RRUGËTIM I BEKUAR DHE I MREKULLUESHËM
– U kremtua 24-vjetori i Fronëzimit të Kryepiskopit Anastas –
Të martën, më 2 gusht 2016, në
ditën e 24-vjetorit të Fronëzimit të
Fortlumturisë së Tij, Anastasit, si
Kryepiskop 1 Tiranës, Durrësit dhe
1 Gjithë Shqipërisë, Liturgjia Hyjnore
festive u krye në kishën e Analipsit
në Librazhd. Ky ishte një kremtim
krejti veçantë, pasi përkonte me
përurimin e hidrocentralit të Kishës
sonë, vepër madhore e Kryepisko-
pit Anastas. 24 vjet më parë, më
24 qershor 1992, me zgjedhjen e tij
dhe më 2 gusht me Fronëzimin, nisi
ningritja kanonike e Kishës Ortho-
dhokse në Shqipëri, pas shkatërri-
mit komunist, ndërsa më 2 gusht
2016, uhodh një hap vendimtar për
“autoqefalinë” e saj ekonomike.
Në shërbesën e kryesuar nga
Kryepiskopi Anastas ishin të pra-
nishëm të gjithë anëtarët e Sinodit
të Shenjtë të Kishës Orthodhokse
Autoqefale të Shqipërisë dhe për-
faqësuesi 1 Patriarkut Ekumenik,
Tërëshenjtërisë së Tij, Vartholo-
meut, Mitropoliti 1 Janinës, Ma-
ksimi. Merrnin pjesë edhe klerikë
e besimtarë nga të gjitha Mitro-
politë dhe nga Kryepiskopata e
Shenjtë etj. Në fund, duke për-
shëndetur me këtë rast, Kryepi-
skopi foli për rrugëtimin e Kishës
sonë që nga kjo ditë e deri te ngjarja
tepër e rëndësishme për pavarësinë
esaj ekonomike, përurimin e hidro-
centralit. Pastaj Mitropoliti Maksim
përshëndeti në emër të Patriarkut
Ekumenik.
2 Gushti është në të vërtetë më
shumë se Fronëzimi 1 Kryepiskopit
të parë pas persekutimit të egër
shumëvjeçar. Zgjedhja dhe Fronë-
zimi shënuan, siç thamë, ringritjen
kanonike të Kishës sonë, duke 1
mbyllur rrugën si zërave që e qua-
nin atë “të vdekur”, ashtu edhe ma-
nipulimeve nën rrogoz me komu-
nitetin orthodhoks. Janë 25 vite të
një rrugëtimi mes vështirësish,
por edhe të shoqëruara nga suksese
aq të jashtëzakonshme, që pa frikë
mund t’i quajmë mrekulli të Perë-
ndisë në këtë tokë të martirizuar.
Të gjitha këto etapa janë të
shënuara qartë dhe fort nga perso-
naliteti 1 jashtëzakonshëm 1 Krye-
piskopit Anastas, 1 cili e ka mbajtur
plot përkushtim dhe besim të pa-
tundur te Perëndia kryqin e kësaj
ngritjeje nga gërmadhat. Që nga
koha e krijimit të saj, Kisha jonë
nuk ka njohur kurrë një organizim
dhe zhvillim të tillë dhe nuk ka pa-
sur dhe luajtur asnjëherë një rol kaq
të spikatur në shoqërinë shqiptare
dhe, më gjerë, në botën e krishterë
e në marrëdhëniet ndërfetare.
Këtë ditë do të donim ta kuj-
tonim me një citim nga artikulli 1 të
ndjerit Teodor Papapavli, në gaze-
tën “Rilindja Demokratike” (16
shtator 1992), ku përshkruan shër-
besën e Fronëzimit: “Në ceremo-
ninë e Fronëzimit merrnin pjesë
qindra besimtarë. Ajo u zhvillua në
mes të thirrjeve, brohoritjeve dhe
duartrokitjeve të pandërprera për
Kryepeshkopin Anastas. Këtë at-
mosferë u përpoq ta prishte një
grup 1 vogël njerëzish, ku bënin pje-
së edhe disa myslimanë, përfshirë
edhenjë deputet të këtij besimi. Pra-
ndaj, protesta e këtij grupi të vogël,
ecila mendoj se nuk qe spontane,
po ta gjykosh nga përbërjae tij, nuk
mund të ketë prevalencë mbi vull-
netin e shumicës dërrmuese që
aprovonte si një kor gjigant fronë-
zimin e Kryepiskopit.