Oshënare Elizabeta, mrekullibërësja e Kostandinopojës

Dyzet ditë të tëra qëndroi pa ushqim, duke imituar në durimin e tij asketik të madhin Moisi. Për tre vjet rresht ajo nuk i ngriti sytë nga qielli, me poshtërimin e thellë të tagrambledhësit të Ungjillit. Shën Elizabeta vinte nga Konstandinopoja dhe ia kishte kushtuar veten Zotit para se të lindte. Nënës së saj iu zbulua nga qielli se ajo do të lindte një vajzë që do të bëhej një enë e zgjedhur e Frymës së Shenjtë. Prindërit e mbajtën premtimin dhe e çuan që në moshë të re në manastir, që t'i përkushtohej plotësisht Dhëndrit të pavdekshëm Krishtit. Atje ajo u rrit në agjërim dhe lutje të pandërprerë, mes murgeshave të tjera të virgjëra. Trupi i saj ishte rraskapitur nga stërvitja dhe puna dhe shpirti i digjej nga dashuria hyjnore. Zoti i dha asaj dhuratën e shërimit të çdo sëmundjeje të trupit dhe të shpirtit. Me lutjen e saj largoi sëmundjet fizike, ndërsa me fjalët e saj të frymëzuara hyjnore i çoi njerëzit në pendim. Ajo vishte vazhdimisht një rrobë të ashpër me qime, e cila i lëndonte mishin në çdo stinë të vitit. Kur motrat e zgjodhën për abate në manastirin e Shenjtorëve Anargyros Kozma dhe Damianos, murgesha i shtoi edhe më shumë përpjekjet e saj asketike. Ai kujdesej për shpëtimin e shpirtrave të murgeshave me dashuri atërore dhe kujdes të pandërprerë ditë e natë. Vetëpërmbajtja e saj tejkalonte çdo masë njerëzore dhe ishte admirimi i motrave të saj të izoluara. Për shumë vite ai nuk shijoi bukë, vetëm zarzavate, perime dhe disa fruta të përulura të tokës. Ajo kurrë nuk futi vaj dhe verë në gojë gjatë gjithë jetës së saj të gjatë dhe konkurruese. Ai shpesh agjëronte dyzet ditë të tëra pa shijuar asgjë, duke ndjekur asketët e mëdhenj. Në poshtërimin e tagrambledhësit të shëmbëlltyrës, për tre vjet ajo i mbajti sytë e saj fizikë të ulur. Por me sytë e shpirtit të saj ajo vështronte pandërprerë Perëndinë që banon në qiej. Ai e soditi të ulur në një fron të lartë dhe të bukur, të rrethuar nga Serafimi i zjarrtë. Kur ajo falej e vetme natën, një dritë qiellore e rrethoi dhe ndriçoi qelinë e saj. Zemra e saj ishte bërë një tempull i Perëndisë së gjallë. Shën Elizabeta bëri shumë mrekulli të mëdha në jetën e saj, të cilat treguan hirin e Zotit mbi të. Vetëm me lutjen e saj ajo një herë vrau një gjarpër të egër dhe të tmerrshëm që kërcënonte njerëzit. Ai shëroi edhe një grua që vuante prej vitesh nga gjakderdhja dhe nuk mund të gjente ndihmë njerëzore. Ai dëboi shpirtrat e papastër nga njerëzit e torturuar dhe ua ktheu paqen dhe qetësinë. Një ditë, ndërsa po kremtohej Liturgjia Hyjnore, pas Himnit Kerubik, ai pa një dritë të pashprehur. Kjo dritë rrethoi priftin që qëndronte përpara tryezës së shenjtë, ndërsa Fryma e Shenjtë zbriti në altar. Atëherë ai u mbush me habi dhe frikë hyjnore, por e mbajti të fshehur vegimin nga të gjithë njerëzit. Sekretin nuk ia ka treguar askujt, përveçse kur po afrohej koha e largimit të saj nga jeta. Heshtja e saj ishte një shenjë e përulësisë së thellë dhe respektit të madh për misteret hyjnore. Kështu ajo jetoi si një imazh i gjallë i pastërtisë virgjërore dhe adhurimit të pandërprerë. Kur ndjeu se po i afrohej fundi i jetës, osia donte të shihte përsëri atdheun e saj. Ai shkoi në Heraklia dhe adhuroi me nderim në tempujt e shenjtë të shenjtorëve që ishin atje. Brenda tempullit të Hyjlindëses, ajo pretendoi të shihte në vegim Hyjlindëse, i cili e priti me përzemërsi amtare. Ai njohu fytyrën e Virgjëreshës nga një ikonë që kishte parë në tempullin e dëshmorit të shenjtë Romanos. Zëri i ëmbël i Panachrantis i tha të kthehej në manastirin e saj, sepse kishte ardhur koha e pushimit. Murgesha u bind me kënaqësi dhe u kthye menjëherë në manastirin që e donte aq shumë gjatë gjithë jetës së saj. Atje ajo e dorëzoi paqësisht shpirtin e saj në duart e Zotit të cilit i shërbeu me aq besnikëri. Reliket e saj të shenjta u varrosën në kishën e Shën Gjergjit dhe mbetën të paprekura dhe të pakorruptueshme. Mbi varrin e saj u dhanë shumë kura të mrekullueshme atyre që u strehuan me besim në hirin e saj. Shumë të verbër gjetën dritën e tyre atje, madje disa u shëruan me pak dhe nga varri i saj. Krishti përlëvdohet kështu nëpërmjet saj, mrekullisë së shenjtorëve të tij.