Të studiosh muzikën bizanti-
ne, të mësosh himnet, troparet dhe
gjithçka që përfshin jetën adhuruese
aq shumë të pasur të Kishës sonë,
është padyshim një përvojë e ve-
çantë dhe mjaft e bukur. Është ndër
të tjera edhe një sfidë e përgjegjësi,
që kërkon punë dhe impenjim. Si
thesar me vlera shpirtërore të
shumta e tradicionale, ajo përcillet
edhe në ditët e sotme falë hapjes
së shkollës së Muzikës Bizantine
në vitin 2012, me bekimin dhe kuj-
desin e drejtpërdrejtë të Kryepi-
skopit Anastas. Rol të rëndësishëm
ka luajtur edhe Kori bizantin “Shën
Joan Kukuzeli”.
Dëshira për t’i kënduar Zotit,
ashtu siç Ai e meriton dhe siç i ka
hije, gjithmonë më ka ndjekur gja-
të rrugëtimit tim shpirtëror. Që i vo-
gël përpiqesha të këndoja himnet e
Zotit, të cilat kanë qenë të skalitura
thellë në zemrën time. Dhe ja, erdhi
ora që këtë vit të jem pjesë e shko-
llës së Muzikës Bizantine, si stu-
dent i vitit të parë. Shkolla, e cila
është vendosur prej afro 5 vjetësh
në mjediset e Kompleksit “Thavor”,
në ajrin e pastër dhe në pamjen pik-
toreske të kodrës rrëzë Dajtit, ku
ndodhet edhe konvikti, ka shërbyer
si pikë referimi për kualifikimin e
kuadrove të rinj dhe për rritjen e
cilësisë së psaljes nëpër kisha në
mbarë vendin.
Vazhdimi i kësaj shkolle, për-
veçse ndihmon në thelb kualifiki-
min si psalt profesionist, ndihmon
edhe në anën shpirtërore, pasi
Mes djemve ekziston një shoqëri
e bukur, në harmoni, e cila reflekton
veç pozitivitet. Përveç djemve, e
veçanta e këtij viti është edhe pra-
nia e vajzave. Të gjithë i bashkon
një dashuri e pafund për muzikën.
Çdo pasdite merr jetë dhe larmi-
Do t’i këndoj Zotit sa të rroj!
– Mbresat e një studenti të vitit të parë të shkollës së Muzikës Bizantine –
ku çdo të diel kori ynë “Shën Joan
Kukuzeli” interpreton himnet ngja-
llësore. Por jo vetëm të dielave,
edhe gjatë ditëve të javës jemi pje-
sëmarrës në shërbesat që kryhen
në kishëzën “Lindja e Krishtit”. Të
gjitha këto së bashku shërbejnë për
një jetë të gjallë me Krishtin tonë,
si një komunikim i vazhdueshëm
dhe dinamik. Kori është paraqitur
në mënyrë dinjtoze kudo ku ka qe-
në, në shumë ngjarje të mëdha, si
shpirtërore, ashtu edhe kulturore,
brenda dhe jashtë vendit, duke
dhënë një shembull të përsosur të
vazhdimësisë së kësaj tradite të
bukur në kishat tona.
Gjithçka sa kam lartpërmendur,
nuk mund të ekzistonte pa mbë-
shtetjen e pareshtur të Kryepiskopit
Anastas, i cili financon me bursa
çdo student të kësaj shkolle dhe
mundëson akomodimin falas në
mjediset e konviktit.
Falënderojmë edhe drejtorin e
shkollës, z. Theodhor Peci, i cili i
palodhur dhe i përkushtuar, na tran-
smeton këtë art të mrekullueshëm.
Llazarion Tenqexhiu
përvetësimi i tropareve dhe zbatimi
i tyre në praktikë, shërbejnë si një
lutje e vazhdueshme dhe janë
esenciale për rritjen shpirtërore të
gjithsecilit. Çdo ditë që kalon, ndez
akoma edhe më shumë brenda
meje dëshirën dhe zellin për të më-
suar dhe për t’i psalur Perëndisë.
shmëri ngjyrash, kur ne lëmë pas
çdo gjë dhe i përkushtohemi orës
mësimore.
Mëngjesi i të dielave na gjen të
gjithë me “Anastasimatar” nëpër
duar dhe rason në çantë, të drejtu-
ar për në Katedralen “Ngjallja e
Krishtit” në zemër të Tiranës. Aty,