Oshënar Joani Palaiolauriti

Një nga tempujt më të vjetër të shkretëtirës palestineze u ngrit më vonë në një shpellë hajdutësh, ku dikur burgosën Charitonin e shenjtë. Pikërisht në këtë vend, në shekullin e tetë, punonte çdo ditë një hieromonk, të cilin e gjithë Kisha e njihte si Joani Palajolauriti. Lavra e Vjetër e Shën Charitonos ndodhej pranë Betlehemit, jo shumë larg Detit të Vdekur dhe konsiderohej manastiri më i lashtë monastik i të gjithë rajonit. E mori këtë emër sepse Shën Karitoni e kishte themeluar më herët se laurat e tjera të Palestinës. Kështu në këtë Lavrë të Vjetër të famshme Shën Joanii ushtroi me shumë rigorozitet, duke ia kushtuar gjithë ekzistencën e tij Krishtit. Që në rininë e tij ai digjej nga dashuria për Zotin dhe u ngjit pas Tij me gjithë shpirt. Ai përçmoi jetën e kotë të kësaj bote, braktisi vendin dhe familjen dhe mori mbi vete kryqin e jetës së vetmuar. Ai endej në vende të ndryshme në emër të Zotit, duke imituar Atë që nuk kishte ku të vinte kokën. Kur arriti në vendet e shenjta të Jeruzalemit, Joanii adhuroi fillimisht Varrin jetëdhënës të Zotit me ngazëllim të thellë. Më pas ai u drejtua në Lavrën e Vjetër të Shën Charitonos, ku u vendos përgjithmonë për të jetuar jetën e tij të vetmuar. Aty jeta e tij e virtytshme u bë e njohur shpejt nga etërit, të cilët e nderuan me detyrën e shenjtë të presbiterit. Që nga ai moment, ajo operoi në najdriumin shpellor të Lavrës, ku më parë kishin folezuar grabitësit. Me shumë përmbajtje ai frenoi pasionet trupore dhe u shfaq si një imitues i denjë i asketëve të mëdhenj të lashtë të shkretëtirës. Vigjiljet gjatë gjithë natës, lutja e pandërprerë dhe kujtimi i vazhdueshëm i vdekjes shënuan çdo ditë të jetës së tij në shkretëtirë. Ai arriti një masë të tillë përsosmërie shpirtërore, saqë i mposhti plotësisht lëvizjet e mishit të tij. Bashkëkohësit e konsideronin atë një engjëll në trupin e njeriut, sepse jeta e tij i kalonte kufijtë e njeriut. Agjërimi, heshtja dhe poshtërimi u bënë natyrë e dytë për të në mjedisin e qetë të Lavrës. Ai kaloi disa vite në këtë ushtrim të vështirë, duke e kënaqur Zotin në çdo detaj të jetës së tij të përditshme. Kur më në fund erdhi koha e largimit të tij, ai ia dorëzoi paqësisht shpirtin Zotit që e kishte dashur aq shumë. Sipas traditës së kishës, engjëjt e shenjtë e morën shpirtin e tij dhe e çuan në banesat e përjetshme qiellore. Shenjtori quhej Palaiolaurit ose Paleospilaiotis për shkak të vendit të praktikës së tij, e cila kishte një histori të mrekullueshme. Vetë Lavra e Shën Charitonos kishte nisur në një shpellë kusarësh, ku ishte burgosur themeluesi i saj. Kur hajdutët pinë verë të helmuar nga një gjarpër dhe vdiqën, Shën Haritoni u lirua për mrekulli. Ai gjeti në shpellë shumë ar që grabitësit kishin rrëmbyer dhe ia kushtoi një kauze të shenjtë. Ai ndërtoi një kishë brenda shpellës dhe më pas, kur vëllezërit u mblodhën rreth tij, themeloi një manastir të tërë sipër. Në këtë shpellë të lashtë ka jetuar dhe punuar Shën Joanii, duke marrë prej andej edhe pseudonimin e tij karakteristik. Ruajtja dhe vërtetimi: python3 /root/hermes-agent/agents/optiko-text-creator-2-auto-sections/scripts/optiko_auto_sections. py –burimi BURIMI. txt –dalja 04_19_Oshënar_Joani_Paleolauritis. txt Dosja përfundimtare e dorëzimit: **`04_19_Oshënar_Joani_Paleolauritis. txt`**