Ο Νεομάρτυρας Κωνσταντίνος Μπρινκοβεάνου της Βλαχίας

Μπροστά στον σουλτάνο Αχμέντ τον Τρίτο, ο πρίγκιπας της Βλαχίας αρνήθηκε να αλλαξοπιστήσει και είδε τα τέσσερα παιδιά του να αποκεφαλίζονται μπροστά στα μάτια του. Την ημέρα της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, το έτος χίλια εφτακόσια δεκατέσσερα, το αίμα μιας ολόκληρης οικογένειας πότισε το χώμα της Κωνσταντινουπόλεως για την πίστη του Χριστού. Ο Άγιος Νεομάρτυς Κωνσταντίνος γεννήθηκε το χίλια εξακόσια πενήντα τέσσερα στο χωριό Μπρινκοβάνι της Ρουμανίας.

Διετέλεσε ηγεμόνας της Βλαχίας για είκοσι έξι ολόκληρα χρόνια, από το χίλια εξακόσια ογδόντα οκτώ έως το χίλια εφτακόσια δεκατέσσερα. Έμεινε ορφανός από πατέρα όταν ήταν μόλις ενός έτους, καθώς εκείνος σκοτώθηκε σε λαϊκή εξέγερση εναντίον του τότε ηγεμόνος. Τον μεγάλωσαν με αγάπη η μητέρα του και οι παππούδες του Πάουνα και Κωνσταντίνος Καντακουζηνός στο πατρικό σπίτι, στο Βουκουρέστι.

Σπούδασε με επιμέλεια την ελληνική και τη λατινική γλώσσα και απέκτησε στέρεη μόρφωση. Μετά τον θάνατο των δύο αδελφών του έμεινε κληρονόμος ολόκληρης της πατρικής περιουσίας και νυμφεύθηκε τη Μαρίκα, ανιψιά του Αντωνίου Βόδα από το Ποπέστ. Όταν ο θείος του Σερμπάνος Καντακουζηνός ανέλαβε την ηγεμονία, τον βοήθησε να φτάσει στα υψηλότερα αξιώματα της χώρας.

Στην αρχή της ηγεμονίας του επωφελήθηκε από την ειρήνη που επικρατούσε και έθεσε τα θεμέλια για την ίδρυση της μονής Χουρέζ. Εκεί ανήγειρε την οικογενειακή κατοικία του και το παρεκκλήσιό του, που έγινε σύμβολο πίστεως και τέχνης. Αντιμετώπισε όμως πολλές δυσκολίες και πιέστηκε από τους Τούρκους να καταβάλλει συνεχώς μεγαλύτερο φόρο για τη χώρα του.

Παρά τις αντιξοότητες εργάστηκε σκληρά για την πολιτιστική και οικονομική ανάπτυξη ολόκληρης της Βλαχίας. Το χίλια εφτακόσια εννέα συμμάχησε με τον τσάρο Πέτρο τον Πρώτο της Ρωσίας εναντίον των Τούρκων και του σουλτάνου Αχμέντ του Τρίτου. Επειδή αρνήθηκε με σθένος να ασπαστεί τη μουσουλμανική πίστη, κατηγορήθηκε για προδοσία και συνελήφθη μαζί με την οικογένειά του.

Σύμφωνα με ένα παλαιό Χρονικό, τη Μεγάλη Τρίτη ήρθε στο Βουκουρέστι ο Μουσταφά Αγάς με εντολή του σουλτάνου. Συνέλαβε τον ηγεμόνα μαζί με τα τέσσερα παιδιά του, όλους τους γαμπρούς του και τη μεγαλύτερη νύφη του. Μαζί τους πήρε και τον εγγονό του Κωνσταντίνο καθώς και τον θησαυροφύλακα Γιαννάκη Βακαρέσκου, άνθρωπο πιστό στον οίκο του πρίγκιπα.

Μετά από πικρό ταξίδι τριών ολόκληρων εβδομάδων έφτασαν στην Κωνσταντινούπολη, όπου βασανίστηκαν με σκληρότητα από τους δημίους. Καταδικάστηκαν όλοι σε θάνατο τη δέκατη πέμπτη Αυγούστου, την ημέρα της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, όπως μαρτυρούν οι πηγές. Με τα πρώτα χτυπήματα του ξίφους έπεσε κάτω η κεφαλή του πιστού θησαυροφύλακος Γιαννάκη Βακαρέσκου.

Κατόπιν αποκεφαλίστηκε ο μεγαλύτερος υιός του ηγεμόνος και ακολούθησαν οι τρεις άλλοι, ο Στέφανος, ο Ράδος και ο Ματθαίος. Τελευταίος έκλινε την κεφαλή του ο ίδιος ο Κωνσταντίνος, αφού είδε όλα τα παιδιά του να θυσιάζονται για τον Χριστό. Τα ιερά λείψανά τους τα έριξαν με ασέβεια στα νερά του Βοσπόρου, ώστε να χαθούν για πάντα.

Τις τίμιες κεφαλές τους τις κάρφωσαν σε κοντάρια και τις περιέφεραν στους κεντρικούς δρόμους της Πόλεως. Στο τέλος τις τοποθέτησαν στην πρώτη πύλη του Σεραγίου, όπου έμειναν για τρεις ολόκληρες ημέρες ως παράδειγμα τρομοκρατίας. Έπειτα τις πέταξαν και αυτές στη θάλασσα, νομίζοντας πως έτσι θα σβήσει η μνήμη τους.

Με προτροπή όμως του Οικουμενικού Πατριαρχείου, ευσεβείς Χριστιανοί πήγαν κρυφά και ανέσυραν τα τίμια λείψανα. Τα ενταφίασαν μυστικά στη νήσο Χάλκη, έξω από την εκκλησία της μονής της Θεοτόκου, που είχε κτίσει ο αυτοκράτορας Ιωάννης ο Πέμπτος ο Παλαιολόγος. Πολύ αργότερα η σύζυγός του Μαρίκα μετέφερε κρυφά τα λείψανα στη Ρουμανία και τα τοποθέτησε στον ναό του Αγίου Γεωργίου του Νέου.