημο. Ο ίδιος άγιος είχε ριχτεί κάποτε από έναν δαίμονα σε γκρεμό κοντά στη θάλασσα, μα έμεινε σώος με τη χάρη του Θεού. Καταγόταν από τη Θήβα της Αιγύπτου, από γονείς πλούσιους και ευσεβείς, που τον ανέθρεψαν με βαθιά χριστιανική παιδεία και αληθινό φόβο Θεού.

Ο θείος του, ένας ασκητής της Θηβαΐδας, τον κούρεψε μοναχό και τον οδήγησε από νωρίς στη ζωή της προσευχής. Στα πρώτα χρόνια όμως ο νεαρός μοναχός παρασύρθηκε στην πλάνη των μονοφυσιτών και αρνήθηκε να δεχτεί τις αποφάσεις της Τέταρτης Οικουμενικής Συνόδου στη Χαλκηδόνα. Η καρδιά του πάντως δεν είχε εγωισμό, και έτσι ο Θεός τον οδήγησε στην αλήθεια.

Κάποτε ανέβηκε στα Ιεροσόλυμα, για να προσκυνήσει τον Πανάγιο Τάφο και να μεταλάβει των Αχράντων Μυστηρίων. Ορθόδοξοι κληρικοί τον πλησίασαν με αγάπη και προσπάθησαν να τον φωτίσουν για το αληθινό δόγμα της Εκκλησίας. Ο Ιωάννης όμως ταλαντευόταν ακόμη και δεν μπορούσε να πάρει την τελική απόφαση μέσα στην ψυχή του.

Την παραμονή της θείας κοινωνίας άκουσε στο όνειρό του φωνή που του φανέρωνε πως όσοι χωρίζονται από την αλήθεια της Ορθόδοξης Εκκλησίας είναι ανάξιοι του Σώματος του Κυρίου. Τότε πείστηκε οριστικά, αποκήρυξε την πλάνη και επέστρεψε στους κόλπους της Ορθοδοξίας με δάκρυα μετάνοιας. Όταν γύρισε στην Αίγυπτο, αναζήτησε μεγαλύτερη ησυχία και κατέφυγε σε ένα στενό φαράγγι, όπου βρήκε μια μικρή σπηλιά.

Εκεί ζούσε με ρίζες και άγρια χόρτα, αφιερωμένος μόνο στην προσευχή και στη νηστεία. Κοντά του ασκήτευε ένας μεγάλος ασκητής, ο Ανανίας, φημισμένος για την αρετή και την ταπείνωσή του. Κάποτε έφεραν στον Ανανία έναν νέο που τον βασάνιζε πνεύμα ακάθαρτο και ζητούσαν τη θεραπεία του.

Εκείνος όμως με ταπείνωση τους έστειλε στον Ιωάννη τον Αιγύπτιο, λέγοντας πως αυτός μπορούσε να βοηθήσει το παιδί. Ο Ιωάννης στην αρχή αρνήθηκε, μα ύστερα από πολλή παράκληση δέχτηκε και προσευχήθηκε θερμά. Στράφηκε προς τον δαίμονα και πρόσταξε στο όνομα του Ιησού Χριστού να βγει από το παιδί, όχι όμως με δική του εξουσία αλλά με τη δύναμη του Ανανία.

Το παιδί ελευθερώθηκε αμέσως και διηγούνταν παντού το θαύμα που συντελέστηκε. Όταν η φήμη της αγιότητάς του απλώθηκε, ο αυτοκράτορας αποφάσισε να τον κάνει επίσκοπο της Καισαρείας της Παλαιστίνης, παρά τη θέλησή του. Ο Ιωάννης ποίμανε το λογικό ποίμνιο με σύνεση και πολέμησε σθεναρά την αίρεση των ευτυχιανιστών μέσα στη μητρόπολή του.

Όμως η ψυχή του ποθούσε την ησυχία και τη μοναχική ζωή, και έτσι άφησε τον επισκοπικό θρόνο και κατέφυγε στην έρημο του Χοζεβά, ανάμεσα στην Ιερουσαλήμ και την Ιεριχώ. Εκεί αξιώθηκε από τον Θεό μεγάλων χαρισμάτων διοράσεως και θαυματουργίας προς ωφέλεια πολλών ψυχών. Κάποτε ένας πατέρας έβαλε τον δαιμονισμένο γιο του μέσα σε καλάθι, το σκέπασε με χόρτα και το άφησε κοντά στη σπηλιά.

