Οι Όσιοι Ευτύχιος και Φλωρέντιος της Νουρσίας

Μια αρκούδα έβοσκε υπάκουα τα πρόβατα ενός ερημίτη στα βουνά της Νουρσίας, σαν να ήταν λογικός άνθρωπος και πιστός υπηρέτης. Τέσσερις μοναχοί όμως, τυφλωμένοι από τον φθόνο, σκότωσαν το ήμερο εκείνο ζώο και βρήκαν φοβερό τέλος από λέπρα. Η ιστορία αυτή ζωντανεύει μέσα από τους βίους δύο αγίων ανδρών της Ιταλίας, που έζησαν τον έκτο αιώνα στα όρια της νουρσιανής χώρας.

Ο ένας ονομαζόταν Ευτύχιος και ο άλλος Φλωρέντιος, και οι δύο ασκούνταν μαζί σε ερημικό τόπο με αυστηρή μοναχική ζωή. Ο Ευτύχιος έκαιγε από πνευματικό ζήλο και φρόντιζε όχι μόνο τη δική του σωτηρία αλλά και των άλλων ανθρώπων. Με τις ψυχωφελείς διδαχές του οδηγούσε πολλές ψυχές κοντά στον Κύριο και τις στερέωνε στον δρόμο της μετάνοιας.

Ο Φλωρέντιος πάλι, με την απλότητα της καρδιάς του, σκεφτόταν μόνο τον εαυτό του και περνούσε όλη του τη ζωή στην προσευχή. Κοντά στο ασκητήριό τους υπήρχε ένα μικρό μοναστήρι, του οποίου ο ηγούμενος κάποτε εκοιμήθη ειρηνικά. Οι μοναχοί ήρθαν τότε στον Ευτύχιο και τον παρακάλεσαν θερμά να αναλάβει εκείνος την πατρική φροντίδα τους.

Ο Ευτύχιος υπάκουσε στο αίτημα των αδελφών και ανέλαβε την ηγουμενία του γειτονικού μοναστηριού με φόβο Θεού. Άφησε όμως μόνο του τον φίλο του Φλωρέντιο στον ερημικό τόπο, για να μην ερημώσει ο μικρός ναός που είχαν εκεί. Ο Φλωρέντιος, μένοντας μόνος, άρχισε να προσεύχεται με μεγάλο πόθο στον Θεό και ζητούσε βοήθεια στην ησυχαστική του ζωή.

Μια μέρα, αφού τελείωσε τις συνηθισμένες προσευχές του και βγήκε από τον ναό, αντίκρισε μια αρκούδα στην πόρτα. Το θηρίο είχε σκύψει το κεφάλι του ως τη γη και δεν έδειχνε καθόλου την άγρια φύση του απέναντί του. Με την πραότητά του φανέρωνε πως ο ίδιος ο Θεός το έστελνε ως βοηθό και υπηρέτη στον δούλο του.

Κατάλαβε ο όσιος τη θεία ευδοκία και ευχαρίστησε τον Κύριο για τον παράξενο αυτό σύντροφο. Είχε πέντε πρόβατα κοντά στο κελί του και δεν ήξερε ποιος θα μπορούσε να τα βόσκει σωστά. Πρόσταξε λοιπόν την αρκούδα να οδηγεί κάθε πρωί τα πρόβατα στο βοσκοτόπι και να επιστρέφει μαζί τους την καθορισμένη ώρα.

Έτσι ο φοβερός θηρίο, που συνήθιζε να ξεσχίζει και να κατασπαράζει τη λεία του, υπέμενε πείνα και έβοσκε υπάκουα τα πρόβατα του γέροντα. Όταν ο άνθρωπος του Θεού ήθελε να νηστέψει ως την ένατη ώρα, παράγγελνε στην αρκούδα να γυρίσει τότε με τα ζώα. Όταν πάλι σκόπευε να γευτεί τροφή την έκτη ώρα, το θηρίο επέστρεφε ακριβώς εκείνη τη συγκεκριμένη στιγμή της ημέρας.

Ποτέ δεν έκανε λάθος στις ώρες, γιατί ο ίδιος ο Θεός φώτιζε το ζώο να καταλαβαίνει την εντολή του γέροντα. Η φήμη του θαυμαστού αυτού γεγονότος άρχισε σιγά σιγά να απλώνεται σε όλη τη γύρω περιοχή. Όλοι θαύμαζαν τη δύναμη του Θεού, που έκανε ένα άγριο ζώο να υπηρετεί έναν ταπεινό ασκητή.

Ο αρχαίος όμως εχθρός, ο διάβολος, υποκίνησε στον φθόνο τέσσερις μοναχούς από τους μαθητές του οσίου Ευτυχίου. Στενοχωριούνταν εκείνοι, γιατί ο διδάσκαλός τους δεν τελούσε σημεία, ενώ ο Φλωρέντιος δοξαζόταν τόσο πολύ από τον Κύριο. Πιεσμένοι από τη ζήλεια, ήρθαν κρυφά στον τόπο όπου έβοσκαν τα πρόβατα και σκότωσαν με δόλο το αθώο θηρίο.

