Η Πελαγία της Ταρσού και ο χάλκινος βους

Μέσα σε ένα πυρακτωμένο χάλκινο ομοίωμα ταύρου, η νεαρή Πελαγία έσβησε τραγουδώντας ύμνους δοξολογίας προς τον ουράνιο Νυμφίο της. Ο γιος του ίδιου του Διοκλητιανού, ερωτευμένος μαζί της, αυτοκτόνησε με το ξίφος του όταν εκείνη του δήλωσε πως ανήκε αποκλειστικά στον Χριστό. Καταγόταν από την Ταρσό της Κιλικίας και έζησε στους σκληρούς χρόνους των διωγμών, σε μια εποχή που η Ρώμη βούλιαζε στη λατρεία των ειδώλων.

Από μικρή γνώρισε τον αληθινό Θεό μέσα από μια χριστιανή γυναίκα και η καρδιά της φλογίστηκε από αγάπη για τον Χριστό. Η μητέρα της όμως ήταν προσηλωμένη στον πλούτο και στις παγανιστικές συνήθειες της εποχής της. Όταν άκουσε πως νεαρές αρχοντοπούλες της Ρώμης μοίραζαν την περιουσία τους στους φτωχούς, απαγόρευσε σε κάθε χριστιανό να πατήσει το κατώφλι του σπιτιού της.

Παρά τις απαγορεύσεις, η Πελαγία κατάφερε να γνωρίσει κάποιες πιστές κοπέλες που δίδασκαν τον λόγο του Ευαγγελίου στο σπίτι του επισκόπου Ευσεβίου. Από εκείνη τη στιγμή η ζωή της πήρε μια εντελώς νέα κατεύθυνση, παρότι εξωτερικά όλα φαίνονταν ίδια στο πατρικό της. Μια νύχτα η Πελαγία είδε ένα ζωντανό όραμα που σημάδεψε για πάντα την ψυχή της.

Ο επίσκοπος Ευσέβιος εμφανίστηκε μπροστά της και της έδειχνε την κολυμβήθρα του βαπτίσματος. Το πρωί, χωρίς να αποκαλύψει τίποτα στη μητέρα της, έτρεξε στον ιερό άνδρα και του διηγήθηκε με συγκίνηση όσα είχε δει στον ύπνο της. Ο επίσκοπος αναγνώρισε την κλήση του Θεού και τη βάπτισε στο όνομα της Αγίας Τριάδας.

Από εκείνη την ημέρα η νεαρή κόρη αρνήθηκε να φορέσει ξανά τα ακριβά της ενδύματα και τα πολυτελή κοσμήματα. Πούλησε όσα είχε και μοίρασε όλα τα χρήματα στους φτωχούς και τους πεινασμένους της πόλης. Στη θέση των μεταξωτών φορεμάτων ντύθηκε το λευκό και ταπεινό ένδυμα των βαπτισμένων παρθένων του Χριστού.

Έλπιζε πως η μητέρα της θα μαλάκωνε βλέποντας την ειλικρινή της πίστη και τη χαρά που ανέδυε όλο το πρόσωπό της. Όμως εκείνη παρέμεινε σκληρή και ανυποχώρητη απέναντι στο νέο φως της κόρης της. Δήλωσε με πικρία πως θα την δεχόταν ξανά μόνο αν αρνιόταν δημόσια τον Χριστό.

Η Πελαγία αποκρίθηκε με σταθερότητα πως ήταν έτοιμη να χύσει και το αίμα της για την πίστη. Όταν η μητέρα κατάλαβε πως οι παρακλήσεις και οι απειλές της δεν έφερναν κανένα αποτέλεσμα, αποφάσισε να καταγγείλει την υπόθεση. Ειδοποίησε λοιπόν τον γιο του Διοκλητιανού, ο οποίος είχε ζητήσει την Πελαγία για σύζυγό του.

Ο νέος, αναστατωμένος από την είδηση, προσπάθησε με λόγια και υποσχέσεις να μεταπείσει την αγαπημένη του κοπέλα. Η απάντηση όμως της αγίας ήταν καθαρή και χωρίς δισταγμό. Του είπε πως αν ήθελε πραγματικά να την παντρευτεί, έπρεπε πρώτος εκείνος να γίνει χριστιανός.

Πώς όμως μπορούσε να γίνει χριστιανός ο γιος του αυτοκράτορα που έπνιγε στο αίμα τους πιστούς του Χριστού; Μέσα στην απελπισία και την τραγική σύγκρουση των αισθημάτων του, ο νέος έβγαλε το ξίφος του και αυτοκτόνησε. Η αυτοκτονία του γιου του εξόργισε τον Διοκλητιανό, που έδωσε αμέσως διαταγή να συλληφθεί η Πελαγία.

Όταν την έφεραν μπροστά του, την κάλεσε να θυσιάσει στα είδωλα και να σώσει τη ζωή της. Η αγία αρνήθηκε με παρρησία και ομολόγησε πως είχε γνωρίσει τον μόνο αληθινό Θεό. Ο αυτοκράτορας τότε διέταξε να πυρώσουν δυνατά ένα χάλκινο ομοίωμα ταύρου και να την κλείσουν μέσα.

Η αγία προχώρησε προς το φρικτό μαρτύριο με ηρεμία και χαρά, σαν νύφη που ετοιμάζεται για τη συνάντηση του αγαπημένου της. Έκανε πάνω της το σημείο του σταυρού και μπήκε μόνη της στο πυρακτωμένο χάλκινο σκεύος, χωρίς να την αγγίξουν τα χέρια των δημίων. Μέσα στις φλόγες ύψωσε τη φωνή της και δοξολογούσε τον Σωτήρα Χριστό για τη δύναμη που της χάρισε.

Το σώμα της έλιωσε μέσα στο πυρωμένο μέταλλο σαν ευωδιαστό μύρο και γέμισε όλη την πόλη με ουράνια ευωδία. Έτσι αξιώθηκε τον αμάραντο στέφανο του μαρτυρίου, με τον οποίο ο αθάνατος Νυμφίος στολίζει τις ψυχές των αγίων του. Τα σεπτά της οστά πετάχτηκαν έξω από την πόλη με εντολή του αυτοκράτορα, σε ένα έρημο και ορεινό μέρος.

Τέσσερα λιοντάρια κατέβηκαν τότε από την έρημο και κάθισαν φύλακες γύρω από τα ιερά λείψανα. Δεν επέτρεπαν σε κανένα όρνεο ή άγριο θηρίο να τα πλησιάσει και να τα προσβάλει. Όταν αργότερα ο επίσκοπος έφτασε στον τόπο, τα λιοντάρια υποκλίθηκαν με σεβασμό και επέστρεψαν ήσυχα στην έρημο.

Στα χρόνια του μεγάλου Κωνσταντίνου χτίστηκε λαμπρός ναός πάνω στον τάφο της αγίας Πελαγίας.