Ο Άγιος Βάρβαρος ο Στρατιώτης και οι συν αυτώ

Μπροστά στα ρωμαϊκά στρατεύματα στεκόταν ένας τρομερός Φράγκος πολεμιστής, σαν άλλος Γολιάθ, και προκαλούσε όποιον τολμούσε σε μονομαχία. Κανείς δεν τολμούσε να βγει, ώσπου ένας κρυφός χριστιανός στρατιώτης, ο Βάρβαρος, σήκωσε το όπλο και τον νίκησε με τη δύναμη του Χριστού. Τα γεγονότα τοποθετούνται στα χρόνια του Ιουλιανού του Παραβάτη, όταν εκείνος ο μισόθεος αυτοκράτορας κήρυξε πόλεμο εναντίον των Φράγκων.

Επικεφαλής της εκστρατείας έθεσε τον στρατηγό Βάκχο, και μέσα στο τάγμα του υπηρετούσε ο ανδρείος Βάρβαρος, πιστός στον Χριστό αλλά κρυφά. Όταν τα δύο στρατεύματα παρατάχθηκαν αντιμέτωπα, ο γιγαντόσωμος Φράγκος έβγαινε καθημερινά μπροστά και χλεύαζε τους Ρωμαίους. Ο στρατηγός Βάκχος, που γνώριζε την παλικαριά του Βαρβάρου, τον κάλεσε και τον ρώτησε αν τολμούσε να αντιμετωπίσει τον αλαζόνα εχθρό.

Ο μάρτυρας δεν αρνήθηκε, στηριγμένος ολόψυχα στη βοήθεια του Κυρίου του Ιησού Χριστού. Όπλισε τον εαυτό του με το σημείο του σταυρού και προχώρησε προς τον αντίπαλο με θάρρος. Άγγελος Κυρίου τον συνόδευε αόρατα, και έτσι ο Βάρβαρος τον γκρέμισε νικηφόρα.

Οι Φράγκοι ντροπιάστηκαν, ενώ οι Ρωμαίοι ξεχύθηκαν με τόλμη και έφεραν τη νίκη. Η ανδρεία του Βαρβάρου του χάρισε μεγάλη τιμή ανάμεσα στα ρωμαϊκά τάγματα και τον έπαινο του ίδιου του αυτοκράτορα. Ο Ιουλιανός τού απένειμε το αξίωμα του κόμητος, αναγνωρίζοντας τη συμβολή του στη μεγάλη νίκη.

Έπειτα από εκείνον τον θρίαμβο, ο στρατηγός Βάκχος βρισκόταν με τα στρατεύματα στη Θράκη και σχεδίαζε ευχαριστήριες θυσίες στα είδωλα. Απέδιδε τη νίκη όχι στον αληθινό Θεό αλλά στους μάταιους ψεύτικους θεούς του. Κάλεσε λοιπόν τον κόμητα Βάρβαρο να προσφέρει πρώτος τη θυσία, σαν τιμή για τον νικητή.

Όμως ο γενναίος στρατιώτης ομολόγησε φανερά τον Χριστό και αρνήθηκε με αποστροφή να πλησιάσει τα είδωλα. Ο στρατηγός το ανέφερε αμέσως στον αυτοκράτορα, που διέταξε να του φέρουν τον στρατιώτη του Χριστού. Ο Ιουλιανός τον πίεσε με κάθε τρόπο να θυσιάσει στους θεούς, αλλά συνάντησε ακλόνητη πίστη.

Τότε διέταξε να τον κρεμάσουν στο ξύλο των βασανιστηρίων με τρόπο σκληρό. Άρχισαν να σχίζουν την κοιλιά του με μαχαίρι, ώσπου τα σπλάχνα του χύθηκαν στο χώμα. Εκείνος όμως προσευχόταν ακλόνητος, και άγγελος Κυρίου κατέβηκε για να τον στηρίξει.

Ο άγγελος μάζεψε τα σπλάχνα του μάρτυρα και τα έβαλε πάλι στη θέση τους μέσα στο σώμα. Η σάρκα έγινε σώα και υγιής, χωρίς να μείνει ούτε ίχνος πληγής επάνω της. Έπειτα τον έλυσε από το ξύλο των βασανιστηρίων, μπροστά στα έκπληκτα μάτια όλων όσοι παρακολουθούσαν.

Βλέποντας το θαύμα, ο στρατηγός Βάκχος μαζί με τους στρατιώτες Καλλίμαχο και Διονύσιο πίστεψαν στον Χριστό. Ομολόγησαν με παρρησία το όνομά Του και κατηγόρησαν δημόσια τους μιαρούς θεούς της ειδωλολατρίας. Με προσταγή του αυτοκράτορα, οι τρεις νέοι ομολογητές αποκεφαλίστηκαν και προστέθηκαν στον χορό των αγίων μαρτύρων στους ουρανούς.

