E
ia e Beratit, ‘Y for.
I nderuar Fortlumturia Juaj,
Kryepiskop i Tiranës, Durrësit e i
Gjithë Shqipërisë, Imzot Anastasi!
“Shpirti im madhëron Zotin,
dhe fryma ime ngazëllon në
Perëndinë, Shpëtimtarin tim”
(Llk. 1:46-47). Këto fjalë të Hyjli-
ndëses Mari dalin sot jo vetëm nga
zemra ime, por edhe nga zemra e
çdo besimtari. Fjalë që duan të tre-
gojnë Madhështinë e Perëndisë
sonë.
Dikur sistemi totalitar komu-
nist mendoi se me përndjekjet e tij
çrrënjosi nga zemrat e shqiptarëve
besimin e varrosi përfundimisht
Perëndinë. Por, u gënjye. Besimi
nlindi përsëri në Shqipëri, madje më
Fjala e Mitropolitit të Apollonisë dhe Fierit,
Hirësisë së Tij, Nikollës, në Shërbesën e Fronëzimit
fuqishëm se kurrë më parë, me një
rol dhe zë të fuqishëm në shoqërinë
shqiptare. Dhe pikërisht, nngritja e
Kishës Orthodhokse Autoqefale të
Shqipërisë është një dëshmues 1 gja-
Ilë 1 kësaj fuqie të Perëndisë e në
ato çka ka bërë Zoti për Komunite-
tin tonë të krishterë Orthodhoks.
Këtë nuk e shikon vetëm në ri-
ngjalljen e besimit në zemrat e be-
simtarëve, në ringritjen e Kishës e
as vetëm te 150 kishat e reja dhe
450 veprat ndërtuese, por edhe në
kontributin që ka ofruar e ofron Ki-
sha jonë për shoqërinë shqiptare në
të gjitha fushat: në shëndetësi, me
klinikat dhe qendrat shëndetësore,
në arsim, me Akademinë Theolo-
gjike “Ngjallja e Krishtit” , shkollat
e mesme kishtare, 20 kopshtet,
shkollat 9-vjeçare e të mesme në
Tiranë, Durrës, Gjirokastër, Korçë,
shkollën e mesme profesionale e
atë të mesme të përgjithshme, në
Mesopotam, Shkollën e Muzikës
Bizantine, “Shtëpinë Orthodhokse
të Shpresës”, në Shën Vlash, Shko-
Ilën e Lartë Universitare “Logos” 2
në kontributin humanitar në krizat e
ndryshme që ka kaluar vendi ynë
(1992, 1994, 1997) e në vitin 1999,
me krizën e refugjatëve nga Ko-
sova, në kontributin e saj në bujqësi,
blegton, ekologji etj. Me kontributin
në ruajtjen e trashëgimisë kulturore,
ku Kisha jonë ka shpenzuar 11 mi-
lioné euro për restaurimin e monu-
menteve të kulturës etj.
Këto e shumë të tjera, të cilat nuk
mund t’i përmendimsot këtu, janë
një tregues 1 asaj çfarë ka ofruar e
ofron Kisha Orthodhokse Autoqe-
fale e Shqipërisë, jo vetëm për ko-
munitetin orthodhoks, por për të gji-
thë popullin dhe vendin tonë.
Por, këto vepra nuk kanë ndo-
dhur vetvetiu. Ashtu si gjithë Kri-
jimi ka Arkitektin e Krijuesin e Ty,
kështu edhe këto vepra janë mate-
rializuar e kanë marrë trup nëpër-
mjet punës së palodhur e sakrifi-
kuese të një personi, 1 cili është Pri-
mati i Kishës sonë, Ati dhe Krye-
bariu ynë, Kryepiskopi Anastas.
Falënderimi do të ishte më e pakta
që mund të bëjmë për Të.
Ju falënderojmë dhe Ju jemi
shumë mirënjohës për gjithçkal
E dimë sa shumë e vështirë ka
qenë realizimi 1 kësaj vepre kaq të
madhe. Kujtojmë se, kur erdhët në
Shqipëri, në vitin 1991, nuk gjetët
veçse 15 klerikë të moshuar. Deri
në vitin 1998, keni qenë 1 vetmi epi-
skop në këtë Kishë e me një numër
shumë të vogël bashkëpunëtorësh.
Deri në vitin 2006, me shtimin e anë-
tarëve të rinj në Sinod, përveç Krye-
piskopatës së Tiranës ju mbajtët dhe
barrën e Mitropolisë së Gjirokastrës.
Ju, Fortlumturi, jeni dhe iniciaton
e këmbëneulësi kryesor për ngjarjet
e fundit historike që kanë ndodhur
në Kishën tonë, me krijimin e dy
Mitropolive të reja dhe zgjedhjen e
dy Mitropolitëve përkatës.
Ju, Fortlumturi, jeni Ai që keni
meritën për zgjedhjen dhe Fronë-
zimin e Mitropolitit të Mitropolisë
së Shenjtë të Apollonisë dhe Fierit.
