Ο ληστής που έγινε άγιος μάρτυρας

Τριακόσιους ανθρώπους είχε σκοτώσει με τα ίδια του τα χέρια ο φοβερός ληστής Βάρβαρος, ανάμεσά τους και δύο ιερείς που του αρνήθηκαν τη μετάνοια. Κανείς δεν μπορούσε να τον πιάσει στα μέρη της Λουκανίας, καθώς διέθετε υπεράνθρωπη σωματική δύναμη και σκορπούσε τον τρόμο σε όλη την περιοχή. Έζησε κάποτε σαν άγριο θηρίο στις σπηλιές, βουτηγμένος στο αίμα και στην αρπαγή ξένων αγαθών.

Μια ημέρα όμως καθόταν μέσα στη σπηλιά του και κοίταζε τον σωρό από τα κλεμμένα χρυσαφικά που είχε συγκεντρώσει. Τότε η χάρη του Θεού άγγιξε ξαφνικά την καρδιά του και τον οδήγησε σε βαθύ συλλογισμό. Σκέφτηκε τη φοβερή ώρα της Κρίσεως και τα αμέτρητα κακά που είχε διαπράξει στη ζωή του.

Αναστέναξε από τα βάθη της ψυχής του και θρήνησε για τις γυναίκες που είχε ατιμάσει και τα αίματα που είχε χύσει. Αναλογίστηκε ότι σήμερα ή αύριο θα πέθαινε και όλα αυτά θα έμεναν πίσω άχρηστα. Θυμήθηκε τον ληστή του Γολγοθά και πίστεψε ότι ο Χριστός θα δεχόταν και τη δική του ειλικρινή μετάνοια.

Σηκώθηκε λοιπόν χωρίς να ειδοποιήσει τους συντρόφους του και πήρε μόνο το σπαθί κρυμμένο κάτω από τα ρούχα του. Άφησε πίσω όλα τα κλεμμένα πλούτη και βάδισε νύχτα προς το κοντινό χωριό όπου υπήρχε εκκλησία. Έφτασε εκεί την ώρα του όρθρου και περίμενε υπομονετικά να τελειώσει η ακολουθία μέσα στον ναό.

Έπεσε αμέσως στα πόδια του ιερέα με δάκρυα και τον παρακάλεσε να μην τον διώξει από κοντά του. Ο ιερέας τον σήκωσε από το δάπεδο και τον οδήγησε μπροστά στο άγιο θυσιαστήριο για εξομολόγηση. Εκείνος αποκάλυψε το όνομά του και ομολόγησε τα τρομερά εγκλήματα που βάραιναν τη συνείδησή του.

Παρουσίασε μάλιστα το σπαθί και ζήτησε ή να δεχθεί τη μετάνοιά του ή να τον θανατώσει επιτόπου. Ο ιερέας τον καθησύχασε με πατρική γλυκύτητα και του είπε ότι κανένα αμάρτημα δεν νικά το έλεος του Θεού. Βγαίνοντας από τον ναό, γύρισε και είδε τον Βάρβαρο να σέρνεται πίσω του με τα γόνατα και τους αγκώνες.

Ο μετανοημένος ληστής δήλωσε πως δεν θα σηκωνόταν από τη γη μέχρι να συγχωρεθούν όλες οι αμαρτίες του. Στο σπίτι του ιερέα ζήτησε ο Βάρβαρος να ζήσει μαζί με τα σκυλιά και τα ζώα της αυλής. Θεωρούσε τον εαυτό του ανάξιο ακόμη και αυτών των άλογων πλασμάτων και επιθυμούσε να συμμετέχει στην ταπείνωσή τους.

Έμεινε λοιπόν τρία ολόκληρα χρόνια σερνόμενος στα τέσσερα και τρώγοντας μαζί με τα κατοικίδια του πρεσβυτέρου. Δεν δέχτηκε στέγη ούτε ρούχα και πέρναγε μέρα και νύχτα έξω στο ύπαιθρο με κάθε καιρό. Όταν τελείωσαν αυτά τα χρόνια, ο ιερέας τον προέτρεψε να σταματήσει αυτή την αυστηρή άσκηση.

Εκείνος όμως ζήτησε να συνεχίσει τη μετάνοιά του βόσκοντας μαζί με τα ζώα στα λιβάδια. Βγήκε λοιπόν έξω από το χωριό και έφτασε σε ένα απομονωμένο λιβάδι μέσα στην ερημιά. Παρέμεινε εκεί δώδεκα ολόκληρα χρόνια εντελώς γυμνός και χωρίς κανένα ρούχο επάνω του.

