Η Αστείρευτη Κούπα της Παναγίας στο Σερπούχοφ

Ένας παράλυτος και μέθυσος βετεράνος σύρθηκε με τα τέσσερα από την επαρχία της Τούλα μέχρι το Σερπούχοφ, υπακούοντας σε τρία επίμονα οράματα. Εκεί, μπροστά σε μια άγνωστη εικόνα της Παναγίας με την επιγραφή «Αστείρευτη Κούπα», βρήκε την οριστική θεραπεία του από το πάθος της μέθης. Η θαυματουργή αυτή εικόνα ανήκει στον εικονογραφικό τύπο της Δεομένης, καθώς η Θεοτόκος εικονίζεται με τα χέρια υψωμένα σε στάση προσευχής.

Μπροστά της παρουσιάζεται το θείο Βρέφος όρθιο μέσα στο άγιο Ποτήριο, που είναι το Ποτήριο της Θείας Κοινωνίας. Το Ποτήριο αυτό προβάλλεται ως αστείρευτη πηγή πνευματικής χαράς και ουράνιας παρηγοριάς. Η Παναγία προσεύχεται διαρκώς για όλους τους αμαρτωλούς και διακηρύσσει πως η Αστείρευτη Κούπα του ελέους είναι έτοιμη για κάθε άνθρωπο που υποφέρει.

Το θαυμαστό περιστατικό που έφερε στο φως την εικόνα συνέβη το χίλια οκτακόσια εβδομήντα οκτώ στην επαρχία της Τούλα. Ένας απόμαχος στρατιώτης είχε κυριευθεί ολοκληρωτικά από το πάθος της μέθης. Ξόδεψε όσα είχε στο πιοτό και έγινε γρήγορα ζητιάνος στους δρόμους του χωριού του.

Τα πόδια του παρέλυσαν από την κατάχρηση του αλκοόλ, αλλά εκείνος δεν σταμάτησε να πίνει με μανία. Μια νύχτα, ο πρώην στρατιώτης είδε στον ύπνο του έναν σεβάσμιο Γέροντα να τον προστάζει αυστηρά. Του ζητούσε να φτάσει στην πόλη Σερπούχοφ, στη Μονή της Κυριάρχου Θεοτόκου, και να ψάλει Παράκληση μπροστά στην εικόνα της Αστείρευτης Κούπας.

Επειδή ο φτωχός χωρικός δεν είχε χρήματα και τα πόδια του ήταν παράλυτα, αδυνατούσε να ξεκινήσει το ταξίδι. Τότε ο άγιος Γέροντας εμφανίστηκε για δεύτερη και για τρίτη φορά με αυστηρή προσταγή. Ο απόμαχος στρατιώτης ξεκίνησε σερνόμενος στα τέσσερα προς το Σερπούχοφ, σταματώντας σε ένα χωριό για ανάπαυση.

Μια ηλικιωμένη νοικοκυρά τον λυπήθηκε, του έτριψε τα πονεμένα πόδια και τον ξάπλωσε πάνω στη ζεστή σόμπα. Την επόμενη μέρα ο στρατιώτης αισθάνθηκε καλύτερα, όμως η γυναίκα τον κράτησε άλλη μια νύχτα στο σπίτι. Του ξανάτριψε με στοργή τα πληγωμένα του πόδια και τον δυνάμωσε με τη φροντίδα της.

Στηριζόμενος αρχικά σε δύο μπαστούνια και έπειτα μόνο σε ένα, ο χωρικός έφτασε σιγά σιγά στο Σερπούχοφ. Με δάκρυα διηγήθηκε στις μοναχές τα παράξενα οράματά του και ζήτησε να ψαλεί η Παράκληση μπροστά στην ποθητή εικόνα. Το αίτημά του προβλημάτισε αρχικά τις μοναχές, διότι κανείς στη Μονή δεν γνώριζε εικόνα με αυτό το όνομα.

Μόνο ύστερα από προσεκτική έρευνα βρέθηκε η εικόνα κρεμασμένη στο πέρασμα από τον ναό προς το σκευοφυλάκιο. Στην πίσω όψη της σωζόταν καθαρά η επιγραφή «Αστείρευτη Κούπα», η οποία επιβεβαίωσε το ουράνιο μήνυμα. Στη μορφή του Αγίου Βαρλαάμ του Σερπούχοφ, μαθητή του Μητροπολίτη Αλεξίου, ο χωρικός αναγνώρισε τον σεβάσμιο Γέροντα των οραμάτων του.