Όταν το παιδί έκλαψε, ο άγιος σηκώθηκε, κατάλαβε αμέσως την παρουσία του πονηρού πνεύματος και το έδιωξε με την προσευχή του. Ο δαίμονας όμως δεν ησύχασε και αποφάσισε να εκδικηθεί τον δούλο του Θεού με δόλο. Πήρε μορφή ανθρώπου και τον συνάντησε σε ένα παραθαλάσσιο μονοπάτι, παριστάνοντας τον ταπεινό προσκυνητή.

Έπεσε στα πόδια του γυρεύοντας τάχα ευλογία, αλλά ξαφνικά τον άρπαξε και τον γκρέμισε προς την παραλία. Ο άγιος έπεσε με ορμή στα βράχια, μα με τη χάρη του Θεού έμεινε εντελώς αβλαβής και ο ανθρωποκτόνος δεν κατάφερε τίποτα εναντίον του. Τότε ο πονηρός παρέδωσε τον δούλο του Θεού στα χέρια ενός ληστή, που τον χτύπησε άγρια και του έσκισε τα ρούχα.

Έφτασε μάλιστα στο σημείο να κάψει και τη μικρή καλύβα του ασκητή, αφήνοντάς τον χωρίς καταφύγιο. Ο Ιωάννης τα υπέφερε όλα με υπομονή και έλεγε μόνο πως ευχαριστεί τον Ύψιστο, αν αυτά είναι αρεστά στη βουλή του. Με θεία οικονομία ο ληστής συνελήφθη γρήγορα και πέθανε με ντροπιαστικό τέλος μέσα στις αμαρτίες του.

Έτσι ο δούλος του Θεού βρήκε για λίγο καιρό ησυχία και συνέχισε απερίσπαστος τους ασκητικούς του αγώνες στην έρημο. Ο πειραστής όμως δεν σταμάτησε εκεί τον πόλεμο εναντίον του μακαρίου γέροντα. Κάποτε ξεκίνησε ο όσιος να επισκεφθεί τους αδελφούς και συνάντησε στον δρόμο μια γυναίκα που του παρακαλούσε με δάκρυα.

Εκείνη τον ικέτευσε να μπει στο σπίτι της και να το αγιάσει με την προσευχή και την ευλογία του. Ο άγιος συγκινήθηκε από τα λόγια της και δέχτηκε να την ακολουθήσει χωρίς υποψία. Μόλις μπήκαν μέσα, η μιαρή γυναίκα κλείδωσε τις πόρτες, γυμνώθηκε εντελώς και προσπαθούσε με κάθε αισχρότητα να παρασύρει τον άγιο στην αμαρτία.

Ο στερεός εκείνος άνδρας έμεινε ακλόνητος μπροστά στο διαβολικό τέχνασμα και με δύναμη Θεού την απώθησε. Άνοιξε την πόρτα και βγήκε από εκείνο τον τόπο χωρίς να μολυνθεί στην ψυχή ή στο σώμα του. Άκουσε ύστερα για κάποιον ασκητή ονόματι Μαρκιανό, του οποίου η φήμη απλωνόταν παντού στην έρημο.

Πόθησε να τον δει, μα είχε δεθεί ο ίδιος με δεσμά, ώστε να μη βγαίνει ποτέ από το κελί του για κανένα λόγο. Τότε άγγελος Κυρίου άρπαξε τον Μαρκιανό από το κελί του και τον έστησε ξαφνικά μπροστά στον μακάριο Ιωάννη. Οι δύο όσιοι ασπάστηκαν ο ένας τον άλλον και απόλαυσαν για ώρα την πνευματική συνομιλία τους.

Έπειτα ο άγγελος πήρε πάλι τον Μαρκιανό και τον επανέφερε αόρατα στο ασκητήριό του. Ο όσιος Ιωάννης ελευθέρωσε πολλούς από δαίμονες και θεράπευσε αμέτρητους ασθενείς με την προσευχή του. Έβγαλε με τη δέηση πηγές νερού μέσα από ξερές πέτρες, κατέβασε από τον ουρανό βροχή σε καιρό μεγάλης ανομβρίας.

Σε βαθύ γήρας παρέδωσε με ειρήνη την αγία του ψυχή στον Κύριο, που τόσο πιστά υπηρέτησε.