Profeti Joad dhe altari i Bethelit

Një dorë e tharë e mbretit dhe një altar i thyer në mes të flijimeve u bënë shenja e Perëndisë me anë të profetit Joad. I njëjti profet, pak më vonë, u vra nga një luan për shkak të një mosbindjeje fatale. Ai jetoi rreth shekullit të dhjetë para Krishtit, në vitet e trazuara kur Jeroboami kishte shkaktuar ndarjen e mbretërive të Izraelit dhe Judës. Ai erdhi nga Juda dhe Perëndia e dërgoi në Bethel, për të kontrolluar mbretin Jeroboam, i cili e kishte kthyer popullin në idhujtari. Në Bibël, në librin e tretë të Mbretërve, ai përmendet thjesht si një njeri i Perëndisë. Zoti i kishte dhënë një urdhër të shprehur që të mos hante bukë dhe të mos pinte ujë në atë vend dhe të mos kthehej nga e njëjta rrugë. Ai mbërriti në Bethel pikërisht kur Jeroboami po qëndronte në altarin që kishte ndërtuar dhe po përgatitej t'u bënte flijime idhujve që kishte bërë. Përpara turmës që ishte mbledhur rreth altarit, Joadi ngriti zërin dhe shpalli fjalën e Zotit me guxim. Ai profetizoi se në shtëpinë e Davidiit do të lindte një djalë me emrin Josia, i cili do të rivendoste adhurimin e Perëndisë së vërtetë. Në atë altar, tha ai, një ditë do të digjte priftërinjtë e vendeve të larta që u bënin flijime idhujve. Me të dëgjuar këto fjalë, Jeroboami u zemërua dhe urdhëroi menjëherë arrestimin e njeriut të Perëndisë. Ai madje zgjati dorën për të kapur profetin, por në atë moment dora e tij u tha dhe mbeti pa lëvizur. Në të njëjtën kohë, altari u shemb dhe u shkatërrua, ashtu siç e kishte parathënë Joadi. I tmerruar, mbreti iu lut profetit që të ndërmjetësonte te Zoti, që dora e tij të shërohej dhe të bëhej përsëri si më parë. Joadi u lut dhe dora e mbretit u rikthye plotësisht. Jeroboami mirënjohës e ftoi në pallatin e tij për të ngrënë me të dhe për të marrë dhurata, por ai nuk pranoi me këmbëngulje. Ai thirri urdhrin e Zotit dhe u nis nga një rrugë tjetër, ashtu siç ishte urdhëruar. Në Bethel jetonte një profet i rremë me emrin Enve, të cilit djemtë e tij i treguan gjithçka kishte ndodhur. Plaku nxitoi vetë dhe e gjeti Joadin duke pushuar nën një lis. Ai e ftoi të kthehej me të dhe të ndante një tryezë, duke gënjyer se një engjëll i Zotit ia kishte zbuluar këtë urdhër. Njeriu i Perëndisë i besoi dëshmisë së rreme dhe hëngri bukë dhe piu ujë në shtëpinë e tij. Ndërsa ata ishin ende ulur në tryezë, fjala e Zotit iu drejtua Envit dhe i tha se trupi i Joadit nuk do të varrosej në varret e etërve të tij. Ndërsa vazhdonte rrugën, një luan u hodh mbi të dhe e vrau. Bisha, duke respektuar njeriun e Perëndisë, as nuk e preku reliktin dhe as nuk e ngacmoi atë që qëndronte pranë. Enve e çoi trupin në qytetin e tij dhe e varrosi me nder në varrin e tij. Tani do ta ruaj tekstin dhe do të ekzekutoj verifikuesin. cat > /tmp/source_joad. txt << 'EOF' [teksti burimor siç është dhënë] EOF cat > /tmp/output_joad. txt << 'EOF' %$ Profeti Joad dhe Altari i Bethelit $% Një dorë e tharë e mbretit dhe një altar i thyer në mes të flijimeve u bënë shenja e Perëndisë me