Hyrja e Zotit në Jeruzalem

Mbi një kërriç të ri, të cilin ai vetë kërkoi t'ia sillnin, Krishti hyri triumfalisht në qytetin mbretëror të Jeruzalemit. Një turmë e madhe e përshëndeti atë me nderime mbretërore, duke mbajtur degë palme dhe duke shtrirë rrobat e tyre në rrugë ndërsa ai kalonte. Populli e përshëndeti publikisht me fjalët "Hosana, bekuar qoftë ai që vjen në emër të Zotit, mbretit të Izraelit". Kjo ditë, së bashku me ringjalljen e Llazarit, është një pikë që tregon për ngjarjet e mëdha që plotësojnë shërbesën tokësore të Zotit. Kishte ardhur koha e përmbushjes së profecive dhe gjithçka tregonte se koha e shpëtimit po afrohej. Ringjallja e Llazarit paralajmëron shkatërrimin e vdekjes dhe gëzimin e ringjalljes së përbashkët. Ky gëzim bëhet i arritshëm për të gjithë njerëzit nëpërmjet kryqit dhe ringjalljes së vetë Zotit. Hyrja në Jeruzalem përmbush gjithashtu profecitë mesianike për ardhjen e mbretit në qytetin e shenjtë. Profeti Zakaria kishte parathënë se mbreti do të vinte zemërbutë, i ulur mbi një gomar dhe një kërriç, bir i një konkubine. Ngjarjet e këtyre dy ditëve triumfuese janë në fakt kalimi në Javën e Shenjtë të Pasioneve. Është koha e vuajtjes dhe e vdekjes, për të cilën Krishti erdhi në botë dhe tani ecën hapur. Triumfi tokësor i ditës është shumë i shkurtër dhe fsheh kryqin brenda tij. Jisui shkon hapur mes armiqve të tij dhe thotë publikisht atë që i zemëron më shumë. Të njëjtët njerëz që sot e presin me palma, brenda pak ditësh do të kërkojnë kryqëzimin e tij. Ata e keqinterpretojnë triumfin e shkurtër si një shenjë të diçkaje tjetër, si shfaqjen e një mesiu politik. Ata imagjinojnë një mbret që do t'i çojë në lavditë e një mbretërie tokësore me fuqi dhe një ushtri. Por e vërteta është krejtësisht ndryshe, pasi Zoti mbretëron përmes sakrificës dhe dashurisë. Liturgjia e Kishës nuk është thjesht një kujtim apo himn për ngjarjet e kaluara, por diçka shumë më e thellë. Ajo na komunikon praninë dhe fuqinë e përjetshme të asaj që kremtohet dhe na bën pjesëmarrës të pikërisht atyre ngjarjeve. Kështu shërbimet e së shtunës së Llazarit dhe të së dielës së Palmës na çojnë përpara në momentin tonë të jetës. Para nesh hapet hyrja në Mbretërinë e Zotit, një mbretëri që nuk është e kësaj bote dhe logjikës së saj. Kjo mbretëri bëhet e arritshme brenda Kishës, nëpërmjet pendimit dhe pagëzimit të shenjtë. Të Dielën e Palmës, degët e palmës dhe shelgut bekohen në tempuj, të cilat besimtarët i mbajnë me nderim. Ne i marrim në duar për t'i ngritur lart dhe për të përshëndetur Mbretin dhe Sundimtarin e jetës sonë, Jisu Krishtin. Ne gjithashtu i mbajmë ato për të riafirmuar premtimet që bëmë në pagëzimin tonë. Ai që ringjalli Llazarin dhe hyri në Jerusalem, tani qëndron mes nesh si një prani e gjallë. Përballemi me të njëjtën pyetje që na u drejtua në pagëzim, domethënë nëse e pranojmë Krishtin. Ne japim përgjigjen tonë me guximin për të ngritur degën, duke rrëfyer se e pranojmë atë si Mbret dhe Perëndi. Kështu, në prag të Pasionit, ne ribashkojmë jetën tonë me Zotin duke ecur në kryq. Ne pohojmë zotërimin e tij mbi gjithë ekzistencën tonë dhe shprehim gatishmërinë tonë për ta ndjekur atë në Mbretërinë e tij, për të njohur fuqinë e Ringjalljes së tij.