Ο Όσιος Αδριανός του Ούγκλιτς και η θεία οπτασία

Μέσα σε ένα κελί που ξαφνικά πλημμύρισε από υπερκόσμιο φως, τέσσερις ασκητές αξιώθηκαν να δουν την ίδια την Παναγία καθισμένη σε θρόνο. Ανάμεσά τους στεκόταν ο Όσιος Αδριανός του Ούγκλιτς, πιστός υποτακτικός και συνασκητής του Οσίου Παϊσίου, που έζησε τούτο το θαύμα. Ο Όσιος Αδριανός υπήρξε ένας από τους πρώτους δέκα μαθητές του Οσίου Παϊσίου του Ούγκλιτς, του οποίου η μνήμη τιμάται την έκτη Ιουνίου.

Στάθηκε δίπλα του ως κελλιώτης, ως πιο στενός μαθητής και ως αδελφός στον κοινό αγώνα της άσκησης. Το έτος χίλια τετρακόσια εβδομήντα δύο, μέσα στο κελί του γέροντος Παϊσίου, βρίσκονταν επίσης ο Όσιος Κασσιανός του Ούγκλιτς και οι Όσιοι Γεράσιμος και Αδριανός. Οι τέσσερις πατέρες έψαλλαν με κατάνυξη τον Ακάθιστο Ύμνο προς την Υπεραγία Θεοτόκο μέσα στη νύχτα.

Ξαφνικά ολόκληρο το μοναστήρι γέμισε από ένα φως ασυνήθιστο και απόκοσμο, που έλουσε όλα τα κτίσματα. Οι μοναχοί άκουσαν τότε μια φωνή που τους καλούσε να βγουν έξω από το κελί τους. Με δέος και σύγχυση οι ασκητές βγήκαν, και ένας Άγγελος Κυρίου τους φανέρωσε την οπτασία που τους περίμενε.

Ο Άγγελος έδειξε στους τέσσερις πατέρες την Παναγία να κάθεται σε λαμπρό θρόνο, κρατώντας στην αγκαλιά της το θείο Βρέφος. Από τον τρόμο τους οι ασκητές έπεσαν στο χώμα, όμως ο Άγγελος τους σήκωσε και τους μετέφερε το θέλημα της Θεοτόκου. Ζητούσε η Κυρία Θεοτόκος να χτιστεί στον τόπο εκείνο ναός αφιερωμένος στη Σκέπη της Υπεραγίας Θεοτόκου.

Όταν η ουράνια όραση τελείωσε, οι μοναχοί πέρασαν ολόκληρη τη νύχτα σε αγρυπνία, ψαλμωδία και προσευχή ευχαριστίας. Δέκα χρόνια αργότερα, το χίλια τετρακόσια ογδόντα δύο, ο Όσιος Αδριανός βοήθησε στην ανέγερση πέτρινου ναού στον τόπο που είχε υποδείξει ο Άγγελος. Λίγο αργότερα, μέσα στα όρια του μοναστηριού, βρέθηκε με θαυμαστό τρόπο μια ιερή εικόνα της Σκέπης της Θεοτόκου.

Το έτος χίλια τετρακόσια ογδόντα εννέα, ο Όσιος Αδριανός συμπαραστάθηκε ξανά στον γέροντά του, τον Όσιο Παΐσιο. Μαζί ίδρυσαν μοναστήρι αφιερωμένο στον Άγιο Νικόλαο, κοντά στο ρυάκι Γκρέχοβα, στη δεξιά όχθη του ποταμού Βόλγα. Εκεί ο Όσιος Αδριανός, ως πεπειραμένος και ενάρετος γέροντας, τοποθετήθηκε ηγούμενος της νέας αδελφότητας και χειροτονήθηκε ιερομόναχος.

Με πατρική φροντίδα ποίμανε τους αδελφούς και διακόνησε με ταπείνωση το μυστήριο της θείας Ευχαριστίας μέχρι τα γηρατειά του. Παραστάθηκε στην κηδεία του πνευματικού του πατέρα, του Οσίου Παϊσίου, την έκτη Ιουνίου του χίλια πεντακόσια τέσσερα. Σύμφωνα με την τελευταία του επιθυμία, όταν εκοιμήθη και ο ίδιος εν Κυρίω, τάφηκε δίπλα στον τάφο του αγαπημένου του γέροντα.

Η μνήμη του τιμάται στις είκοσι έξι Αυγούστου, ημέρα κατά την οποία εορτάζει και ο συνώνυμός του Άγιος Μάρτυς Αδριανός. Επίσης μνημονεύεται την παραδοσιακή ημέρα του Σαββάτου της Τυρινής, μαζί με τους οσίους πατέρες της ερήμου. Η ακριβής ημερομηνία της τοπικής αγιοκατάταξής του δεν είναι γνωστή στους ερευνητές μέχρι σήμερα.

Πιθανότατα συνέβη κατά τον δέκατο έβδομο αιώνα, αφού η τοπική αγιοκατάταξη του Οσίου Παϊσίου έγινε το χίλια εξακόσια δέκα. Τότε γράφτηκαν επίσης ο Βίος και η Ακολουθία του γέροντος Παϊσίου. Σώζεται ακόμη παλαιά εικόνα, όχι αρχαιότερη του δέκατου ογδόου αιώνα, που εικονίζει την εμφάνιση της Θεοτόκου στους τρεις οσίους.

Στην εικόνα αυτή ο Όσιος Αδριανός φέρει φωτοστέφανο, σημάδι της αναγνωρισμένης αγιότητάς του από το πλήρωμα της Εκκλησίας.