Dëshmorët Pasikrati dhe Valentini i Mizisë

Përpara idhullit të Apollonit, një ushtar i ri pështyu në fytyrë perëndisë së rreme dhe pranoi menjëherë zinxhirë të rëndë sikur të ishin një stoli mbretërore. Pak më vonë, i njëjti i ri vendosi vullnetarisht dorën mbi zjarrin e altarit idhujtar, për t'i treguar sundimtarit se shpirti nuk digjet. Pasikrati dhe Valentini erdhën nga Dorystolo në Mysia, një qytet i njohur sot si Silistra në Bullgari. Ata shërbyen si ushtarë nën sundimtarin Ausolanos, në një rajon plot me sakrifica pagane dhe rite demonike. Sundimtarët e vendit i detyruan banorët të adhuronin idhujt, me kërcënimin e torturave të tmerrshme. Shumë të krishterë ikën dhe u fshehën, për t'i shpëtuar duart e persekutorëve. Megjithatë, dy ushtarët e rinj nuk deshën të heshtin përballë atij mosrespekti. Ata shpallën hapur besimin e tyre në Zotin e vërtetë dhe mallkuan publikisht idhujt e pajetë. Ky qëndrim i tyre tërhoqi shpejt vëmendjen e paganëve të rajonit. Kështu ata u arrestuan dhe u sollën në gjykatë, për të dëshmuar për besimin e tyre të krishterë. Në gjykatë atyre iu kërkua të digjnin temjan përpara statujës së Apollonit dhe të nderonin perënditë e rreme. Pasikrati atëherë iu afrua me guxim idhullit dhe e pështyu në fytyrë, duke thënë se një nder i tillë i ka hije një perëndie të tillë. Ushtarët e sundimtarit e lidhën menjëherë me zinxhirë të rëndë dhe e hodhën në burgun e errët. Por martiri i ri u gëzua, sikur të kishte veshur xhevahire mbretërore të arta në vend të prangave prej hekuri. Bashkë me të në burg u dërgua edhe partneri i tij Valentini, i cili ndau të njëjtin rrëfim. Pas pak ata u thirrën përsëri para sundimtarit, për të provuar qëndrueshmërinë e tyre. Aty mbërriti edhe Papianusi, vëllai i Pasikratit, gjithashtu i krishterë, por që ishte përkulur nga frika dhe tashmë kishte bërë flijime për idhujt. Me lot iu lut vëllait të tij që të bënte edhe një tërheqje të përkohshme, për t'u shpëtuar torturave të tmerrshme. Por Pasikrati e hodhi poshtë këshillën e tij dhe e quajti atë të padenjë për familjen e tyre, sepse ai e mohoi Krishtin. Në atë moment ai u ndje më i vetmuar para gjyqtarëve, por më i fortë në besimin e tij. Menjëherë pas kësaj, Pasikrati iu afrua altarit dhe me guxim futi dorën e tij në flakën e flijimit. Ai iu drejtua sundimtarit dhe i tha se trupi është i vdekshëm dhe digjet hapur në zjarr, siç mund ta shohin të gjithë. Por shpirti është i pavdekshëm dhe i përbuz të gjitha këto tortura të dukshme të persekutorëve të tij. Pastaj sundimtari mori në pyetje edhe Valentinin, duke i kërkuar që të mohonte Krishtin para të gjithëve. Ai dha të njëjtën përgjigje dhe tregoi gatishmëri të plotë për të duruar çdo torturë për hir të Zotit. Më pas gjykatësi i dënoi të dyve me prerje koke nga shpata. Ndërsa ushtarët i çonin dëshmorët jashtë qytetit, nëna e Pasikratit e ndoqi nga afër. Ajo kishte frikë se djali i saj do të ishte frikacak në momentin e fundit, sepse ai ishte ende shumë i ri në moshë. Me fjalë guximi ai e nxiti të ecë pa frikë drejt vdekjes për Krishtin. Pasikrati ishte njëzet e dy vjeç dhe Valentini tridhjetë kur iu pre koka së bashku. Nëna mori me gëzim trupat e tyre të ndershëm dhe i varrosi duke lavdëruar Krishtin.