Οι εννέα αδελφοί Χερχεουλίτζε και οι εννέα χιλιάδες μάρτυρες της Μαραμπντά

Όταν έπεσε το λάβαρο της Γεωργίας από τα χέρια του μικρότερου αδελφού Χερχεουλίτζε, η αδελφή του το σήκωσε αμέσως ψηλά μέσα στη μάχη. Όταν έπεσε κι εκείνη νεκρή, η ίδια η μητέρα τους ύψωσε ξανά το ιερό σύμβολο της γεωργιανής αντίστασης. Όλα αυτά συνέβησαν στο πεδίο της Μαραμπντά, όπου εννέα χιλιάδες Γεωργιανοί έδωσαν τη ζωή τους για τον Χριστό και την πατρίδα.

Λίγο νωρίτερα, την ημέρα του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου το έτος χίλια εξακόσια είκοσι πέντε, οι Γεωργιανοί είχαν συντρίψει τον στρατό του Πέρση σάχη Αμπάς του Πρώτου στη μάχη του Μαρτκόπι. Η νίκη ένωσε τις ανατολικές επαρχίες του Καρτλί και του Καχέτι σε ένα ενιαίο σώμα. Ταυτόχρονα αναπτέρωσε τις ελπίδες των άλλων υπόδουλων λαών της Υπερκαυκασίας, και ξεσπάσματα εξεγέρσεων άρχισαν να φουντώνουν παντού.

Ο εξαγριωμένος σάχης ξεκίνησε γρήγορα νέα μεγάλη εκστρατεία εναντίον της Γεωργίας. Επικεφαλής του ισχυρότερου περσικού στρατού όρισε τον έμπειρο στρατηγό Ισά Χαν Κουρτσιμπάς, με σαφή εντολή να συντρίψει κάθε αντίσταση. Στην άλλη πλευρά, ο γεωργιανός στρατός αριθμούσε περίπου είκοσι χιλιάδες άνδρες έτοιμους για την υπεράσπιση της πίστης τους.

Ο γεωργιανός στρατός στρατοπέδευσε κοντά στο Κοτζόρι Ταμπαχμέλα και ετοιμαζόταν για τη σκληρή αναμέτρηση που πλησίαζε. Ο εχθρικός στρατός, που ξεπερνούσε τις πενήντα χιλιάδες άνδρες, είχε στήσει το στρατόπεδό του στην πεδιάδα της Μαραμπντά. Σύμφωνα με την παράδοση, οι Γεωργιανοί στρατιώτες κοινώνησαν των Αχράντων Μυστηρίων με την αυγή της ημέρας της μάχης.

Ο επίσκοπος Ρουίσι Δομέντιος Αβαλισβίλι ετοιμάστηκε να μεταδώσει τα Τίμια Δώρα, όμως οι στρατιώτες αναφώνησαν με μία φωνή. Είπαν στον επίσκοπο ότι, αν αποφάσιζε να πολεμήσει μαζί τους με το σπαθί στο χέρι, ήταν ευπρόσδεκτος. Πρόσθεσαν ότι την Θεία Κοινωνία θα μπορούσαν να τη λάβουν από κάποιον άλλο ιερέα.

Συγκινημένος από τα λόγια αυτά ο επίσκοπος δέχτηκε χωρίς δισταγμό την προτροπή των στρατιωτών του. Διακήρυξε ότι εκείνη την ημέρα θα έδιναν μάχη για την πίστη και για τον ίδιο τον Χριστό. Δήλωσε ξεκάθαρα ότι το δικό του αίμα έπρεπε να χυθεί πρώτο, πριν από το αίμα τους.

Φορώντας τα ιερά άμφια σαν θώρακα, ευλόγησε τους πολεμιστές και πήρε θέση στην πρώτη γραμμή. Στους εννέα αδελφούς Χερχεουλίτζε ανατέθηκε το ιερό λάβαρο της γεωργιανής παράταξης. Οι Πέρσες ταράχτηκαν στην αρχή, καθώς αντίκρισαν το ασύγκριτο θάρρος και την ψυχική σταθερότητα των Γεωργιανών στρατιωτών.

