Ο Άγιος Γεώργιος ο Ματσκβερέλι της Γεωργίας

Στα ορεινά μοναστήρια της Κλαρτζετίας μεγάλωσε ένας νέος αριστοκράτης που έμελλε να γίνει συγχρόνως πολιτικός ηγέτης και επίσκοπος μιας από τις αρχαιότερες επισκοπές της Γεωργίας. Ο Άγιος Γεώργιος ο Ματσκβερέλι ανέλαβε τη διοίκηση της περιοχής Σαμτσχέ τέσσερα χρόνια μετά τον θάνατο του μεγάλου φεουδάρχη Γεωργίου Τσορτσανέλι, μέσα σε μια εποχή έντονης διαμάχης για τη διαδοχή. Έζησε στο τέλος του ένατου και στις αρχές του δέκατου αιώνα, σε μια Γεωργία γεμάτη πνευματική ζωή και πολιτικές αναταραχές.

Καταγόταν από την αριστοκρατική και ευσεβή οικογένεια των Σουαρτκελί, που διακρινόταν για την πίστη και την προσήλωσή της στην Εκκλησία. Από μικρός βρέθηκε κοντά στους πατέρες της ξακουστής μονής της Οπίζας, στην Κλαρτζετία, όπου ανατράφηκε και μορφώθηκε με προσοχή. Εκεί διαμόρφωσε τον χαρακτήρα του και απέκτησε βαθιά γνώση των ιερών γραμμάτων και της μοναστικής παράδοσης.

Οι δάσκαλοί του τον δίδαξαν την αγάπη για την προσευχή, τη μελέτη και την υπακοή στους πνευματικούς πατέρες του τόπου. Έτσι ωρίμασε σιγά σιγά ένας άνθρωπος ικανός να σηκώσει ταυτόχρονα κοσμικές και πνευματικές ευθύνες με σύνεση και πραότητα. Όταν λοιπόν ανέλαβε την ηγεσία της Σαμτσχέ, ξέσπασε μια οδυνηρή σύγκρουση γύρω από το ζήτημα του νόμιμου κληρονόμου της περιουσίας του Τσορτσανέλι.

Μέσα σε αυτές τις δύσκολες συνθήκες, ο Άγιος κράτησε ψύχραιμη και δίκαιη στάση, χωρίς να παρασυρθεί από τα πάθη της εποχής του. Παράλληλα με την πολιτική του διακονία, ανέλαβε για πολλά χρόνια και την αρχαία επισκοπή της Αζκουρίας, την οποία διοίκησε με σοφία και αγάπη. Η παράδοση αναφέρει πως αυτή την επισκοπή την ίδρυσε ο ίδιος ο Απόστολος Ανδρέας ο Πρωτόκλητος, στα πρώτα χριστιανικά χρόνια της Γεωργίας.

Ο Απόστολος άφησε εκεί ως δώρο στη γεωργιανή Εκκλησία την αχειροποίητη εικόνα της Υπεραγίας Θεοτόκου, γνωστή ως εικόνα της Παναγίας της Αζκουρίας. Έτσι ο νέος επίσκοπος βρέθηκε διάδοχος μιας ζωντανής αποστολικής παράδοσης, που τη φύλαγε ο λαός με ευλάβεια. Φρόντισε με προσοχή για την τάξη της λατρείας, για την κατάρτιση του κλήρου και για τη στερέωση του ποιμνίου στην ορθόδοξη πίστη.

Στο πρόσωπό του ενώθηκαν αρμονικά ο άρχοντας και ο ποιμένας, χωρίς να συγχέονται οι δύο διακονίες μεταξύ τους. Ο Άγιος Γεώργιος τιμάται από την Εκκλησία και ως σπουδαίος εκκλησιαστικός συγγραφέας, αν και τα κείμενά του δεν διασώθηκαν μέχρι τις ημέρες μας. Λίγα βιογραφικά στοιχεία γι αυτόν παραδίδονται μέσα στα έργα δύο φημισμένων γεωργιανών αγιογράφων του δέκατου αιώνα.

Πρόκειται για τον Γεώργιο Μερτσούλε και τον Βασίλειο της μονής Ζάρζμα, οι οποίοι κράτησαν ζωντανή τη μνήμη του. Στο βιβλίο του με τίτλο «Ο Βίος του Αγίου Γρηγορίου της Χαντζτά», ο Γεώργιος Μερτσούλε σημειώνει με σαφήνεια τη μεγάλη συμβολή του. Ο Άγιος Γεώργιος της Αζκουρίας είχε προσφέρει κάποιες από τις πιο σημαντικές πληροφορίες για τον βίο του Αγίου Γρηγορίου της Χαντζτά.

Υπήρξε επίσης στενός σύντροφος και πνευματικός φίλος του Αγίου Σεραπίωνος της Ζάρζμα, που φώτισε τη γεωργιανή έρημο. Παραβρέθηκε στην ταφή του οσίου πατέρα και βοήθησε ουσιαστικά στη συγγραφή των αγιολογικών κειμένων για τη ζωή και τα έργα του. Έτσι, μέσα από τη μαρτυρία του, οι μεταγενέστεροι γνώρισαν με ακρίβεια τους μεγάλους ασκητές της εποχής.

Η Εκκλησία τιμά τη μνήμη του στις δύο Απριλίου, ως ποιμένα, μάρτυρα της παράδοσης και πιστό υπηρέτη του Χριστού.