Oshënar Eumenios mrekullibërësi i Gortynit

Me llamba të ndezura në duar, ai konsumoi një dragua të madh që iu vërsul dhe me lutjen e tij solli shi në një tokë të tharë. Jeta e tij që në moshë të re ishte një luftë e pandërprerë e maturisë dhe përulësisë që e bëri atë një fener të ndritshëm të Kishës. Fytyra e tij lahej vazhdimisht nga lotët e shtypjes dhe askush nuk e dëgjoi të kritikonte fqinjin e tij ose të pranonte shpifje për të tjerët. Ai gjithmonë kishte në mendje këshillën e Apostullit Pal, se kushdo që përpiqet të jetë i vetëkontrolluar në çdo gjë, dhe fjalën e Zotit për portën e ngushtë që të çon në jetë. Kështu ai refuzoi pronën e tij dhe ua shpërndau të varfërve, pasi e dinte se sa e vështirë është për të pasurit të hyjnë në mbretërinë e qiejve. Në këtë mënyrë ai u zhvesh nga çdo lidhje tokësore dhe i veshi lakuriqët dhe të uriturit me pasurinë e tij. Në të njëjtën kohë, ai i mposhti pasionet e mishit me agjërim, vigjilje dhe lutje të vazhdueshme, derisa u bë një enë e pastër e Shpirtit të Shenjtë. Jeta e tij e virtytshme shkëlqeu si një llambë para njerëzve dhe u dha dobi të gjithë atyre që e njihnin. Për këtë arsye banorët e Gortinit e ngritën, thuajse me dhunë, në fronin ipeshkvnor të qytetit të tyre. Nga pozita e tij e re ai kulloti kopenë racionale me mençuri dhe butësi, si një baba i dashur që përkulet për çdo nevojë të fëmijës së tij. Së pari ai mësoi me shembullin e jetës së tij të pastër dhe të perëndishme, dhe më pas me fjalën e tij të folur që mbështeti shpirtrat. Ai u bë babai i jetimëve, pasuria e të varfërve, ngushëlluesi i të pikëlluarve dhe mjeku i atyre që vuanin nga sëmundjet e shpirtit ose të trupit. Zoti i dha atij dhuntinë e mrekullive, në mënyrë që me lutjen e tij të shëronte të sëmurët dhe të qetësonte ata që ishin në konflikt. Me maturi dhe zell ai mbrojti edhe besimin ortodoks nga herezia e monofizitëve, e cila atëherë shqetësonte Kishën. Lufta e tij i kushtoi prova të rënda, pasi më vonë u internua larg vendit të tij për paturpësinë e tij. Me dëshirën për të mbështetur besimtarët përtej kufijve të krahinës së tij, Eumenius udhëtoi deri në Romë, ku i bëri përshtypje banorëve të kryeqytetit me mësimet dhe shenjat e tij të frymëzuara hyjnisht. Atje ai dëboi demonët nga njerëzit e munduar, shëroi të sëmurët dhe pajtoi ata që ushqenin zemërim dhe armiqësi. Pastaj, duke dashur një stërvitje edhe më të madhe, ai u nis për në Thebaid në Egjiptin e Sipërm, ku jetonin asketët e mëdhenj të shkretëtirës. Në atë vend ai gjeti tokën e tharë nga thatësira e zgjatur dhe banorët vuanin nga uria dhe etja. Pastaj ngriti duart drejt qiellit dhe me lutje të zjarrtë lëshoi ​​shi të bollshëm që ujiti fushat dhe ringjalli shpresën. Kjo mrekulli tregoi sërish fuqinë që i kishte dhënë hiri i Zotit. Në Thebaid ai qëndroi deri në fund të jetës së tij tokësore, duke jetuar me asketët dhe duke luftuar me ta. Atje ai ia dorëzoi në mënyrë paqësore shpirtin e tij Zotit, pasi kishte kaluar nga jeta e përkohshme në jetën e pafundme të mbretërisë. Besimtarët e zonës e nderuan thellësisht kujtimin e tij dhe kërkuan që bekimi i relikes së shenjtë të mos humbiste nga vendi ku ai kishte bërë bari. Kështu me respekt e çuan trupin e tij përsëri në Kretë, në selinë e dioqezës së tij, për të pushuar pranë kopesë që e kishte dashur aq shumë. Vendi i varrimit të tij quhet Raxos dhe aty ndodhet edhe relikti i paraardhësit të tij, Shën Kirilit, i cili nderohet më 4 qershor. Kështu dy hierarkët e shenjtë u bashkuan sërish, këtë herë në të njëjtin vend pushimi, duke dëshmuar për vazhdimësinë e shenjtërisë në Kishën e Kretës. Kujtimi i Shën Eumeniut përkujtohet më 18 shtator dhe besimtarët i drejtohen ambasadave të tij duke kërkuar mbrojtje dhe shërim. Ai ishte një njeri që jetoi me vetëpërmbajtje të thellë, përulësi dhe dashuri për vëllezërit e tij dhe njëkohësisht një shtyllë e besimit ortodoks në ato kohë të vështira. Emri i tij, që do të thotë i sjellshëm dhe i dhembshur, i përshtatej shumë karakterit dhe veprave të tij. Kështu ai mbetet edhe sot e kësaj dite shembull i ndritur i një bariu, asketi dhe mrekullibërësi.