Neomartirë Isaku dhe Jozefi Gjeorgjianët

Dy vëllezër nga një shtëpi myslimane mbërritën në Konstandinopojë për t'i kërkuar perandorit Nicefor i Parë që të qëndronte me të si të krishterë. Nëna e tyre gjeorgjiane, fshehurazi në shtëpinë e saj, i kishte rritur në besimin e Krishtit, pa e ditur babai i tyre. Isaku dhe Jozefi u rritën në përqafimin e ngrohtë të nënës së tyre, e cila ua transmetoi traditën e krishterë si një sekret të çmuar. Me kalimin e kohës, dashuria dhe përkushtimi ndaj Krishtit zuri rrënjë në shpirtrat e tyre. Kështu ata vendosën të largoheshin nga Theodosioupoli, qyteti që tani quhet Kars, dhe të udhëtonin për në Bizant. Dy të rinjtë ishin tashmë të njohur dhe të dashur ndër princat e vendit të tyre, të cilët vlerësonin mirësjelljen dhe seriozitetin e tyre. Kur arritën në Kostandinopojë, perandori i devotshëm i priti me gëzim të madh dhe mikpritje të ngrohtë. Ai e kuptoi menjëherë se përpara tij qëndronin dy shpirtra plot zell hyjnor dhe besim të palëkundur në Shpëtimtarin Krisht. Udhëtimi i tyre i gjatë nuk ishte për para, pozita apo patronazhe të kësaj bote, por për të jetuar lirisht besimin ortodoks që kishin marrë. Largimi i dy vëllezërve nuk vonoi dhe arriti në veshin e emirit të Theodosioupoles, i cili u zemërua shumë me vendimin e tyre. Ai dërgoi njerëz që t'i kthenin dhe të shpjegonin arsyet e vërteta të udhëtimit të tyre në kryeqytet. Isaku dhe Jozefi u përgjigjën me guxim dhe pa asnjë frikë se arsyeja ishte besimi i tyre në Krishtin. Emiri u mbush me inat nga përgjigja e tyre, por hezitoi të shtrinte dorën mbi ta, sepse populli i donte shumë. Kështu ai mendoi t'i bindte në një mënyrë tjetër dhe t'i kthente në fenë muslimane. Babai i tyre plak, me lot në sy, iu lut që të mohonin Krishtin dhe të shpëtonin jetën e tyre. Emiri, nga ana e tij, u kërkoi atyre nderime, pasuri dhe poste të larta në oborrin e sundimtarit. Por në rast refuzimi, ai i kërcënoi me tortura të tmerrshme dhe me martirizim të sigurt para të gjithëve. Por dy vëllezërit mbetën të palëkundur dhe të palëkundur si gurë, të pa lëkundur as nga lotët e as nga premtimet. Zemrat e tyre i përkisnin tërësisht Krishtit dhe asgjë nuk mund ta ndryshonte vendimin e tyre. Kur ata qëndruan para emirit, vëllezërit e shenjtë iu përgjigjën me fjalë plot urtësi dhe këshilla hyjnore. Atij iu kujtua se mishi është si bari dhe gjithë lavdia e botës është si një lule e fushës. Kur bari thahet, lulja bie me të, ashtu siç thotë profeti Isaia. Kërcënimet për tortura dhe vdekje u dukeshin absurde dhe qesharake, përballë dashurisë së Krishtit. Ata rrëfyen se as vdekja, as jeta, as engjëjt, as principatat dhe as fuqitë nuk do të ishin në gjendje t'i ndanin nga ai. As e tashmja, as e ardhmja, as lartësia, as thellësia dhe asnjë ndërtesë nuk do t'i ndajë nga dashuria e Zotit. Kjo dashuri, theksuan ata, gjendet vetëm te Zoti Jisu Krisht, Shpëtimtari dhe Shëlbuesi i vërtetë. Emiri dëgjoi sharjet e të rinjve dhe zemërimi i tij u ndez edhe më shumë se më parë. Ai nuk mund ta duronte më rrëfimin e tyre dhe urdhëroi menjëherë shërbëtorët e tij që t'i vrisnin. Kështu Isaku dhe Jozefi u çuan në vendin e ekzekutimit, me gëzimin e martirizimit të pikturuar në fytyrat e tyre. Pak para se t'ia dorëzonin shpirtin Zotit, dy vëllezërit u gjunjëzuan me përulësi në tokë dhe u lutën. Ata iu lutën Mbretit të shenjtë dhe Atit të Zotit Jisu Krisht që të tregonte mëshirën e tij mbi ta. Ata kërkuan që të pranoheshin si flijim i shenjtë dhe të përfshiheshin në korin e martirëve të tij. Ata iu lutën që të kërkonte për ta kurorën e drejtësisë, duke kujtuar se çdo dhuratë e përsosur zbret nga Ati i dritave. Pastaj me qetësi ulën qafën nën shpatë, duke ia dorëzuar jetën Krishtit. Xhelatët ua prenë kokën, por pa i prekur trupat e tyre të shenjtë pas vdekjes. Atë natë ndodhi një pamje e mrekullueshme që tmerroi persekutuesit e pabesë të besimit. Lipsani i dëshmitarëve shkëlqeu me një dritë të shkëlqyeshme, gjithëndriçuese, sikur i gjithë qielli po i ndriçonte. Xhelatët jobesimtarë u pushtuan nga tmerri dhe urdhëruan të krishterët vendas të varrosnin lipsanin e ndershëm. Peshkopi vendas së bashku me klerin me nderim i dorëzuan kufomat në tokë. Më vonë, një tempull u ngrit në vendin ku preheshin shenjtorët Isaku dhe Jozefi.