Όσιος Σεραπίων ο Θαυματουργός της Ερήμου Νταβίτ-Γκαρέτζι

Από το ραβδί ενός ταπεινού ηγουμένου ξεπήδησε φλόγα τρομερή, που έκανε τους ληστές να εγκαταλείψουν τα ιερά σκεύη και να τραπούν σε φυγή. Ο ίδιος γέροντας ζήτησε αργότερα να τον θάψουν κάτω από την πύλη του ναού, ώστε όλοι οι προσκυνητές να περνούν πάνω από τον τάφο του. Πρόκειται για τον όσιο Σεραπίωνα, ηγούμενο της μονής του Τιμίου Προδρόμου στην έρημο του Νταβίτ-Γκαρέτζι, στη μακρινή γη της Γεωργίας.

Ο Θεός τον προίκισε με σπάνιο χάρισμα θαυματουργίας, που το φανέρωνε μέσα από καθημερινά περιστατικά της μοναστικής ζωής. Κάποτε ξεκίνησε για την πόλη και ακολουθούσε σε μικρή απόσταση πίσω από αδελφούς της μονής. Καθώς οι μοναχοί προπορεύονταν, ληστές όρμησαν επάνω τους και άρπαξαν τα ιερά σκεύη που μετέφεραν με μεγάλη ευλάβεια.

Τρομαγμένοι οι αδελφοί έτρεξαν πίσω και ανήγγειλαν στον γέροντα όσα φοβερά είχαν μόλις συμβεί στον δρόμο. Εκείνος ύψωσε τη φωνή και είπε πως ο Θεός είναι μέγας και δεν θα επιτρέψει στους απίστους να αρπάξουν τα άγια. Με το ραβδί στο χέρι όρμησε ολομόναχος πίσω από τους κακοποιούς, χωρίς δισταγμό και χωρίς φόβο.

Όταν οι ληστές γύρισαν το κεφάλι τους, αντίκρισαν φλόγα τρομερή να αναπηδά από το ραβδί του γέροντα. Φόβος μεγάλος τους κυρίευσε αμέσως, εγκατέλειψαν το γαϊδουράκι που κουβαλούσε τη λεία και έτρεξαν να σωθούν στα βουνά. Τα ιερά σκεύη επέστρεψαν έτσι αβλαβή στη μονή, ενώ οι αδελφοί δόξασαν τον Θεό για το θαυμαστό σημείο.

Σε άλλη περίσταση ο όσιος βγήκε ξαφνικά από το κελί του και φώναξε δυνατά στους αδελφούς με μεγάλη ταραχή. Είπε πως ληστές είχαν εκείνη τη στιγμή επιτεθεί στους υπηρέτες της μονής, καθώς ταξίδευαν προς το μοναστήρι. Μόλις τελείωσε την τρομερή αυτή αναγγελία, γύρισε στο κελί του και άρχισε να προσεύχεται θερμά για όλους.

Έπειτα από λίγες ώρες έφτασαν στη μονή οι ταραγμένοι υπηρέτες και διηγήθηκαν πως πράγματι τους είχαν επιτεθεί ληστές. Καθώς προσπαθούσαν να ξεφύγουν από τους διώκτες, εγκατέλειψαν τα μουλάρια που μετέφεραν την περιουσία και τα φορτία της μονής. Λίγη ώρα αργότερα, χωρίς κανέναν συνοδό, τα ζώα έφτασαν μόνα τους στο μοναστήρι, κουβαλώντας πάνω τους ολόκληρο το φορτίο.

Οι αδελφοί έμειναν έκπληκτοι μπροστά στη φανερή επέμβαση του Θεού μέσα από τις προσευχές του ηγουμένου τους. Έπειτα από χρόνια διακονίας ο όσιος εγκατέλειψε με ταπείνωση τη διοίκηση της αδελφότητας και αναζήτησε βαθύτερη ησυχία. Έλαβε το μέγα και αγγελικό σχήμα και αποσύρθηκε σε πλήρη απομόνωση, αφοσιωμένος ολοκληρωτικά στην προσευχή.

Σύντομα ο Θεός τού αποκάλυψε πως ο θάνατος πλησίαζε και ο γέροντας ετοιμάστηκε με ηρεμία και χαρά. Ζήτησε από τους αδελφούς να τον θάψουν κάτω από την πύλη του ναού, σε τάφο που ο ίδιος είχε ετοιμάσει. Ήθελε όλοι όσοι θα έμπαιναν στον ιερό χώρο να περνούν με τα πόδια τους πάνω από τον τάφο του.

Με αυτόν τον ταπεινό τρόπο ζητούσε να συμμετέχει διαρκώς, και μετά θάνατον, στη λατρευτική ζωή της αγαπημένης του μονής. Ο όσιος Σεραπίων εκοιμήθη ειρηνικά κατά το έτος χίλια επτακόσια εβδομήντα τέσσερα, αφήνοντας πλούσια πνευματική παρακαταθήκη. Η έρημος του Νταβίτ-Γκαρέτζι, αυτή η αγιοτόκος γη της Γεωργίας, ανέδειξε μέσα από εκείνον έναν ακόμη φωτεινό θαυματουργό.

Η μνήμη του τιμάται στις είκοσι τέσσερις Αυγούστου, μέρα κατά την οποία η Εκκλησία τον προβάλλει ως πρότυπο πίστης και ταπείνωσης. Στο πρόσωπό του βλέπουμε τον ποιμένα που υπερασπίζεται τα άγια, τον προφήτη που βλέπει μακρόθεν και τον ασκητή της ησυχίας. Η αγία ζωή του φανερώνει πόσο κοντά στέκεται ο Θεός σε όσους τον υπηρετούν με καθαρή καρδιά.