Η Αγία Μόνικα και τα δάκρυα που έσωσαν τον Αυγουστίνο

Δεκαέξι ολόκληρα χρόνια προσευχόταν μια γυναίκα για τον ειδωλολάτρη και σκληρό σύζυγό της, μέχρι που τελικά ζήτησε μόνος του το άγιο βάπτισμα. Ένας επίσκοπος της είπε κάποτε τα προφητικά λόγια ότι ένα παιδί ποτισμένο με τόσα μητρικά δάκρυα δεν μπορεί να χαθεί. Η Αγία Μόνικα ήταν η μητέρα του ιερού Αυγουστίνου και γεννήθηκε γύρω στο τριακόσια τριάντα δύο μετά Χριστόν στην Ταγάστη της βόρειας Αφρικής.

Οι γονείς της ήταν ευσεβείς Χριστιανοί και της μετέδωσαν από νωρίς την αγάπη στον Κύριο και τη ζωή της προσευχής. Παντρεύτηκε τον Πατρίκιο, έναν ειδωλολάτρη διοικητή με δύσκολο και οξύθυμο χαρακτήρα, ο οποίος ζούσε μακριά από τις χριστιανικές αρετές. Στην αρχή ούτε η πεθερά της την συμπαθούσε, όμως η ταπεινή και πράη συμπεριφορά της Μόνικας κέρδισε σιγά σιγά την καρδιά της.

Ο σύζυγός της ενοχλούνταν από τις προσευχές της και θεωρούσε υπερβολική τη φιλανθρωπική της διάθεση προς τους φτωχούς και τους ασθενείς. Εκείνη υπέμενε με σιωπή και διάκριση τις παρεκτροπές του, επειδή πίστευε ακράδαντα ότι όσα είναι αδύνατα στους ανθρώπους γίνονται δυνατά μέσα από τη χάρη του Θεού. Από τον γάμο της με τον Πατρίκιο απέκτησε τρία παιδιά, τον Αυγουστίνο, τον Ναβίγιο και την Περπέτουα, τα οποία ήθελε να αναθρέψει χριστιανικά.

Μεγάλη θλίψη όμως της προκαλούσε το γεγονός ότι ο σύζυγός της δεν επέτρεπε να βαπτιστούν τα παιδιά τους στην Εκκλησία. Η Αγία δεν σταματούσε να προσεύχεται με δάκρυα για τη σωτηρία της οικογένειάς της, εμπιστευόμενη όλο το βάρος στον φιλάνθρωπο Κύριο. Ύστερα από δεκαέξι ολόκληρα χρόνια υπομονής, ο Θεός φώτισε την καρδιά του Πατρικίου και εκείνος ζήτησε μόνος του το άγιο βάπτισμα.

Λίγο μετά τη βάπτισή του, γύρω στο τριακόσια εβδομήντα ένα μετά Χριστόν, ο σύζυγός της παρέδωσε με ειρήνη την ψυχή του στον Θεό. Η Μόνικα όμως είχε νέα μεγάλη ανησυχία, καθώς ο μεγαλύτερος γιος της, ο Αυγουστίνος, ζούσε στην Καρχηδόνα μια ζωή ταραγμένη και απομακρυσμένη από τον Χριστό. Συζούσε μάλιστα με μια νεαρή γυναίκα και απέκτησε μαζί της και ένα νόθο παιδί, βυθισμένος στις αμαρτίες της νεότητας.

Η μητρική της καρδιά μάτωνε καθημερινά, αλλά εκείνη συνέχιζε να προσεύχεται με πίστη και να ελπίζει στο έλεος του φιλεύσπλαχνου Θεού. Στην Καρχηδόνα ο Αυγουστίνος δεν παρασύρθηκε μόνο από τα πάθη της νεότητας, αλλά έπεσε και στην αιρετική πλάνη των Μανιχαίων. Η μητέρα του γέμισε φρίκη όταν έμαθε για τη νέα του παρεκτροπή και προσπάθησε με κάθε τρόπο να τον επαναφέρει στην αληθινή πίστη.

Είδε τότε ένα παρήγορο όραμα, στο οποίο της ειπώθηκε να φέρεται με υπομονή και πραότητα στον αγαπημένο της γιο. Ο Αυγουστίνος όμως δεν άκουγε τα λόγια της και παρέμεινε μέσα στην αίρεση των Μανιχαίων για εννιά ολόκληρα χρόνια. Η Αγία ένιωθε φυσικά απογοητευμένη και πληγωμένη, αλλά ποτέ δεν εγκατέλειψε τον αγώνα της προσευχής για τη σωτηρία του.

