Ισίδωρος ο διά Χριστόν σαλός του Ροστώβ

Από τα πλούσια αρχοντικά της Γερμανίας ξεκίνησε ένας νέος που μοίρασε όλη του την περιουσία στους φτωχούς. Έγινε περιπλανώμενος ζητιάνος και κατέληξε στη μακρινή Ρωσία, όπου έζησε σαν τρελός μέσα στο χιόνι. Ο Άγιος Ισίδωρος γεννήθηκε στη Γερμανία από εύπορους γονείς και ανατράφηκε μέσα στο ρωμαιοκαθολικό περιβάλλον της εποχής του.

Από τα νεανικά του χρόνια έδειξε σπάνια αγνότητα ψυχής και βαθιά ευσπλαχνία για κάθε πονεμένο άνθρωπο γύρω του. Η επιθυμία της Βασιλείας του Θεού άναψε μέσα του τόσο δυνατά, ώστε εγκατέλειψε το πατρικό σπίτι και τα πλούτη. Διαμοίρασε όλη την περιουσία του στους φτωχούς και πήρε στα χέρια το ραβδί του οδοιπόρου.

Περιπλανήθηκε σε πολλούς τόπους και πόλεις, αναζητώντας τον αληθινό δρόμο της σωτηρίας μέσα από τη στέρηση. Κάπου στη διάρκεια αυτής της πορείας δέχθηκε την Ορθόδοξη πίστη, αν και κανείς δεν γνωρίζει με ακρίβεια τον τόπο. Τελικά έφθασε στη ρωσική γη και διάλεξε να εγκατασταθεί στην πόλη του Ροστώβ ως ξένος και άγνωστος.

Εκεί θα ζούσε όλα του τα υπόλοιπα χρόνια, κρυμμένος πίσω από το προσωπείο της σαλότητας. Στο Ροστώβ ο Άγιος έστησε με τα ίδια του τα χέρια μια ετοιμόρροπη ξύλινη καλύβα, που μόλις τον προστάτευε από τα στοιχεία. Έζησε μέσα στη λάσπη, στο χιόνι, στη βροχή και στο παγερό κρύο, χωρίς ποτέ να παραπονεθεί για τίποτε.

Υπέμενε με σιωπή κάθε προσβολή, κάθε κοροϊδία και κάθε ταπείνωση που του πρόσφεραν οι κάτοικοι της πόλεως. Διάλεξε συνειδητά τη σαλότητα για το όνομα του Χριστού, εκείνη την οδό που περιγράφει ο Απόστολος Παύλος στην προς Κορινθίους Επιστολή. Όλο του τον χρόνο τον περνούσε σε αδιάλειπτη προσευχή, χωρίς να επιτρέπει στον εαυτό του ύπνο ή ξεκούραση.

Στεκόταν όρθιος σε ολονύκτια αγρυπνία και δοξολογία, αφιερώνοντας το σώμα του ολόκληρο στον Θεό. Την ημέρα γύριζε στους δρόμους της πόλεως κάνοντας τον σαλό μπροστά στα μάτια των ανθρώπων. Όμοιος με τον Ιώβ τον πολύαθλο στην υπομονή του, ζούσε ως επίγειος άγγελος και ως ουράνιος άνθρωπος μέσα στον κόσμο.

Είχε καρδιά συμπονετική, σκέψη αγνή, πίστη ακαταίσχυντη και αγάπη αληθινή, χωρίς ίχνος υποκρισίας απέναντι σε κανέναν. Μέσα στα χρόνια της σκληρής αυτής άσκησης ο Κύριος τον αξίωσε να επιτελεί πολλά και μεγάλα θαύματα. Η χάρη του Θεού ξεχείλιζε από την ταπεινή του ύπαρξη και έφτανε σε όσους τον πλησίαζαν με πίστη και εμπιστοσύνη.

Παρέμεινε όμως πάντοτε κρυμμένος πίσω από τη μορφή του σαλού, χωρίς ποτέ να ζητήσει τιμές ή αναγνώριση από κανέναν. Ο Άγιος Ισίδωρος κοιμήθηκε με ειρήνη το έτος χίλια τετρακόσια εβδομήντα τέσσερα μετά Χριστόν, μέσα στην καλύβα του. Οι κάτοικοι του Ροστώβ έμαθαν για την κοίμησή του με έναν εντελώς θαυμαστό και ασυνήθιστο τρόπο.

Καθώς περνούσαν δίπλα από τη φτωχική του καλύβα, ένιωσαν μια ξεχωριστή ουράνια ευωδία να αναδίδεται από εκεί μέσα. Τότε συνειδητοποίησαν ότι ο φαινομενικά τρελός γέροντας ήταν στην πραγματικότητα ένας μεγάλος Άγιος του Θεού. Στον τόπο της ταφής του ανεγέρθηκε αργότερα ο ωραίος ναός της Αναλήψεως του Κυρίου μέσα στην πόλη.

Εκεί φυλάσσονται τα τίμια λείψανά του σε ιερή κρύπτη, αναβλύζοντας θαύματα και ιάσεις μέχρι τις ημέρες μας. Ο Άγιος ονομάστηκε Τβερντίσλοβ, δηλαδή σταθερός στον λόγο, επειδή μιλούσε αδιάκοπα για τον Χριστό.