Το δέρμα του σκλήρυνε από τον ήλιο και άνοιξε από το κρύο σαν φλοιός δέντρου. Το σώμα του μαύρισε ολόκληρο σαν κάρβουνο μέσα στις φοβερές ταλαιπωρίες της φύσης. Ο Βάρβαρος είχε γίνει πλέον εκούσιος μάρτυρας του Χριστού μέσα στην έρημο.

Μετά τα δώδεκα έτη της σκληρής αυτής ασκήσεως, δέχτηκε θεϊκή πληροφορία ότι οι αμαρτίες του είχαν συγχωρεθεί από τον Κύριο. Του αποκαλύφθηκε επίσης ότι θα τελείωνε τη ζωή του μαρτυρικά, χύνοντας το ίδιο του το αίμα. Κάποια ημέρα περπατούσε στο λιβάδι και πλησίασε προς τον δρόμο όπου είχαν σταματήσει μερικοί έμποροι με τα ζώα τους.

Εκείνοι διέκριναν κάτι μέσα στα ψηλά χόρτα και νόμισαν ότι επρόκειτο για κάποιο άγριο θηρίο. Τέντωσαν λοιπόν τα τόξα τους και έριξαν εναντίον του τρία βέλη που τον πλήγωσαν θανάσιμα. Όταν πλησίασαν πιο κοντά, τρόμαξαν διαπιστώνοντας ότι είχαν χτυπήσει άνθρωπο και όχι ζώο.

Ο Βάρβαρος τους παρηγόρησε και τους είπε να μη φοβούνται καθόλου για το συμβάν. Διηγήθηκε σύντομα την ιστορία της ζωής του και τους ζήτησε μια τελευταία χάρη. Παρακάλεσε δηλαδή να ειδοποιήσουν τον πρεσβύτερο του χωριού για τον θάνατό του.

Παρέδωσε αμέσως μετά την ψυχή του στα χέρια του φιλάνθρωπου Θεού. Έτσι ολοκλήρωσε την επίγεια διαδρομή του ο πρώην φόβος των δρόμων της Λουκανίας. Όταν έμαθε ο πρεσβύτερος από τους εμπόρους τα γεγονότα, έσπευσε αμέσως στο σημείο του τραγικού περιστατικού.

Είδε εκεί το νεκρό σώμα του μακαρίου Βαρβάρου να λάμπει σαν φως υπερκόσμιο μέσα στο λιβάδι. Έψαλε τη συνηθισμένη νεκρώσιμη ακολουθία και ενταφίασε με ευλάβεια το λείψανο στον τόπο του μαρτυρίου. Από εκείνη τη στιγμή άρχισαν να γίνονται θαύματα στον τάφο του νέου αγίου της Εκκλησίας.

Ασθενείς με ποικίλες αρρώστιες έρχονταν εκεί και έβρισκαν θεραπεία μέσα από την πρεσβεία του. Πέρασε αρκετός καιρός και συγκεντρώθηκε ο λαός με τον ιερέα για ανακομιδή του ιερού λειψάνου. Άνοιξαν τον τάφο και αντίκρισαν με δέος το σώμα του τελείως άφθαρτο και ακέραιο.

Από εκείνο ανέβλυζε μάλιστα θαυματουργό μύρο με υπέροχη ευωδία προς κάθε κατεύθυνση. Όλοι έμειναν έκπληκτοι και δόξασαν τον Θεό για το παράδοξο αυτό θαύμα της χάριτος. Μετέφεραν τα τίμια λείψανα με μεγάλες τιμές στο χωριό τους και τα κατέθεσαν μέσα στην εκκλησία.

Σήμερα φυλάσσονται στη μονή Κελλίων της Θεσσαλίας, κοντά στην πόλη της Λαρίσης. Δοξάζεται έτσι το άπειρο έλεος του Χριστού που δέχεται κάθε ειλικρινή μετάνοια. *Σημείωση: Το κείμενο παραδίδεται προς επικύρωση από τον Optiko Text Validator 2 και θα αποθηκευτεί ως `05_06_Άγιος_Βάρβαρος_ο_πρώην_Ληστής.

txt` μετά την επιτυχή μηχανική επαλήθευση.