Sepse Ju jeni Au, që më keni shko-
Iluar në Akademinë Theologjike në
Shën Vlash, në Universitetin The-
(Vijon në faqen 8)
(Vijon nga faqja 6)
ologjik “Kapodistria” të Athinës,
në studimet e mia pasuniversitare
në Universitetin Theologjik “Ari-
stoteli” në Selanik, por, për më
tepër, më edukuat me jetën Tuaj.
Qëndrimi pranë Jush, që nga koha
kur jam dorëzuar dhjak e deri më
sot, ka qenë universiteti më 1 madh
1jetés sime. Dhe, mbi të gjitha, keni
qenë Ati im shpirtëror.
Fjalët janë të pakta për të
shprehur gjithë falënderimin dhe
mirënjohjen time. Ju falënderoj, Ati
dhe Kryebariu im’ Perëndia Ju dhë-
ntë shumë e shumë vite të tjera në
udhëheqje të Kishës sonë, me
shëndet dhe me urtësi.
Ju falënderoj për besimin që
keni pasur ndaj meje për detyrat
dhe përgjegjësitë që më keni dhënë.
Ju falënderoj edhe për këtë për-
gjegjësi të re e të madhe të kujdesit
baritor të Mitropolisë së re e të
Shenjtë të Apollonisë dhe Fierit.
Falënderoj gjithashtu përzemër-
sisht të gjithë anëtarët e Sinodit të
Shenjtë për mirëbesimin e tyre ndaj
meje, në udhëheqjen Baritore të
Grigjës së Krishtit. Ju falënderoj
dhe kërkoj vazhdimisht mbështetjen
dhe lutjet tuaja në këtë mision të
shenjtë, por edhe të vështirë që më
dha Kisha e Krishtit.
Dua të falënderoj në mënyrë të
veçantë Mitropolitin e Beratit, Imzot
Ignatin, për gjithë veprën e Ty bari-
tore që ka kryer gjatë këtyre viteve
në enoritë e kësaj Mitropolie të re,
të cilën ai e shkëputi nga gjiri1 Mi-
tropolisë së Tij. Ju falënderoj Hirësi
dhe vazhdimisht do të kërkoj ndih-
mën tuaj për Mitropolinë që më thi-
rri dhe caktoi Zoti.
Në ditën e zgjedhjes sime kam
premtuar solemnisht përpara gjithë
anëtarëve të Sinodit të Shenjtë e
besimtarëve që ishin të pranishëm
në ceremoni se: “Duke punuar me
zelle vetëmohim, me hirin e Perë-
ndisë, do të kryej të gjitha dety-
rat kryepriftërore, për të barituar
Mitropolinë që më është besuar,
duke ruajtur me besnikëri kanonet
e shenjta dhe të hirshme, traditat
e shenjta dhe ligjet kishtare”.
Sot, ju drejtohem edhe ju, klerit
dhe popullit besimtar të Mitropolisë
së Apollonisë dhe Fterit. Nuk dua
të më shikoni si Dhespot, por si një
Episkop, si një Atë dhe Bartun tuaj.
Do të doja shumë, sinqerisht do
të doja shumë, që sot të mos e kisha
këtë shërbesë, por të mbetesha
gjithmonë një dhjak dhe një shër-
byes. Por, si mund të mos e pranoja
këtë detyrë kur Zoti më kërkon, kur
Al më thërret”
Nuk mund të mos e pranoja këtë
shërbesë prej Atij që 1 detyrohem
gjithçka. Që në momentin e parë
që njoha Zotin, 1 thashë Atij: “Zi ma
dhurove jetën dhe unë ta dorëzoj
Ty, përdore siç do Ti”.
Por edhe tani që në momentin
e parë që mësova se mund të merr-
ja këtë përgjegjësi, 1 kam kërkuar
Zotit që, nëse nuk është dëshira e
Tij për këtë shërbesë, le ta pengojë
të mos bëhet, në mënyrën dhe në
formën që Ai do, sado e dhimb-
shme qoftë ajo. Dhe Zoti, më mirë
se kushdo tjetër, e di sa 1 padenjë
jam për këtë shërbesë. Por, nëse
Ai do që nëpërmjet padenjësisë
dhe dobësisë sime të shfaqë Hirin
e Lavdinë e Tij, si mundem unë të
mohoj shërbesën e Ti? Ashtusiçi
tha edhe apostull Pavlit “Hiri im të
mjafton, sepse fuqia ime përsoset
në dobësi” (2 Kor. 12:9). Kështu
që, nëse Zoti do që me anë të do-
bësisë sime të shfaqë Fuqinë dhe
Lavdinë e Ty, s’ mund të themi gjë
tjetër, veç: “U bëftë vullneti 1 Tij’”.