Ωστόσο ο έμπειρος Ισά Χαν Κουρτσιμπάς δεν υποχώρησε ούτε στιγμή από το πεδίο της μάχης. Σύντομα έφτασαν ενισχύσεις από τον Μπεγλέρμπεη Σαϊμπάνι Χαν και η ζυγαριά γύρισε υπέρ των Περσών. Ο γεωργιανός συνταγματάρχης Τεϊμουράζ Μουχρανμπατόνι τραυματίστηκε θανάσιμα μέσα στην καρδιά της σκληρής σύγκρουσης.

Φήμες για τον θάνατό του διαδόθηκαν αστραπιαία και προκάλεσαν ταραχή και σύγχυση στις τάξεις των πολεμιστών. Οι στρατιώτες πίστεψαν εσφαλμένα πως ο νεκρός ήταν ο ίδιος ο βασιλιάς Τεϊμουράζ ο Πρώτος του Καχέτι. Νομίζοντας ότι είχε πέσει ο αρχηγός τους, οι Γεωργιανοί κυριεύτηκαν από αγωνία και η δύναμή τους εξασθένησε αισθητά.

Πολύ σύντομα κατάλαβαν το λάθος τους, όμως ήταν πλέον αργά για να αλλάξει η εξέλιξη της μάχης. Η τύχη της αναμέτρησης είχε ήδη κριθεί πάνω στο αιματοβαμμένο πεδίο της Μαραμπντά. Στρατιωτικοί ηγέτες όπως ο Δαβίδ Τζαντιέρι, ο Αγκατάνγκ Χερχεουλίτζε και ο Μπααντούρ Τσιτσισβίλι έπεσαν ηρωικά μαχόμενοι.

Μαζί τους έπεσαν και οι επίσκοποι Ρουστάβι και Χαρτσάσο, σφραγίζοντας με το αίμα τους τη μαρτυρία της πίστης. Οι εννέα αδελφοί Χερχεουλίτζε, που κρατούσαν το ιερό λάβαρο, σκοτώθηκαν όλοι μέσα στην ορμή της μάχης. Το λάβαρο αυτό είχε οδηγήσει τον γεωργιανό στρατό στις ένδοξες μάχες του Ντιντγκόρι και του Μπασιάνι παλαιότερα.

Όταν έπεσε από τα χέρια του μικρότερου αδελφού, η αδελφή τους όρμησε και το άρπαξε αμέσως. Όταν χτυπήθηκε κι εκείνη θανάσιμα, η μητέρα τους σήκωσε ψηλά το σύμβολο της γεωργιανής ανδρείας. Ο βασιλιάς Τεϊμουράζ πολέμησε ασταμάτητα μέχρι τη δύση του ήλιου, με απίστευτη γενναιότητα και αυταπάρνηση.

Κάθε σπαθί που κράτησε στα χέρια του έσπασε μέσα στη σφοδρότητα της σύγκρουσης. Ακόμη και τα δαχτυλίδια του θρυμματίστηκαν από τα χτυπήματα μέσα στην ορμή της μάχης. Η στολή του λαμπρού στρατηγού Γεωργίου Σαακάτζε ήταν βαμμένη με αίμα από πάνω ως κάτω.

Ο ατάμπεης Μανουτσάρ του Σαμτσχέ και οι γιοι του πολέμησαν επίσης με εξαιρετική ανδρεία στο πλευρό των άλλων. Εξαντλημένοι από τη ζέστη και την κούραση, οι Γεωργιανοί κράτησαν τη γραμμή τους ως την τελευταία στιγμή. Η μάχη που είχε αρχίσει με την αυγή τελείωσε αργά τη νύχτα με την οριστική ήττα του στρατού.

Εννέα χιλιάδες Γεωργιανοί έδωσαν τη ζωή τους για τον Χριστό και τη μητέρα πατρίδα στο πεδίο της Μαραμπντά.