Neomartir Kostandini Brinkoveanou i Vllahisë

Përballë Sulltan Ahmedit të Tretë, princi i Vllahisë refuzoi të konvertohej dhe pa katër fëmijët e tij të prerë kokën para syve. Në ditën e Fjetjes së Virgjëreshës, në vitin njëmijë e shtatëqind e katërmbëdhjetë, gjaku i një familjeje të tërë ujiti tokën e Kostandinopojës për besimin e Krishtit. Neomartir Kostandini lindi në vitin 1654 në fshatin Brincovani, Rumani. Ai ishte sundimtar i Vllahisë për plot njëzet e gjashtë vjet, nga 1688 deri në 1714. Ai mbeti jetim nga babai i tij kur ishte vetëm një vjeç, pasi u vra në një kryengritje popullore kundër sundimtarit të atëhershëm. Ai u rrit me dashuri nga e ëma dhe gjyshërit e tij Paunas dhe Kostandini Kandakuzinos në shtëpinë atërore, në Bukuresht. Ai studioi me zell gjuhën greke dhe latine dhe fitoi një arsim të fortë. Pas vdekjes së dy vëllezërve, ai trashëgoi të gjithë pasurinë atërore dhe u martua me Marikën, mbesën e Antonio Vodës nga Popest. Kur xhaxhai i tij Serbanos Kandakuzinos mori hegjemoninë, ai e ndihmoi të arrinte në postet më të larta të vendit. Në fillim të mbretërimit të tij ai përfitoi nga paqja që mbizotëroi dhe hodhi themelet për ngritjen e manastirit të Khorezit. Atje ai ngriti rezidencën e familjes dhe kapelën e tij, e cila u bë simbol i besimit dhe i artit. Por ai u përball me shumë vështirësi dhe u vu nën presion nga turqit për të paguar taksa gjithnjë e më të larta për vendin e tij. Me gjithë vështirësitë ai punoi shumë për zhvillimin kulturor dhe ekonomik të të gjithë Vllahisë. Në vitin 1799 ai lidhi aleancë me Carin Pjetrin e Parë të Rusisë kundër turqve dhe Sulltan Ahmedin e Tretë. Për shkak se ai refuzoi me forcë të përqafonte besimin mysliman, ai u akuzua për tradhti dhe u arrestua së bashku me familjen e tij. Sipas një kronike të vjetër, të martën e madhe, Mustafa Agas erdhi në Bukuresht me urdhër të sulltanit. Ai arrestoi sundimtarin së bashku me katër fëmijët e tij, të gjithë dhëndrit dhe nusen e tij të madhe. Me ta mori nipin e tij Kostandini si dhe arkëtarin Giannakis Vakarescus, një njeri besnik i shtëpisë së princit. Pas një udhëtimi të hidhur prej tre javësh ata arritën në Kostandinopojë, ku u torturuan mizorisht nga xhelatët. Të gjithë u dënuan me vdekje në datën e pesëmbëdhjetë gushtit, ditën e Fjetjes së Zojës, siç dëshmojnë burimet. Me goditjet e para të shpatës, koka e arkëtarit besnik Giannakis Vakarescus ra përtokë. Pastaj djalit të madh të sundimtarit iu pre koka, i ndjekur nga tre të tjerët, Stefanos, Rados dhe Mattheos. Vetë Konstandini ishte i fundit që uli kokën, pasi pa të gjithë fëmijët e tij të flijuar për Krishtin. Reliket e tyre të shenjta u hodhën pa nderim në ujërat e Bosforit, në mënyrë që ato të zhdukeshin përgjithmonë. Ata gozhduan kokat e tyre të ndershme në shtylla dhe i parakaluan nëpër rrugët kryesore të qytetit. Në fund i vendosën në portën e parë të Seraglios, ku qëndruan tre ditë të tëra si shembull terrorizmi. Më pas i hodhën edhe në det duke menduar se kjo do t'ua fshinte kujtesën. Por me nxitjen e Patriarkanës Ekumenike, të krishterët e devotshëm shkuan fshehurazi dhe rikuperuan lipsane të ndershme. Ata i varrosën fshehurazi në ishullin Chalki, jashtë kishës së manastirit të Theotokos, që ishte ndërtuar nga perandori Joani i Pestë Paleologos. Shumë më vonë gruaja e tij Marika e transportoi fshehurazi lipsanin në Rumani dhe i vendosi në kishën e Shën Gjergjit të Ri.