Η Μαρία της ερήμου

Δώδεκα μόλις χρονών εγκατέλειψε γονείς και πατρίδα, και βυθίστηκε για δεκαεπτά ολόκληρα χρόνια στη βαθιά διαφθορά της Αλεξάνδρειας. Όταν στα Ιεροσόλυμα μια αόρατη δύναμη την εμπόδιζε ξανά και ξανά να μπει στον ναό, τότε κατάλαβε επιτέλους το βάρος της ζωής της. Η Μαρία είχε γεννηθεί στην Αίγυπτο και πλήρωνε το πάθος της προσφέροντας το ίδιο της το σώμα στους περαστικούς.

Κέρδιζε λίγο ψωμί υφαίνοντας λινάρι, αλλά εκείνο που την έσπρωχνε δεν ήταν η φτώχεια, μόνο η ακόρεστη φωτιά της σάρκας. Όταν είδε ένα καράβι προσκυνητών να ξεκινά για τους Αγίους Τόπους, ανέβηκε μαζί τους χωρίς δραχμή, πληρώνοντας το ταξίδι με τη διαφθορά του εαυτού της. Στα Ιεροσόλυμα συνέχισε την ίδια ζωή, μέχρι την ημέρα της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού, που θέλησε να μπει με το πλήθος στον ναό της Αναστάσεως.

Στο κατώφλι μια αόρατη δύναμη την έσπρωχνε πίσω, ενώ οι άλλοι περνούσαν ελεύθερα. Στάθηκε μόνη στον πρόναο και κατάλαβε πως η ακαθαρσία της ζωής της ήταν εκείνο που την εμπόδιζε. Στράφηκε τότε σε μια εικόνα της Παναγίας και ξέσπασε σε δάκρυα μετανοίας ολόψυχης.

Παρακάλεσε τη Μητέρα του Θεού να γίνει εγγυήτριά της και της υποσχέθηκε πως θα άφηνε για πάντα τον κόσμο και τις ηδονές του. Με νέα τόλμη μπήκε στον ναό, προσκύνησε με τρόμο και κατάνυξη τον Τίμιο Σταυρό, και επέστρεψε στην εικόνα γεμάτη ευγνωμοσύνη. Μια φωνή από ψηλά της είπε πως, αν περάσει τον Ιορδάνη, θα βρει εκεί τη γαλήνη που ποθούσε.

Βγαίνοντας πήρε από κάποιον τρία νομίσματα ελεημοσύνης και αγόρασε τρία ψωμιά για τον δρόμο. Έφτασε το βράδυ στην εκκλησία του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου, πλύθηκε στα νερά του ποταμού και κοινώνησε των Αχράντων Μυστηρίων. Έφαγε λίγο ψωμί, ήπιε νερό από τον Ιορδάνη και κοιμήθηκε καταγής.

Το πρωί πέρασε στην άλλη όχθη και χάθηκε στην έρημο, χωρίς να συναντήσει για σαράντα επτά χρόνια ούτε άνθρωπο ούτε ζώο. Τα ρούχα της λιώνουν, το σώμα της καίγεται από τον ήλιο και παγώνει από τις νύχτες. Τρέφεται μόνο με χόρτα και ρίζες αγρίων φυτών.

Τα πρώτα δεκαεπτά χρόνια στην έρημο πάλεψε σαν με άγρια θηρία με τα παλιά πάθη και τις αναμνήσεις της Αιγύπτου. Λαχταρούσε τα κρασιά και τα τραγούδια της προηγούμενης ζωής, καιγόταν από επιθυμίες σαρκικές, και έπεφτε καταγής μπροστά σε αόρατη εικόνα της Παναγίας. Έκλαιγε ώρες ολόκληρες, χτυπούσε το στήθος της και θύμιζε στον εαυτό της την υπόσχεση που είχε δώσει στη Μητέρα του Θεού.

Σιγά σιγά ο πόλεμος υποχωρούσε και μια γλυκιά λάμψη την τύλιγε, διώχνοντας μακριά τους λογισμούς της ταραχής. Η φωτιά της σάρκας έγινε επιτέλους φλόγα θεϊκής αγάπης, και η έρημος μεταμορφώθηκε σε τόπο χαράς και αναπαύσεως. Το σώμα της ξεπέρασε τις ανάγκες της φύσεως και τρεφόταν με τον λόγο του Θεού, που συγκρατεί τα σύμπαντα.

Έλαβε το διορατικό χάρισμα και θυμόταν την Αγία Γραφή, χωρίς ποτέ να την έχει διδαχθεί από βιβλίο ή από άνθρωπο. Η Παναγία την οδηγούσε σε όλα, σαν στοργική μητέρα και ασφαλής εγγυήτρια του αγώνα της. Έγινε άγγελος μέσα σε σώμα, κρυμμένος θησαυρός μέσα στην απέραντη έρημο πέρα από τον Ιορδάνη.

