Παχώμιος ο Νέος, ο στρατιώτης που έγινε οσιομάρτυρας

Ένας Ρώσος στρατιώτης πέρασε εικοσιεπτά ολόκληρα χρόνια σκλάβος σε Τούρκο βυρσοδέψη της Φιλαδελφείας, χωρίς ποτέ να λυγίσει η πίστη του. Η ζωή του τελείωσε με αποκεφαλισμό την Πέμπτη της Αναλήψεως, μέσα στην αγορά του Ουσακίου, την ίδια πόλη της δουλείας του. Ο Όσιος Παχώμιος καταγόταν από τη Μικρά Ασία και μεγάλωσε μέσα σε οικογένεια με βαθιά ευσέβεια και αγάπη προς τον Θεό.

Υπηρετούσε ως στρατιώτης στον ρωσικό στρατό, όταν τον έπιασαν αιχμάλωτο οι Τάταροι και τον πούλησαν στα σκλαβοπάζαρα. Τον αγόρασε ένας Τούρκος βυρσοδέψης και τον μετέφερε στο Ουσάκι της Φιλαδελφείας, για να τον έχει υπηρέτη στο σπιτικό του. Εκεί ο νεαρός σκλάβος γνώρισε καθημερινούς εξευτελισμούς, σκληρά βασανιστήρια και αδιάκοπη πίεση να αλλάξει την πίστη των πατέρων του.

Ο αφέντης τον απείλησε, τον τιμώρησε και τον κούρασε με κάθε τρόπο, αλλά εκείνος έμενε σταθερός στον Χριστό. Πέρασαν εικοσιεπτά ολόκληρα χρόνια αδιάκοπης δοκιμασίας, χωρίς ο Παχώμιος να υποχωρήσει ούτε στο ελάχιστο μπροστά στις απειλές. Στο τέλος ο Τούρκος απηύδησε από την επιμονή του και αποφάσισε να τον αφήσει επιτέλους ελεύθερο.

Την ώρα που ετοιμαζόταν να φύγει για πάντα από το Ουσάκι, μια ξαφνική ασθένεια τον κράτησε καθηλωμένο στο κρεβάτι. Κάποιοι Τούρκοι εκμεταλλεύτηκαν την κατάστασή του και διέδωσαν ψευδώς ότι ο σκλάβος είχε δηλώσει επιθυμία να γίνει μουσουλμάνος. Μόλις ο Παχώμιος ανάρρωσε, του φόρεσαν με τη βία τουρκικά ρούχα και τον άφησαν να φύγει σαν δικό τους άνθρωπο.

Εκείνος όμως αναχώρησε αμέσως και μέσω της Σμύρνης έφτασε στο Άγιον Όρος, αναζητώντας καταφύγιο και πνευματική θεραπεία. Έγινε δεκτός στη μονή του Αγίου Παύλου και τέθηκε κάτω από την προστασία ενός ενάρετου ιερομονάχου, που ονομαζόταν Ιωσήφ. Στη μονή έμεινε δώδεκα χρόνια και άσκησε με συνέπεια όλες τις μοναχικές αρετές, που η αδελφότητα του δίδαξε.

Έπειτα μετοίκησε στα Καυσοκαλύβια και ακολούθησε πιστά τη θαυμαστή πορεία του Οσίου Ακακίου του Καυσοκαλυβίτου, του γνωστού ασκητή της σκήτης. Η ταπείνωση, η υπακοή και η διαρκής προσευχή τον ανέδειξαν σε υπόδειγμα μοναχού μέσα στη μικρή ασκητική συνοδεία του τόπου. Όλοι οι αδελφοί τον αγαπούσαν για την πραότητα και τη γλυκύτητα, που σκόρπιζε μέσα στην καθημερινή κοινή ζωή τους.

Με τον καιρό άναψε μέσα του ένας θείος ζήλος και ποθούσε διακαώς να μαρτυρήσει για τον Χριστό. Επί έναν ολόκληρο χρόνο δοκιμάστηκε με αυστηρούς κανόνες και πνευματικές παιδαγωγίες από τους έμπειρους πατέρες της σκήτης. Έπειτα ξεκίνησε με τον ιερομόναχο Ιωσήφ και έφτασε ξανά στο Ουσάκι της Φιλαδελφείας, τον τόπο της παλιάς του δουλείας.

Στη μέση της αγοράς ομολόγησε δημόσια την πίστη του και κήρυξε με παρρησία το όνομα του Κυρίου μπροστά στο πλήθος. Τον συνέλαβαν αμέσως και τον οδήγησαν στον κριτή με την κατηγορία ότι είχε αρνηθεί κάποτε τη χριστιανική του πίστη. Ο μάρτυρας απάντησε με πνευματική ανδρεία και ξεκαθάρισε ότι ποτέ δεν αρνήθηκε τον Χριστό μέσα στην καρδιά του.

Ο κριτής διέταξε να τον κλείσουν στη φυλακή και του έδωσε τρεις μέρες για να αλλάξει γνώμη. Όταν ξανά ομολόγησε την πίστη του, καταδικάστηκε σε θάνατο και αποκεφαλίστηκε την Πέμπτη της Αναλήψεως, το χίλια επτακόσια τριάντα μετά Χριστόν. Ευσεβείς χριστιανοί παρέλαβαν το ιερό λείψανο και σήμερα φυλάσσεται στη μονή του Θεολόγου στην Πάτμο.