Ο Απόστολος Κοδράτος και το φως της αλήθειας

Στην καρδιά της αρχαίας Αθήνας, εκεί όπου ακόμη ανθούσαν οι φιλοσοφικές σχολές και οι σοφιστές κυριαρχούσαν, ένας μαθητής του Χριστού στάθηκε όρθιος και αποστόμωσε τους πιο φημισμένους ρήτορες της εποχής. Λίγο αργότερα, οργισμένος όχλος τον λιθοβόλησε άγρια, όμως η θεία χάρη τον κράτησε ζωντανό για να συνεχίσει το κήρυγμα του Ευαγγελίου. Ο Κοδράτος υπήρξε ένας από τους εβδομήντα αποστόλους και έζησε στα χρόνια του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού.

Ήταν άνδρας σεμνός, σοφός, πολυμαθέστατος και προικισμένος με σπάνια διαλεκτική ικανότητα που τον ξεχώριζε ανάμεσα στους συγχρόνους του. Όταν έγινε μαθητής του Χριστού, δέχτηκε πλούσια τη χάρη του Αγίου Πνεύματος και αφιερώθηκε ολόψυχα στη διακονία του λόγου. Η Εκκλησία τον ανέδειξε επίσκοπο Αθηνών, σε μια πόλη που χρειαζόταν ποιμένα με βαθιά παιδεία και δύναμη απολογητική.

Με τα θεόπνευστα λόγια του οδήγησε πολλούς ειδωλολάτρες στην αληθινή πίστη και έδειξε τον δρόμο που οδηγεί στον Σωτήρα Χριστό. Ο βιογράφος του τον παρομοίασε με αυγερινό αστέρι που λάμπει μέσα στα σκοτεινά σύννεφα της ειδωλολατρίας. Όπου περνούσε, διέλυε το σκοτάδι της πλάνης και άναβε στις ψυχές τη φλόγα της θεογνωσίας.

Η μεγάλη επιτυχία του κηρύγματός του προκάλεσε τον φθόνο των εχθρών της πίστεως, που δεν άντεχαν να βλέπουν τα είδωλα να εγκαταλείπονται. Οι σοφιστές της Αθήνας, αδυνατώντας να τον αντιμετωπίσουν με επιχειρήματα, στράφηκαν εναντίον του με βία και απειλές. Ξεσήκωσαν τον λαό και έπεσαν πάνω του με πέτρες, όπως κάποτε οι Ιουδαίοι στον πρωτομάρτυρα Στέφανο.

Ο Κοδράτος υπέμεινε με γενναιότητα τον λιθοβολισμό και τα φρικτά βασανιστήρια, χωρίς να καμφθεί το φρόνημά του. Τον έδιωξαν τελικά από την επισκοπή του και τον ανάγκασαν να εγκαταλείψει την πόλη που τόσο αγάπησε. Όμως ο ζήλος του δεν έσβησε, αλλά φούντωσε ακόμη περισσότερο μέσα στις δοκιμασίες.

Πορεύτηκε στη Μαγνησία της Μικράς Ασίας, όπου άρχισε πάλι με παρρησία να κηρύττει τον λόγο του Θεού. Το φωτισμένο διδασκαλικό του έργο επιτέλεσε εκεί νέα θαύματα, καθώς οδηγούσε ψυχές μακριά από τη λατρεία των ειδώλων. Γκρέμισε με την προσευχή του δαιμονικούς ναούς και κατέστρεψε τα είδωλα που κρατούσαν αιχμάλωτο τον λαό.

Πολλοί ειδωλολάτρες δέχτηκαν το άγιο βάπτισμα και ενσωματώθηκαν στην Εκκλησία του Χριστού με χαρά και ευγνωμοσύνη. Κατά το έτος εκατόν είκοσι έξι μετά Χριστόν, ο άγιος Κοδράτος συνέγραψε σπουδαία Απολογία προς υπεράσπιση της χριστιανικής πίστεως και την παρουσίασε στον αυτοκράτορα Αδριανό. Το κείμενο αυτό επηρέασε σημαντικά την πορεία των διωγμών, καθώς ο αυτοκράτορας εξέδωσε διάταγμα που απαγόρευε να καταδικάζεται κανείς χωρίς δίκαιη αιτία.

Η Απολογία ήταν γνωστή στον ιστορικό Ευσέβιο κατά τον τέταρτο αιώνα και σήμερα σώζεται μόνο ένα μικρό απόσπασμα. Σε αυτό ο άγιος βεβαιώνει πως τα έργα του Σωτήρα ήταν πάντοτε φανερά, επειδή ήταν αληθινά, και πως οι θεραπείες και οι αναστάσεις των νεκρών έγιναν ορατές σε πλήθος ανθρώπων. Όσοι ευεργετήθηκαν από τον Χριστό συνέχισαν να ζουν για πολλά χρόνια μετά την Ανάληψή Του και μερικοί έφτασαν μέχρι τις ημέρες του ίδιου του αποστόλου.

Η απάντηση όμως του Αδριανού στο γενναίο αυτό κήρυγμα υπήρξε σκληρή και αμετάκλητη. Οι ασεβείς ειδωλολάτρες έριξαν τον άγιο στη φυλακή και τον τυράννησαν για μεγάλο διάστημα με φοβερή πείνα. Έτσι στέρησαν την τροφή από εκείνον που έθρεφε τις ψυχές με τον λόγο που οδηγεί στην αιώνια ζωή.

Ο μέγας απολογητής της πίστεως παρέδωσε τελικά την αγία ψυχή του στον Κύριο, παίρνοντας το αμάραντο στεφάνι του μαρτυρίου από τα χέρια του Χριστού. Το μαρτύριό του συνέβη κατά τη βασιλεία του αυτοκράτορα Αδριανού, στα χρόνια που η νέα πίστη δοκιμαζόταν σκληρά από τις διώξεις. Το τίμιο σώμα του ενταφιάστηκε με ευλάβεια στη Μαγνησία, όπου είχε ολοκληρώσει τον δρόμο της αποστολικής του διακονίας.

Από τον τάφο του ανέβλυζαν πλούσιες ιάσεις και πνευματική παρηγοριά σε όσους τον προσέγγιζαν με πίστη και ταπείνωση. Ασθενείς θεραπεύονταν, θλιμμένοι παρηγορούνταν και πιστοί αντλούσαν δύναμη από την παρουσία του ιερού του λειψάνου. Η Εκκλησία τιμά τη μνήμη του στις είκοσι μία Σεπτεμβρίου, ενώ υπάρχει και δεύτερη ανάμνηση στις τέσσερις Ιανουαρίου.

Ο βίος του διδάσκει ότι η αλήθεια του Ευαγγελίου νικά πάντοτε, ακόμη και όταν αντιμετωπίζει την οργή των ισχυρών της γης. Ο απόστολος Κοδράτος υπήρξε λαμπρό παράδειγμα ποιμένα που ένωσε τη σοφία με την πραότητα και την παρρησία με τον φόβο Θεού. Συνδύασε τη βαθιά μόρφωση με τη βιωμένη αγιότητα και άφησε ανεξίτηλο σημάδι στην ιστορία της πρώτης Εκκλησίας.