Όταν η αρκούδα δεν επέστρεψε την ορισμένη ώρα, ο γέροντας ταράχτηκε και περίμενε με αγωνία ως το βράδυ. Καθώς πέρασε η μέρα χωρίς να φανούν ούτε το ζώο ούτε τα πρόβατα, λυπήθηκε βαθιά για τον σύντροφό του. Από την απλότητα της καρδιάς του είχε συνηθίσει να αποκαλεί το θηρίο αδελφό και πονούσε για την απουσία του.

Την επόμενη αυγή βγήκε στους αγρούς να ψάξει την αρκούδα και τα ζώα του και βρήκε το θηρίο σκοτωμένο. Κατάλαβε με πνευματική διάκριση ποιοι είχαν διαπράξει το έγκλημα και άρχισε να κλαίει με πολλά δάκρυα. Δεν θρηνούσε όμως τόσο για τον θάνατο του ζώου, όσο για την ολέθρια κακία των τεσσάρων εκείνων αδελφών.

Όταν έμαθε ο Ευτύχιος τη μεγάλη θλίψη του φίλου του, τον κάλεσε κοντά του και προσπάθησε να τον παρηγορήσει με αδελφική στοργή. Ο Φλωρέντιος όμως είπε με πικραμένο πρόσωπο πως όσοι σκότωσαν το αθώο ζώο θα δεχθούν φανερά τη θεϊκή τιμωρία. Πριν προλάβει να ολοκληρώσει τα λόγια του, χτύπησε τους τέσσερις μοναχούς φοβερή λέπρα.

Σάπισαν όλα τα μέλη του σώματός τους και πέθαναν γρήγορα μέσα στη φρικτή εκείνη αρρώστια. Όταν συνέβησαν όλα αυτά, ο άνθρωπος του Θεού Φλωρέντιος έπεσε σε μεγάλο φόβο για την κατάρα του. Δεν σταμάτησε ποτέ ως το τέλος της ζωής του να θρηνεί για τους νεκρούς εκείνους αδελφούς και να αυτοκατηγορείται.

Έλεγε πως ο ίδιος έγινε ο σκληρός φονιάς τους και έκλαιγε καθημερινά για την αμαρτία της γλώσσας του. Ο παντοδύναμος Θεός παραχώρησε αυτό το συμβάν, ώστε ο απλός και ενάρετος εκείνος άνδρας να μην καταριέται ποτέ ξανά κανέναν. Έγινε όμως και άλλο θαυμαστό γεγονός με τον όσιο πατέρα της Νουρσίας.

Κάποτε ένας διάκονος από μακρινό τόπο ήρθε για να πάρει την ευχή και την ευλογία του φημισμένου ασκητή. Γύρω από το κελί όμως είδε πλήθος φιδιών και ερπετών και τρόμαξε από το ανησυχητικό θέαμα. Ο όσιος βγήκε έξω, ύψωσε τα μάτια του στον ουρανό και σήκωσε τα χέρια του σε προσευχή.

Παρακαλούσε τον Κύριο να διώξει τα ερπετά με όποιον τρόπο γνώριζε η θεία σοφία του. Αμέσως ακούστηκε βροντή και άστραψε αστραπή που χτύπησε όλα τα φίδια στον τόπο εκείνον. Ο όσιος όμως ρώτησε τον Κύριο ποιος θα σήκωνε τώρα τα νεκρά αυτά ερπετά.

Αμέσως μετά τα λόγια του κατέφθασε μεγάλο πλήθος πουλιών, τόσα στον αριθμό όσα ήταν και τα σκοτωμένα φίδια. Κάθε πουλί πήρε από ένα ερπετό, το μετέφερε μακριά και το άφησε σε άλλον τόπο. Έτσι καθαρίστηκε εντελώς ο χώρος όπου ζούσε ο όσιος και έγινε ασφαλής για κάθε επισκέπτη.

Αφού πέρασε όλες τις ημέρες της ζωής του σε μεγάλη ευαρέστηση του Θεού, ο άγιος Φλωρέντιος αναχώρησε για την ατελεύτητη ζωή. Παρόμοια και ο όσιος Ευτύχιος ποίμανε το ποίμνιό του με μεγάλη φροντίδα για πολλά χρόνια. Οδήγησε πολλούς ανθρώπους στον δρόμο της βασιλείας των ουρανών και τους στήριξε στη σωτηρία τους.

Εκείνος που στη ζωή του δεν τέλεσε θαύματα, φανερώθηκε θαυματουργός μετά την οσιακή κοίμησή του. Από τον μανδύα που έμεινε μετά τον θάνατό του πήγαζαν θεραπείες σε ασθενείς με διάφορες αρρώστιες. Όταν στην περιοχή έπεφτε ανομβρία και η γη υπέφερε από ξηρασία, οι κάτοικοι έπαιρναν τα ενδύματα του οσίου Ευτυχίου.

Τα έφερναν στον ναό, τελούσαν θερμή παράκληση και τα περιέφεραν στα χωράφια και τους αμπελώνες. Αμέσως κατέβαινε από τον ουρανό βροχή που πότιζε άφθονα τη διψασμένη γη.