Ο Άγιος Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος

Ένας νέος αξιωματικός της ρωμαϊκής φρουράς στάθηκε όρθιος μπροστά στον Διοκλητιανό και ομολόγησε δημόσια την πίστη του στον Χριστό. Λίγο πριν, είχε μοιράσει όλη του την περιουσία στους φτωχούς και είχε ελευθερώσει τους δούλους του, ετοιμασμένος για τον θάνατο. Καταγόταν από την Καππαδοκία και μεγάλωσε σε οικογένεια βαθιάς χριστιανικής πίστης.

Ο πατέρας του μαρτύρησε για τον Χριστό, ενώ ο Γεώργιος ήταν ακόμη παιδί στην παιδική του ηλικία. Η μητέρα του, που είχε πλούσια κτήματα στην Παλαιστίνη, μετακόμισε εκεί μαζί του και τον ανέθρεψε με αυστηρή ευσέβεια και χριστιανική παράδοση. Όταν ενηλικιώθηκε, κατατάχθηκε στον ρωμαϊκό στρατό και διακρίθηκε για την ανδρεία και την ομορφιά του στις μάχες.

Ο αυτοκράτορας Διοκλητιανός, μη γνωρίζοντας την πίστη του, τον τίμησε με τον βαθμό του κόμητος και του στρατιωτικού διοικητή. Όταν όμως ο αυτοκράτορας εξαπέλυσε νέο σκληρό διωγμό κατά των χριστιανών, μετά τη σύσκεψη της Νικομήδειας, ο Γεώργιος αποφάσισε να μην κρυφτεί άλλο. Παρουσιάστηκε στη σύγκλητο και έλεγξε με παρρησία τα άνομα διατάγματα του αυτοκράτορα.

Ομολόγησε τον εαυτό του δούλο του Χριστού και κάλεσε όλους τους παρόντες να αναγνωρίσουν τον αληθινό Θεό και Σωτήρα του κόσμου. Όταν τον ρώτησαν τι είναι αλήθεια, ο άγιος απάντησε ότι αλήθεια είναι ο ίδιος ο Χριστός, τον οποίο καταδιώκουν. Ο Διοκλητιανός, που τον αγαπούσε και τον είχε προαγάγει, προσπάθησε να τον μεταπείσει με υποσχέσεις δόξας και τιμών.

Ο Γεώργιος απάντησε ότι τίποτα από τα φθαρτά αγαθά αυτής της ζωής δεν μπορεί να κλονίσει την απόφασή του. Τότε ο εξοργισμένος αυτοκράτορας διέταξε να τον σπρώξουν έξω με τα δόρατα και να τον φυλακίσουν. Όμως, μόλις τα σιδερένια όπλα άγγιξαν το σώμα του, μαλάκωσαν σαν μόλυβδος και λύγισαν, χωρίς να τον τραυματίσουν.

Στη φυλακή έβαλαν τα πόδια του σε ξύλο και τοποθέτησαν βαριά πέτρα στο στήθος του. Την επόμενη ημέρα, ο μάρτυρας δήλωσε ότι ο τύραννος θα κουραστεί να τον βασανίζει πριν εκείνος κουραστεί να υπομένει. Τότε διέταξαν τον τροχό με τις σιδερένιες αιχμές, που έκοψε το γυμνό σώμα του σε μικρά κομμάτια.

Στην αρχή ο άγιος προσευχόταν δυνατά, έπειτα σιώπησε και έμοιαζε νεκρός, χωρίς κανένα στεναγμό. Ο αυτοκράτορας πίστεψε ότι πέθανε και πήγε στον ναό του Απόλλωνα για να ευχαριστήσει τα είδωλα. Εκείνη τη στιγμή σκοτείνιασε ο ουρανός, ακούστηκε φοβερή βροντή και θεϊκή φωνή να ενθαρρύνει τον Γεώργιο.

Άγγελος Κυρίου παρουσιάστηκε ως φωτεινός νέος, άγγιξε τον μάρτυρα και τον σήκωσε από τον τροχό εντελώς θεραπευμένο. Όταν οι στρατιώτες οδήγησαν τον άγιο στον ναό όπου βρισκόταν ο αυτοκράτορας, εκείνος δεν πίστευε στα μάτια του και νόμισε πως έβλεπε άλλον άνθρωπο. Πολλοί από τους παρόντες κατάλαβαν ότι έγινε μεγάλο θαύμα και πίστεψαν στον ζωντανό Θεό των χριστιανών.

