Vdekja e Thomait nëpërmjet Krishtit dhe mrekullia e varrit

Një murg i përulur nga Cezarea e fshehu shenjtërinë e tij pas maskës së kaosit në rrugët e Antiokisë. Kur një kujdestar e goditi për lëmoshë, plaku profetizoi vdekjen e tij në vetëm një ditë. Shën Thomai jetoi si vëlla në një nga manastiret e Cezaresë në Kapadokia në Azinë e Vogël. Shërbimi që i ishte besuar ishte të mblidhte lëmoshë për nevojat e vëllazërisë. Për këtë qëllim shpesh dërgohej në Antioki, pranë së cilës ndodhej edhe një fshat që i përkiste manastirit të tij. Sa herë që plaku hynte në qytet, ai praktikonte menjëherë dëlirësinë për hir të Krishtit. Në këtë mënyrë ai fshihte virtytin e tij nga sytë e njerëzve dhe pranoi lehtësisht përbuzjen. Jeta e tij ishte një luftë e vazhdueshme poshtërimi në zhurmën e një qyteti të mbushur me njerëz. Lutjet e tij ishin si lule të heshtura që rriteshin mes kalldrëmeve të forta. Kështu, pa e kuptuar askush, ai marshoi në mënyrë të qëndrueshme drejt qiellit. Një ditë, ndërsa shenjtori po kërkonte lëmoshë për manastirin e tij, një kujdestar i një kishe të quajtur Anastasios e humbi durimin. Ai u zemërua me lutjet e vazhdueshme të plakut dhe e goditi fort në faqe. Të pranishmit atje u shqetësuan dhe filluan të akuzojnë Anastasin për sjelljen e tij mizore. Megjithatë, i bekuari Thomai u kthye në heshtje nga turma dhe me një zë profetik u tha atyre fjalë që i ngrinë. Ai u tregoi atyre se që nga ai moment nuk do të mund të merrte më asgjë nga Anastasios. As Anastasi nuk do të mund t'i ofronte më asgjë në jetën e tij. Fjalët e tij u verifikuan në një mënyrë të tmerrshme shumë shpejt dhe shkaktuan frikë te të gjithë ata që i dëgjuan. Të nesërmen, Anastasi u sëmur papritur dhe u largua nga bota. Rrugës për në manastirin e tij, vetë plaku u sëmur rëndë dhe u desh të shtrohej në spital në periferi të Dafnit. Aty pranë kishës së Shën Eufimisë ia dorëzoi shpirtin Zotit. Njerëzit që kujdeseshin për të e varrosën në vendin ku varrosnin zakonisht të huajt dhe kalimtarët e panjohur. Pak më vonë sollën një grua të huaj që kishte vdekur dhe e varrosën pikërisht mbi varrin e plakut. Varrimi u bë në orën e dytë të ditës, por në orën gjashtë toka e refuzoi atë në një mënyrë që shkaktoi habi të madhe për të gjithë. Në mbrëmje e varrosën sërish në të njëjtin varr, por të nesërmen në mëngjes e gjetën për herë të dytë të hedhur nga toka. Më pas vendosën ta transferojnë në një pjesë tjetër të varrezave. Disa ditë më vonë ata varrosën një grua të dytë pranë varrit të Abba Thomait, pa e kuptuar as rëndësinë e ngjarjes së parë. Banorët e vendit nuk e kuptuan sesi plaku i fjetur nuk donte që një grua të pushonte pranë tij. Por kur toka e hodhi poshtë edhe të dytin, ata e kuptuan qartë se sa nuk ishte e pëlqyeshme për shenjtorin të varrosej pranë relikteve të tij të shenjta. Kjo shenjë misterioze u përhap shpejt në të gjithë zonën e Antiokisë. Këto ngjarje paradoksale iu njoftuan së shpejti patriarkut Domnos, i cili në atë kohë kryesonte fronin e Antiokisë. Patriarku e kuptoi menjëherë se si Zoti e përlëvdoi shërbëtorin e tij me shenja të veçanta të mrekullueshme. Me urdhër të tij, të gjithë qytetarët, duke mbajtur qirinj të ndezur dhe duke kënduar himne të shenjta, nisën një kortezh të madh drejt lagjes periferike të Dafinës. Ata morën me nderim lipsanin e shenjtë të Shën Thomait dhe e çuan triumfalisht në qytetin e Antiokisë. Ata i depozituan në një altar brilant, ku tashmë preheshin eshtrat e shumë martirëve të shenjtë të besimit. Mbi varrin e plakut ata ngritën një tempull të vogël, i cili u bë shpejt një vend pelegrinazhi për turma besimtarësh. Aty u kryen shumë kura tronditëse për të sëmurët që u strehuan me besim në hirin e tij. Me ambasadat e shenjtorit u ndal edhe një epidemi vdekjeprurëse që po rrënonte banorët e qytetit. Për këtë arsye populli i Antiokisë vendosi të kremtojë kujtimin e tij çdo vit, duke përlëvduar Krishtin Perëndinë, të cilit i përket lavdia përjetë. Amen.