Εκείνα τα χρόνια ζούσε σε μοναστήρι κοντά στον Ιορδάνη ο ιερομόναχος Ζωσιμάς, πενήντα τριών ετών και φημισμένος για την άσκησή του. Κάποτε τον επισκέφθηκε ο λογισμός πως κανείς δεν μπορούσε πια να τον διδάξει κάτι ανώτερο. Άγγελος Κυρίου του φανέρωσε ότι κανένας άνθρωπος δεν φτάνει στην τελειότητα, και τον έστειλε σε μονή κοντά στον ποταμό.

Εκεί συνάντησε γέροντες ταπεινούς, που ζούσαν με αδιάλειπτη προσευχή και ακτημοσύνη πέρα από κάθε μέτρο. Την Κυριακή της Τυρινής έβγαιναν στην έρημο και επέστρεφαν την Κυριακή των Βαΐων, χωρίς να ρωτά ο ένας τον άλλο για τους αγώνες του. Έπειτα από είκοσι ημέρες οδοιπορίας ο Ζωσιμάς διέκρινε μια ανθρώπινη μορφή με σώμα μαυρισμένο από τον ήλιο και μαλλιά λευκά σαν χιόνι.

Έτρεξε ξοπίσω της και η Μαρία τον φώναξε με τ' όνομά του, χωρίς να τον γνωρίζει από πουθενά. Του ζήτησε να της ρίξει το μανδύα του, ώστε να καλύψει τη γυμνότητα της σαρκωμένης ταπεινώσεώς της. Όταν την είδε να προσεύχεται υψωμένη στον αέρα, κατάλαβε ποιον πνευματικό θησαυρό είχε φανερώσει ο Θεός.

Με δάκρυα τον παρακάλεσε εκείνη να αφηγηθεί όλη της τη ζωή, χωρίς να κρύψει τίποτε από τη φοβερή φθορά της νεότητας. Πριν χαθεί ξανά μέσα στην έρημο, ζήτησε από τον γέροντα να επιστρέψει την επόμενη Μεγάλη Πέμπτη, φέρνοντας μαζί του τα Άχραντα Μυστήρια. Όταν ήρθε η ορισμένη ημέρα, ο Ζωσιμάς την αντίκρισε στην άλλη όχθη του Ιορδάνη, με το ποτήριο της Θείας Κοινωνίας στα χέρια του.

Εκείνη σταύρωσε τα νερά του ποταμού, πέρασε πατώντας πάνω σε αυτά και τον πλησίασε. Κοινώνησε με δάκρυα και ψιθύρισε πως πλέον μπορεί να φύγει με ειρήνη, αφού οι οφθαλμοί της είδαν τη σωτηρία του Κυρίου. Του ζήτησε να την ξανασυναντήσει μετά από χρόνο, στο μέρος όπου είχαν μιλήσει την πρώτη φορά.

Σταύρωσε πάλι τα ύδατα και επέστρεψε στη βαθιά έρημο, αφήνοντας τον γέροντα δακρυσμένο και ευγνώμονα. Όταν επανήλθε τον επόμενο χρόνο, βρήκε το λείψανό της ξαπλωμένο, με τα χέρια σταυρωμένα και το πρόσωπο στραμμένο προς την ανατολή. Δίπλα στο κεφάλι της υπήρχε γραφή με τ' όνομά της και την παράκληση να την ενταφιάσει.

Έκλαψε πικρά ο γέροντας και είπε ψαλμούς και νεκρώσιμες ευχές πάνω από το άγιο σκήνωμα της Οσίας. Από τη γραφή κατάλαβε πως η Μαρία είχε κοιμηθεί την ίδια νύχτα που κοινώνησε από το χέρι του στον ποταμό. Διέκρινε ακόμη πως είχε διανύσει σε μία μόνο ώρα τη διαδρομή που εκείνος έκανε σε είκοσι ημέρες κοπιαστικής πορείας.

Προσπάθησε να σκάψει τάφο με ένα ξύλο, αλλά η γη ήταν σκληρή και τα γηρατειά του δεν τον άφηναν να προχωρήσει. Ξαφνικά φάνηκε ένα μεγάλο λιοντάρι, που πλησίασε με ημερότητα και έγλειψε τα πόδια της Οσίας. Ο γέροντας του ζήτησε να σκάψει με τα νύχια του τον λάκκο, και το άγριο θηρίο υπάκουσε σαν αρνί στη φωνή του.

Μαζί ενταφίασαν το λείψανο της Οσίας με δάκρυα και βαθιά κατάνυξη. Έπειτα το λιοντάρι χάθηκε στην έρημο, και ο Ζωσιμάς γύρισε στη μονή, δοξάζοντας τον Θεό. Διηγήθηκε στους αδελφούς όσα είδε και άκουσε, για να δοθεί παρηγοριά σε όσους βαρύνει η αμαρτία.

Η Εκκλησία τιμά τη μνήμη της Οσίας στην πρώτη ημέρα του Απριλίου και την Πέμπτη Κυριακή των Νηστειών.