Δύο επιφανείς άρχοντες, ο Ανατόλιος και ο Πρωτολέων, ομολόγησαν δημόσια τον Χριστό και αποκεφαλίστηκαν αμέσως με διαταγή του αυτοκράτορα. Η βασίλισσα Αλεξάνδρα, σύζυγος του Διοκλητιανού, βρισκόταν επίσης εκεί και αναγνώρισε την αλήθεια. Θέλησε να ομολογήσει τον Χριστό, όμως ένας αξιωματούχος τη συγκράτησε και την οδήγησε στο παλάτι.

Ο αυτοκράτορας οργίστηκε ακόμη περισσότερο και ετοίμασε νέα φρικτά βασανιστήρια, ελπίζοντας να λυγίσει τον αδάμαστο μάρτυρα. Έριξαν τον άγιο σε βαθύ λάκκο και τον σκέπασαν με ασβέστη για τρεις ολόκληρες ημέρες. Όταν τον ξέθαψαν, τον βρήκαν χαρούμενο, αβλαβή και να δοξολογεί τον Θεό.

Έπειτα του φόρεσαν σιδερένια υποδήματα με πυρακτωμένα καρφιά και τον έσυραν με μαστίγια στη φυλακή. Το επόμενο πρωί τον παρουσίασαν θεραπευμένο, χωρίς ίχνος πληγής στα πόδια του, και ο αυτοκράτορας ρώτησε ειρωνικά αν του άρεσαν τα παπούτσια. Έπειτα τον χτύπησαν με νεύρα από βόδι, ώσπου το αίμα του πότισε τη γη, αλλά ο γενναίος μάρτυρας έμεινε ακλόνητος.

Ο Διοκλητιανός πίστεψε ότι κάποια μαγεία τον βοηθούσε και κάλεσε τον φημισμένο μάγο Αθανάσιο, για να τον νικήσει με δηλητήρια. Ο μάγος ετοίμασε δύο ποτήρια με ισχυρά φάρμακα, ένα για υποταγή και ένα για θάνατο. Ο Γεώργιος ήπιε και τα δύο χωρίς να πάθει τίποτα, σωσμένος από τη δύναμη του Χριστού.

Όταν τον ρώτησαν ποια δύναμη τον προστατεύει, εκείνος απάντησε ότι σώζεται μόνο με την επίκληση του ονόματος του Χριστού και της παντοδυναμίας Του. Για να δοκιμάσει ο αυτοκράτορας περαιτέρω την πίστη του, διέταξε τον άγιο να αναστήσει νεκρό μπροστά σε όλους. Ο Γεώργιος προσευχήθηκε με δάκρυα στον Κύριο και αμέσως σείστηκε η γη, άνοιξε ο τάφος και ο νεκρός σηκώθηκε ζωντανός.

Ο μάγος Αθανάσιος έπεσε στα πόδια του αγίου και ομολόγησε τον Χριστό ως παντοδύναμο Θεό, ζητώντας συγχώρεση για τις αμαρτίες του. Ο σκληρόκαρδος αυτοκράτορας διέταξε να αποκεφαλιστούν και ο Αθανάσιος και ο αναστημένος, ενώ τον Γεώργιο τον έκλεισε ξανά στη φυλακή. Στο κελί έρχονταν πλήθη ανθρώπων και ελάμβαναν θεραπεία και παρηγοριά από τον άγιο.

Ένας απλός γεωργός, ονόματι Γλυκέριος, του παραπονέθηκε για το βόδι του που είχε σκοτωθεί. Ο άγιος τον διαβεβαίωσε ότι ο Χριστός θα του το επιστρέψει ζωντανό, πράγμα που πραγματικά συνέβη. Ο Γλυκέριος δόξασε δυνατά τον Θεό μέσα στην πόλη, συνελήφθη και αποκεφαλίστηκε για το όνομα του Χριστού.

Έτσι αναδείχθηκε άξιος μάρτυρας, στεφανωμένος με το αίμα της πίστης του. Ο Διοκλητιανός αποφάσισε να κάνει μια τελευταία προσπάθεια να λυγίσει τον γενναίο στρατιώτη του Χριστού. Την παραμονή της εκτέλεσης ο άγιος είδε σε όραμα τον Κύριο να τον αγκαλιάζει και να του τοποθετεί στεφάνι, λέγοντάς του να μη φοβάται.