Nuk e disi Zoti esolli që dita e
sotme e Fronëzimit tim kryhet në
të njëjtën datë, e cila vulosi për-
gjithmonë jetën time e shënoi filli-
min tim në udhën e priftërisë.
Sisot, 16 vjet më parë, më 16
prill të viti 2000, kam marrë nga
duart Tuaja, Fortlumturi, hirin
e dhjakonisë. Ka qenë e Diela V
e Kreshmës së Madhe, kur Zoti na
rikujton që misioni ynë është një
mision shërbimi. Ashtu siç va-
zhdimisht na keni mësuar Ju, Ati
ynë, Imzot Anastasi, që të mbetemi
gjithmonë dhjakonë, shërbyes.
Popull besimtar 1 Perëndisë,
Kam pranuar të vij në këtë vend
dhe në këtë detyrë për të shërbyer.
Por jam 1 vetëdijshëm se unë nuk
mund ta pérmbush 1 vetém kété
shërbesë. Prandaj kërkoj ndihmën
e mbështetjen tuaj. Dheju, klerikë
të kësaj Dioqeze të re, jeni bashkë-
punëtorët e mi të parë dhe më të
afërm dhe vazhdimisht do të kërkoj
ndihmën dhe kontributin tuaj.
Zoti më ka bekuar shumë në jetën
time. Më ka dhënë shumë më tepër
se mendoja që mund të kisha apo
t’i kërkoja Atij. E di që Fronëzimii
sotëm është një nderi madh e pri-
vilegj 1 veçantë për mua, të cilin unë
padenjësisht e marr. Por, veç privi-
legjit, është një shërbesë e vështirë.
Kujtoj nga pjesët e Ungjillit që
përmendëm më sipër, kur Zoti u
thotë apostujve që: duhet të pagë-
zohen me pagëzimin e Tij dhe të
pinë potirin që Ai piu (varg. 38), si
edhe që Biri i njeriut erdhi “për të
shërbyer dhe për të dhënë jetën
e Tij si çmim për shpengimin e
shumë vetave” (varg.45).
Shën Joan Gojarti, në Veprën e
tij “Lavdia e Priftërisë”, lartëson
veprën e Bariut më tepër se atë të
engjëjve dhe kryeengjëjve. Por nuk
lë pa përmendur edhe vështirësitë
e shërbesës priftërore, të cilati kra-
hason me “bishat e egra”, siç janë:
“inati, dëshpërimi, zilia, mashtri-
mi, kundërshtimi, akuzimet, gë-
njeshtra, hipokrizia, intrigat, kë-
nagësitë, lavdidashja, servilizmi,
qortimet etj”.
Dhe pikërisht, duke njohur gjithë
këto “bisha të egra”, shën Joan
Gojarti nuk donte të merrte këtë
detyrë, jo se kishte frikë për atë çfa-
rë mund të ndodhte me atë perso-
nalisht, por nga frika se mos anijen
e kishës, që ai do të drejtonte, nuk
do të mund ta çonte të sigurt në
destinacionin e saj, në Limanin e
Përjetësisë. Dhe nëse shën Joan
Gojarti thoshte diçka të tillë, çfa-
rë mund të them unë” Nëse Shën
Joan Gojarti e shihte veten të pa-
zot për të përmbushur shërbesën e
Priftërisë, Bariut të Kishës, çfarë
mund të them unë për aftësitë e
mia? “Kush është i dobët, që të
mos jem edhe unë””, siç thotë apo-
stull Pavlit…
Propozimi 1 kësaj Shërbese nuk
mbështetet në aftësitë tona nje-
rëzore, por mbështetet në “Zotin e
Ushtrive”, në “Zotin e Madh të
Fuqive”, në Atë që “ka pushtetin
në qiell dhe mbi dhe”. Kjo është
Spiranca e sigurt që na jep forcë
për të pranuar dhe vazhduar Shër-
besën e Krishtit.
Fortlumturi, Hierarkë të Nde-
ruar të Sinodit të Shenjtë, drejtues
të qeverisjes vendore e përfaqësues
të forcave politike, përfaqësues të
Komuniteteve Fetare, klerikë dhe
popull besimtar 1 Zotit, kërkoj va-
zhdimisht lutjet tuaja, ndihmesën e
mbështetjen tuaj për këtë vepër të
re baritore.
Ne besojmë se Krishti është
“Rruga, e Vërteta dhe Jeta”, që
Ai është edhe “Uji i gjallë, Buka
dhe Drita e botës”, dhe pikërisht
Ai është detyra e përgjegjësia jonë
që t’i ofrojmë botës me fjalët dhe,
për më tepër, me jetën tonë. Ai
është dhurata e përsosur qëne mund
t’i bëjmë vendit dhe popullit tonë.
Prandaj le të punojmë së ba-
shku për të mirën e komunitetit,
të vendit tonë dhe për Lavdi të
Perëndisë. Amin!
Katedralja e Shën Gjergjit,
Fier, 16 prill 2016