Ζήτησε ακόμη τη βοήθεια ενός επισκόπου, ο οποίος είχε υπάρξει κάποτε και ο ίδιος Μανιχαίος, ώστε να μιλήσει στον γιο της. Εκείνος αρνήθηκε να συζητήσει μαζί του, επειδή ήξερε ότι ο νεαρός γοητευόταν ακόμη από τη νεωτερικότητα και τη γοητεία της αίρεσης. Της είπε όμως τα παρήγορα λόγια να συνεχίσει τον δρόμο της με την ευλογία του Θεού.

Πρόσθεσε ακόμη ότι δεν είναι δυνατόν να χαθεί ένα παιδί ποτισμένο με τόσα δάκρυα μητρικής αγάπης και προσευχής. Όταν ο Αυγουστίνος έφυγε για να διδάξει στη Ρώμη, γύρω στο τριακόσια ογδόντα τρία μετά Χριστόν, η Αγία τον ακολούθησε με την ίδια αδιάκοπη φροντίδα. Λίγο αργότερα ο γιος της έλαβε διορισμό στα Μεδιόλανα, όπου γνώρισε τον Άγιο Αμβρόσιο και γοητεύτηκε βαθιά από τα θεόπνευστα κηρύγματά του.

Ο επίσκοπος Αμβρόσιος εκτίμησε ιδιαίτερα τη Μόνικα και συχνά συνέχαιρε τον Αυγουστίνο που είχε μια τόσο ενάρετη και αγία μητέρα. Κάποια ημέρα ο Αυγουστίνος διάβαζε την Καινή Διαθήκη μέσα σε έναν κήπο και έφτασε στο γνωστό χωρίο της προς Ρωμαίους επιστολής. Εκεί αποφάσισε να αποβάλει για πάντα τα έργα του σκότους και να ντυθεί τον ίδιο τον Κύριο Ιησού Χριστό.

Τη νύχτα του Πάσχα στις είκοσι πέντε Απριλίου του τριακοσίου ογδοηκοστού εβδόμου έτους μετά Χριστόν βαπτίστηκε από τον Άγιο Αμβρόσιο. Η Αγία Μόνικα ήταν παρούσα στη βάπτιση του γιου της και η καρδιά της ξεχείλισε από ευγνωμοσύνη προς τον Θεό. Όπως αργότερα ο ίδιος ο Αυγουστίνος έγραψε στις Εξομολογήσεις του, η μητέρα του έχυνε γι' αυτόν περισσότερα δάκρυα από όσα χύνουν οι μητέρες πάνω στα νεκρά παιδιά τους.

Μετά τη βάπτιση του Αυγουστίνου, μητέρα και γιος ετοίμασαν το ταξίδι της επιστροφής τους στην αγαπημένη πατρίδα της Αφρικής. Σταμάτησαν για ανάπαυση στην Όστια, το λιμάνι της Ρώμης, όπου η Αγία αρρώστησε από μια σύντομη και βαριά αρρώστια. Εκεί κοιμήθηκε με ειρήνη σε ηλικία περίπου πενήντα πέντε ή πενήντα έξι ετών, αφού πρώτα είδε πραγματοποιημένο τον μεγάλο πόθο της ζωής της.

Είχε εκπληρώσει την ιερή αποστολή της ως μητέρα και είχε δώσει τη σιωπηλή μαρτυρία της υπέρ του Χριστού μέσα από την υπομονή και την προσευχή. Ενταφιάστηκε αρχικά στην Όστια και το ιερό λείψανό της παρέμεινε εκεί για πολλούς αιώνες με τιμή και ευλάβεια. Κατά τον έκτο αιώνα μετακομίστηκε στην κρύπτη μιας εκκλησίας της ίδιας πόλης, ώστε να προσκυνείται από τους πιστούς.

Εννιά αιώνες αργότερα τα τίμια λείψανά της μεταφέρθηκαν στη Ρώμη, όπου φυλάσσονται μέχρι σήμερα. Στη Δύση η Αγία Μόνικα θεωρείται προστάτιδα των συζύγων και των μητέρων που έχουν αγαπημένα πρόσωπα μακριά από τον Χριστό. Η ζωή της μένει αιώνιο παράδειγμα υπομονής, αδιάλειπτης προσευχής και ακλόνητης πίστης στη δύναμη του Θεού.