Το πρωί ο αυτοκράτορας του πρόσφερε τη δεύτερη θέση στο κράτος, αν θυσίαζε στα είδωλα. Ο μάρτυρας υποκρίθηκε υποταγή και ζήτησε να πάνε όλοι στον ναό του Απόλλωνα. Φτάνοντας μπροστά στο είδωλο, σφράγισε τον εαυτό του με τον σταυρό και ρώτησε τον δαίμονα αν θέλει να δεχθεί θυσία.

Ο δαίμονας φώναξε δυνατά ότι μόνος αληθινός Θεός είναι ο Χριστός, τον οποίο κηρύσσει ο άγιος, και ότι οι ίδιοι είναι έκπτωτοι άγγελοι. Τότε ακούστηκαν στεναγμοί και κραυγές, και τα είδωλα έπεσαν συντρίμμια στο έδαφος. Οι ειδωλολάτρες ιερείς όρμησαν πάνω στον άγιο και ζήτησαν την άμεση εκτέλεσή του.

Η βασίλισσα Αλεξάνδρα έσπευσε μέσα από το πλήθος και ομολόγησε φανερά τον Χριστό, σαν παντοδύναμο Θεό όλης της οικουμένης. Ο εξαγριωμένος Διοκλητιανός εξέδωσε αμέσως καταδικαστική απόφαση και για τους δύο. Καθώς οδηγούνταν στον τόπο της εκτέλεσης, η βασίλισσα Αλεξάνδρα έγειρε εξαντλημένη στον τοίχο και παρέδωσε την ψυχή της στον Κύριο.

Ο άγιος Γεώργιος ευχαρίστησε τον Θεό και προσευχήθηκε να τελειώσει με αξιοπρέπεια τη ζωή του. Στον τόπο του μαρτυρίου παρακάλεσε τον Κύριο να συγχωρέσει όσους τον βασάνισαν από άγνοια και να τους οδηγήσει στην αλήθεια. Με ηρεμία και θάρρος έσκυψε τον αυχένα του κάτω από το ξίφος και έλαβε το στεφάνι του μαρτυρίου, στις είκοσι τρεις Απριλίου.

Η ειδωλολατρική εποχή πλησίαζε στο τέλος της, και μέσα σε δέκα χρόνια ο άγιος Κωνσταντίνος θα εξέδιδε το Διάταγμα των Μεδιολάνων. Από τα πολλά θαύματα του αγίου, διάσημο μένει εκείνο της Βηρυτού, στην πατρίδα του, όπου ένας φοβερός δράκος ζούσε σε μεγάλη λίμνη κοντά στον Λίβανο. Το θηρίο κατέτρωγε τους ανθρώπους και δηλητηρίαζε τον αέρα με την ανάσα του.

Με συμβουλή των δαιμόνων, ο άρχοντας της πόλης διέταξε να ρίχνουν κλήρο και να προσφέρουν παιδιά για τροφή στο θηρίο. Ήρθε τελικά η σειρά της μοναχοκόρης του άρχοντα. Η κόρη στολίστηκε με τα ωραιότερα ρούχα και στάλθηκε στη λίμνη να περιμένει τον φρικτό θάνατό της.

Καθώς έκλαιγε γοερά, εμφανίστηκε ξαφνικά μπροστά της ο άγιος Γεώργιος καβάλα στον λευκό του ίππο, κρατώντας δόρυ. Η κόρη τον ικέτευε να φύγει για να μη χαθεί μαζί της, αλλά εκείνος της είπε να μη φοβάται. Έκανε το σημείο του σταυρού, επικαλέστηκε το όνομα της Αγίας Τριάδας και όρμησε εναντίον του θηρίου.

Με το δόρυ του διαπέρασε τον λαιμό του δράκου και τον κατέρριψε στη γη, ενώ το άλογο τον ποδοπατούσε. Στη συνέχεια διέταξε την κόρη να δέσει το θηρίο με τη ζώνη της και να το οδηγήσει στην πόλη σαν ταπεινό σκυλί. Ο λαός έτρεξε έντρομος, όμως ο άγιος τους καθησύχασε λέγοντας ότι ο Χριστός τον έστειλε για τη σωτηρία τους.

Έπειτα σκότωσε τον δράκο με το ξίφος του και οι κάτοικοι τον έκαψαν έξω από την πόλη. Είκοσι πέντε χιλιάδες άνδρες, χωρίς να υπολογιστούν γυναίκες και παιδιά, βαπτίστηκαν αμέσως, και αργότερα χτίστηκε εκεί ναός προς τιμή της Παναγίας και του Μεγαλομάρτυρα.