Η Αγία Πολυχρονία, η μητέρα του Αγίου Γεωργίου

Στάθηκε δίπλα στον γιο της μέσα στη φυλακή και στον τόπο του μαρτυρίου, φροντίζοντας να τον στηρίζει με τα Άχραντα Μυστήρια. Όταν ο Διοκλητιανός την είδε να μιλά στον Άγιο Γεώργιο, διέταξε να την κρεμάσουν σε δέντρο και να της φορέσουν πυρωμένα σιδερένια υποδήματα. Η Αγία Πολυχρονία καταγόταν από τη Λύδδα της Παλαιστίνης, μια πόλη γνωστή για την αρχοντιά και την ευγένεια του γένους της.

Ανήκε σε ξακουστή και ευγενή οικογένεια, όμως η αληθινή της δόξα βρισκόταν στην ταπείνωση και στην αγάπη της προς τον Χριστό. Ήταν γυναίκα σεμνή, ανδρεία στο φρόνημα, γεμάτη εγκράτεια, καλοσύνη και γλυκύτητα στους τρόπους της. Πάνω από όλα η ψυχή της αγαπούσε τον Θεό, την προσευχή και τη βαθιά ταπείνωση της καρδιάς.

Περνούσε τις ώρες της μελετώντας τις θείες Γραφές και προσευχόμενη μέσα στη σιωπή του σπιτιού της. Η μακαρία Πολυχρονία συνόδευε την προσευχή και τις αγρυπνίες της με την αρετή της εγκράτειας και της νηστείας. Έτσι, αποκομμένη από τα γήινα, ανέβαζε τον νου της στον ουρανό και βυθιζόταν στη θεία θεωρία.

Με αυτόν τον τρόπο μεταμόρφωνε το περιβάλλον της και σκορπούσε παντού την ευωδία της αγιότητάς της. Ζούσε δίπλα στον σύζυγό της Γερόντιο, ο οποίος ακολουθούσε ακόμη τη θρησκεία των ειδώλων και την ειδωλολατρική νοοτροπία της εποχής. Μέσα σε αυτό το δύσκολο περιβάλλον, η Αγία κράτησε ζωντανή την πίστη της και την παρέδωσε κρυφά στον μικρό της γιο.

Ανέθρεψε τον Γεώργιο με την παιδεία και τη νουθεσία του Κυρίου, χωρίς να γίνει αντιληπτή από τον ειδωλολάτρη πατέρα του. Του μετέδωσε τη θερμή της αγάπη προς τον Χριστό και τη βαθιά ευλάβεια που έκαιγε μέσα στην καρδιά της. Όταν ο γιος της οδηγήθηκε στο μαρτύριο για την αγάπη του Χριστού, εκείνη στάθηκε αδιάκοπα κοντά του.

Τον συντρόφευε στη φυλακή και στον τόπο των βασανιστηρίων, ενισχύοντάς τον με τη θεία Κοινωνία και με τα λόγια της παρηγοριάς. Κάποια στιγμή ο αυτοκράτορας Διοκλητιανός την αντίκρισε να συνομιλεί με τον Άγιο Γεώργιο μέσα στον τόπο της οδύνης. Την κάλεσε λοιπόν κοντά του και τη ρώτησε με αυστηρότητα ποια ήταν και από πού καταγόταν.

Εκείνη απάντησε με πνευματικό θάρρος και με φωνή που δεν έτρεμε καθόλου μπροστά στην εξουσία. Ονομάζομαι Πολυχρονία, του είπε, και είμαι χριστιανή όπως ο γιος μου ο Γεώργιος, τον οποίο νομίζεις πως τιμωρείς. Στην πραγματικότητα όμως εκείνος στεφανώνεται από τον Χριστό, τον αληθινό Βασιλέα των ουρανών και της γης.

Ο Διοκλητιανός εξοργίστηκε από αυτή τη γενναία ομολογία και διέταξε αμέσως να την υποβάλουν σε σκληρά βασανιστήρια. Την κρέμασαν λοιπόν πάνω σε δέντρο και την παρέδωσαν σε μαρτύρια ακόμη πιο φρικτά από τα προηγούμενα. Με σιδερένια όργανα ξέσχισαν τις σάρκες της τόσο, ώστε φαίνονταν πλέον τα σπλάχνα της μέσα από τις πληγές.

Έπειτα πήραν αναμμένα κεριά και άρχισαν να καίνε τις ανοιχτές της πληγές με σκληρότητα. Εκείνη όμως παρέμενε ακλόνητη στην πίστη και ανδρεία στο φρόνημα, χωρίς να βγάλει λόγο παραπόνου. Οι δήμιοι συνέχισαν με μεγαλύτερη μανία, τοποθετώντας στα πόδια της πυρωμένα σιδερένια υποδήματα με λαβίδες.

Η Αγία Πολυχρονία, με την παρηγοριά του Παρακλήτου, νίκησε τους πόνους και παρέδωσε ειρηνικά την αγία της ψυχή στα χέρια του Θεού. Τα τίμια λείψανά της τα παρέλαβαν κρυφά πιστοί χριστιανοί, οι οποίοι τα ενταφίασαν με ευλάβεια, δοξάζοντας τον Κύριο.