Ο ασεβής αυτοκράτορας στράφηκε ξανά εναντίον του Βαρβάρου με ακόμη μεγαλύτερη μανία. Διέταξε να τον δέσουν σε σιδερένιο τροχό και να ανάψουν από κάτω μεγάλη φωτιά. Καθώς ο τροχός γύριζε, έχυναν επάνω στο σώμα του βραστό λάδι, σπρώχνοντας τον στον θάνατο.

Ο μάρτυρας όμως ύψωνε θερμή προσευχή στον Θεό και έμεινε εντελώς αβλαβής από τη φωτιά. Αντίθετα, οι ίδιες οι φλόγες στράφηκαν με ορμή εναντίον των βασανιστών στρατιωτών. Δύο από αυτούς κάηκαν και έγιναν στάχτη, ενώ άλλοι κατατρόμαξαν από την οργή του Θεού.

Στη συνέχεια έριξαν τον αθλητή του Χριστού στη φυλακή, όπου ο ίδιος ο Κύριος εμφανίστηκε και τον ενίσχυσε για τα παραπέρα παθήματα. Το πρωί τον έβγαλαν ξανά για νέα βασανιστήρια, γυμνό, τεντωμένο προς τις τέσσερις πλευρές. Τον χτυπούσαν ανελέητα με βόδινα νεύρα στην πλάτη και στην κοιλιά, χωρίς ίχνος οίκτου ή ντροπής.

Έπειτα τον έριξαν σε καμίνι που είχαν ανάψει επί τρεις ολόκληρες ημέρες με μανιώδη επιμονή. Παρέμεινε μέσα εφτά ημέρες, και βρέθηκε ζωντανός και υγιής, σαν να έβγαινε από λουτρό, υμνώντας τον Θεό. Τον ξανάκλεισαν στη φυλακή και έριξαν επάνω του σκορπιούς, φίδια και κάθε λογής ερπετά.

Όμως ο μάρτυρας έδιωξε με το σημείο του σταυρού τα δηλητηριώδη ζώα και έμεινε ασφαλής. Τότε ο σκληρός βασανιστής διέταξε να πυρώσουν ένα χάλκινο βόδι στον ύψιστο βαθμό και να ρίξουν μέσα τον άγιο. Παρέμεινε όμως άθικτος, χωρίς να αισθάνεται κανέναν πόνο από τη φοβερή θερμοκρασία.

Το ίδιο το χάλκινο βόδι άρχισε να κινείται σαν ζωντανό και να βγάζει παράξενες φωνές. Βλέποντας αυτό το θαύμα, πολλοί ειδωλολάτρες πίστεψαν στον Χριστό και δοξολόγησαν τον αληθινό Θεό. Τελικά ο σκληρός διώκτης διέταξε να αποκεφαλίσουν τον γενναίο αθλητή, αφού καμία βάσανο δεν κατάφερε να τον λυγίσει.

Έτσι ο άγιος Βάρβαρος ολοκλήρωσε με γενναιότητα τον μαρτυρικό του αγώνα για τον Χριστό τον Κύριο. Έχυσε το αίμα του με χαρά, σφραγίζοντας την ομολογία του και προσθέτοντας στον ουρανό ένα ακόμη λαμπρό στεφάνι. Το τίμιο σώμα του παρέλαβε με ευλάβεια ο επίσκοπος Φιλίκιος, άνδρας ευσεβής και αγαπητός στους πιστούς.

Το μετέφερε με τιμή και το παρέδωσε σε ταφή στη Μεθώνη της Πελοποννήσου, δοξάζοντας τον Χριστό. Το μαρτύριο συντελέστηκε στα χρόνια του Ιουλιανού του Παραβάτη, όταν ο αυτοκράτορας προσπαθούσε να αναβιώσει την ειδωλολατρία. Οι άγιοι μάρτυρες Βάρβαρος, Βάκχος, Καλλίμαχος και Διονύσιος υπηρετούσαν τότε στον αυτοκρατορικό στρατό.

Ο Βάρβαρος είχε λάβει την τιμή του κόμητος και είχε γίνει σωματοφύλακας του αυτοκράτορα μετά τη μονομαχία με τον Φράγκο. Όμως όλα τα αξιώματα του κόσμου τα θεώρησε σκύβαλα μπροστά στη γνώση του Χριστού. Με την ομολογία και τα παθήματά του, κήρυξε δυνατότερα από κάθε λόγο τη δύναμη της αληθινής πίστης.

Η μνήμη του τιμάται στις έξι Μαΐου από την Αγία Εκκλησία. Μέσα από τη ζωή του ακτινοβολεί η νίκη του Χριστού, που με τους αγίους Του δοξάζεται μαζί με τον Πατέρα και το Άγιο Πνεύμα στους αιώνες.