Ο απόμαχος στρατιώτης γύρισε στο σπίτι του εντελώς ελεύθερος από το ολέθριο πάθος της μέθης που τον βασάνιζε. Το νέο για τη θαυματουργή εικόνα διαδόθηκε γρήγορα σε ολόκληρη τη ρωσική γη. Άνθρωποι που υπέφεραν από τη μέθη, μαζί με συγγενείς και φίλους τους, έσπευδαν στη Μονή για να προσευχηθούν θερμά.

Ζητούσαν από την Υπεραγία Θεοτόκο να τους θεραπεύσει από την καταστροφική τους εξάρτηση. Πολλοί επέστρεφαν κατόπιν στη Μονή για να ευχαριστήσουν την Κυρίαρχη Δέσποινα για το μέγα έλεός της. Η θαυματουργή εικόνα φυλασσόταν με ευλάβεια στη Μονή της Κυριάρχου Θεοτόκου μέχρι το έτος χίλια εννιακόσια δεκαεννέα.

Μετά το κλείσιμο της Μονής από τις άθεες αρχές, η εικόνα μεταφέρθηκε στον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Νικολάου του Λευκού. Ο ναός αυτός βρισκόταν στην οδό Καλούζσκαγια, όμως η περαιτέρω τύχη της αυθεντικής εικόνας παραμένει μέχρι σήμερα άγνωστη. Το έτος χίλια εννιακόσια ενενήντα τρία, στη Μονή Βισότσκι του Σερπούχοφ, φιλοτεχνήθηκε πιστό αντίγραφο της θαυματουργής εικόνας.

Δύο χρόνια αργότερα, στην αναγεννημένη Μονή της Κυριάρχου Θεοτόκου, δημιουργήθηκε ένα ακόμη αντίγραφο με μεγάλη ευλάβεια. Στις νέες εικόνες διατηρήθηκαν με ακρίβεια όλες οι αναλογίες και τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα του πρωτοτύπου. Έτσι σημαδεύτηκε η αρχή της αναβίωσης της προσκύνησης της εικόνας μετά από πολλά χρόνια αθεϊστικού διωγμού.

Άνθρωποι έρχονται πλέον από όλη τη Ρωσία και από άλλες χώρες για να προσκυνήσουν την Αστείρευτη Κούπα. Η εικόνα φημίζεται ως ταχεία θεραπεύτρια όσων υποφέρουν από τα δεσμά των ναρκωτικών, του αλκοολισμού και του καπνίσματος. Αξίζει να σημειωθεί πως η εικόνα όχι μόνο θεραπεύει το σώμα, αλλά μεταμορφώνει και ολόκληρη τη ζωή του ανθρώπου.

Τον οδηγεί στη συναίσθηση των αμαρτιών του, στη μετάνοια και στην επιστροφή στον Θεό. Δυστυχώς, η ακριβής ημέρα κατά την οποία αποκαλύφθηκε η εικόνα δεν είναι γνωστή στην εκκλησιαστική παράδοση. Κατά τον δέκατο ένατο αιώνα η εορτή της Αστείρευτης Κούπας τελούνταν στις είκοσι επτά Νοεμβρίου.

Την ίδια ημέρα τιμάται και η εικόνα της Θεοτόκου του Σημείου, καθώς οι δύο αυτές εικόνες παρουσιάζουν εμφανείς εικονογραφικές ομοιότητες. Στα τέλη του εικοστού αιώνα, μετά την αποκατάσταση της τιμής προς τη θαυματουργή εικόνα, η εορτή της μεταφέρθηκε σε άλλη ημερομηνία. Συνδέθηκε με τη μνήμη του Οσίου Βαρλαάμ του Σερπούχοφ στις πέντε Μαΐου, διότι η αποκάλυψη της εικόνας πραγματοποιήθηκε μέσω της δικής του ουράνιας μεσιτείας.

Το έτος χίλια εννιακόσια ενενήντα επτά, με την ευλογία του Πατριάρχη Αλεξίου του Δευτέρου, λήφθηκε σημαντική απόφαση από την Εκκλησία. Καθιερώθηκε ο πανρωσικός εορτασμός της εικόνας της Παναγίας της Αστείρευτης Κούπας στις πέντε του μηνός Μαΐου κάθε χρόνο. Έκτοτε, πλήθη πιστών συρρέουν στο Σερπούχοφ, αναζητώντας λύτρωση από τα φοβερά πάθη της εξάρτησης.

Η Παναγία απλώνει τα μητρικά της χέρια και προσφέρει με αγάπη το αστείρευτο ποτήριο της παρηγοριάς και της σωτηρίας στους πονεμένους ανθρώπους.