Όσιος Αδριανός του Οντρούσοβ

Σε ένα κυνήγι ελαφιού μέσα στα ρωσικά δάση, ο πλούσιος ευγενής Ανδρέας Ζαβαλούσιν συνάντησε τυχαία τον μεγάλο ασκητή Αλέξανδρο του Σβιρ. Αυτή η μοναδική συνάντηση άλλαξε ολοκληρωτικά τη ζωή του και τον οδήγησε από τα πλούτη στη μοναχική έρημο. Ο νεαρός άρχοντας ήταν κύριος ενός μεγάλου κτήματος, της Αντρέεβστσινα, που βρισκόταν λίγα χιλιόμετρα από το μοναστήρι του οσίου γέροντα.

Μετά από εκείνη τη συνάντηση επισκεπτόταν συχνά τον Αλέξανδρο για πνευματική καθοδήγηση και του έστελνε ψωμί για τους ασκητές. Σιγά σιγά η καρδιά του φλέχθηκε από τον θείο έρωτα και αποφάσισε να αφήσει τα πάντα πίσω του. Εγκατέλειψε το αρχοντικό του και πήγε στην ξακουστή Μονή του Βαλαάμ, όπου εκάρη μοναχός με το όνομα Αδριανός.

Έζησε εκεί χρόνια ολόκληρα μέσα σε αυστηρή άσκηση και υπακοή στους πατέρες της μονής. Όταν η ψυχή του ωρίμασε πνευματικά, πήρε την ευλογία του Αλεξάνδρου για βαθύτερη ησυχία. Ο νέος ασκητής κατέφυγε σε μια έρημη χερσόνησο της λίμνης Λαντόγκα, μακριά από κάθε ανθρώπινη παρουσία.

Εκεί ανήγειρε με τα ίδια του τα χέρια έναν μικρό ναό στο όνομα του Αγίου Νικολάου του Θαυματουργού. Γύρω του συγκεντρώθηκαν αδελφοί που ζητούσαν τη σωτηρία τους. Απέναντι από το ασκητήριο, μέσα σε πυκνό δάσος, υπήρχε ένα νησί που το ονόμαζαν Σάλα, δηλαδή το Λόχμη.

Εκεί κρυβόταν μια άγρια συμμορία ληστών με αρχηγό τον φοβερό Οντρούσα, που τρομοκρατούσε ολόκληρη την περιοχή. Όταν ο αταμάνος αντιλήφθηκε τους μοναχούς κοντά στα λημέρια του, πήγε και τους απαίτησε να φύγουν αμέσως από τα μέρη αυτά. Ο Αδριανός δεν είχε χρήματα να αγοράσει τη γη και του υποσχέθηκε ότι θα πρεσβεύει για εκείνον στον Θεό.

Ο σκληρός ληστής γέλασε αρχικά με τον ταπεινό μοναχό και τα λόγια του φάνηκαν παράξενα. Όμως ο όσιος τον παρακάλεσε τόσο πολύ και τόσο ταπεινά, ώστε στο τέλος η καρδιά του αταμάνου μαλάκωσε. Του είπε μόνο μία λέξη, το «μείνε», και έφυγε ξανά στα λημέρια του.

Λίγο αργότερα αυτός ο ίδιος αταμάνος έπεσε αιχμάλωτος σε άλλη συμμορία, κοντά στο πετρώδες ακρωτήριο Στοροζέφ. Γνώριζε πολύ καλά ότι τον περίμεναν φρικτά βασανιστήρια και βέβαιος θάνατος από τα χέρια τους. Μέσα στην απελπισία του μετάνιωσε πικρά για τη ζωή που είχε κάνει μέχρι τότε.

Ξαφνικά είδε μπροστά του τον Αδριανό, που του είπε ότι ελευθερώνεται με το έλεος του Κυρίου. Ο όσιος εξαφανίστηκε αμέσως μετά τα λόγια αυτά και ο αταμάνος βρέθηκε στην ακτή χωρίς δεσμά, μόνος και ελεύθερος. Έτρεξε κατάπληκτος προς τη μονή του Αδριανού και βρήκε όλους τους ασκητές να ψάλλουν μαζί τους ψαλμούς της ακολουθίας.

Φαινόταν σαν ο όσιος να μην είχε φύγει ποτέ από εκεί, αν και τον είχε δει στην εξορία του. Έπεσε στα γόνατα του γέροντα και τον παρακάλεσε με δάκρυα να τον δεχτεί ως αδελφό στη συνοδεία. Τελείωσε τη ζωή του μέσα σε βαθιά μετάνοια στο μοναστήρι, μακριά από κάθε παλιά αμαρτία και βία.

Με τις προσευχές του οσίου μετανόησε επίσης και ένας άλλος ληστής, που εκάρη μοναχός με το όνομα Κυπριανός. Αργότερα ίδρυσε δικό του μοναστήρι σε μέρος παραποτάμιο και δοξάστηκε από τον Θεό με πολλά θαύματα. Η μονή του οσίου έλαβε σπουδαία δωρεά από τον τσάρο Ιβάν τον Τρομερό, και ο Αδριανός βάφτισε την κόρη του Άννα.

Όταν επέστρεφε από τη Μόσχα προς το μοναστήρι του, ληστές τον σκότωσαν κοντά στο χωριό Όμπζα ελπίζοντας σε χρήματα. Δύο χρόνια αργότερα φανερώθηκε σε γέροντες της μονής και τους αποκάλυψε τον μαρτυρικό του θάνατο. Οι αδελφοί βρήκαν το άφθαρτο σώμα του και το ενταφίασαν στον ναό του Αγίου Νικολάου.

Έχω συντάξει το κείμενο. Παραδίδω το αρχείο: **Αρχείο: `08_26_Όσιος_Αδριανός_του_Οντρούσοβ_Ελληνικά_Καθαρά.

%$ Όσιος Αδριανός του Οντρούσοβ $%