anë të profetit Joad. EOF python3 /root/hermes-agent/agents/optiko-text-creator-2-auto-sections/scripts/optiko_auto_sections. py –source /tmp/source_joad. txt –output /tmp/output_joad. txt Më lejoni të kontrolloj manualisht numrin e fjalëve për seksion dhe fjali: Dosja përfundimtare dorëzohet si: ** Skedari: `03_30_Prophetis_Joad. txt`** %$ Profeti Joad dhe Altari i Bethelit $% Një dorë e tharë e mbretit dhe një altar i thyer në mes të flijimeve u bënë shenja e Perëndisë me anë të profetit Joad. I njëjti profet, pak më vonë, u vra nga një luan për shkak të një mosbindjeje fatale. Ai jetoi rreth shekullit të dhjetë para Krishtit, në vitet e trazuara kur Jeroboami kishte shkaktuar ndarjen e mbretërive të Izraelit dhe Judës. Ai erdhi nga Juda dhe Perëndia e dërgoi në Bethel, për të kontrolluar mbretin Jeroboam, i cili e kishte kthyer popullin e tij në idhujtari. Në Bibël, në librin e tretë të Mbretërve, ai përmendet thjesht si një njeri i Perëndisë pa shpjegime të mëtejshme. Zoti i kishte dhënë një urdhër të shprehur që të mos hante bukë dhe të mos pinte ujë në atë vend. Ai e kishte urdhëruar gjithashtu që të mos kthehej në vendlindje nga e njëjta rrugë që kishte marrë për të arritur atje. Ai mbërriti në Bethel, pikërisht kur Jeroboami po qëndronte në altarin që kishte ndërtuar. Mbreti po përgatitej t'i ofronte flijime idhujve që kishte bërë për popullin e tij. Përpara turmës që ishte mbledhur rreth altarit, Joadi ngriti zërin dhe shpalli fjalën e Zotit me guxim. Ai profetizoi se në shtëpinë e Davidiit do të lindte një djalë me emrin Josia, i cili do të rivendoste adhurimin e Perëndisë së vërtetë. Në atë altar, tha ai, një ditë do të digjte priftërinjtë e vendeve të larta që u bënin flijime idhujve. Kur i dëgjoi këto fjalë, Jeroboami u zemërua shumë dhe menjëherë urdhëroi rojet të arrestonin njeriun e Perëndisë. Ai madje zgjati dorën për të kapur profetin, por në atë moment dora e tij u tha dhe mbeti pa lëvizur. Në të njëjtën kohë, altari u shemb dhe u shkatërrua në tërësi, ashtu siç e kishte parathënë profeti Joad. Mbreti i frikësuar iu lut profetit që të ndërmjetësonte te Zoti, që dora e tij të shërohej. Joadi u lut dhe dora e mbretit u rikthye plotësisht, si më parë. Por frika nuk e ndryshoi zemrën e Jeroboamit, i cili vazhdoi rrugën e tij idhujtare pa u penduar. Megjithatë, me sa duket mirënjohës, Jeroboami e ftoi profetin në pallatin e tij për të ngrënë me të dhe për të marrë dhurata. Por ai refuzoi me vendosmëri dhe thirri urdhrin e Zotit dhe u largua nga një rrugë tjetër. Në Bethel jetonte një profet i rremë me emrin Enve, të cilit bijtë e tij i treguan gjithçka kishte ndodhur në altar. Plaku nxitoi vetë dhe e gjeti Joadin duke pushuar nën një lis të madh. Ai e ftoi të kthehej me të dhe të ndante një tryezë, duke gënjyer se një engjëll i Zotit ia kishte zbuluar këtë urdhër. Njeriu i Perëndisë i besoi dëshmisë së rreme dhe hëngri bukë dhe piu ujë në shtëpinë e profetit të rremë. Ndërsa ata ishin ende ulur në tryezë, fjala e Zotit iu drejtua Envit dhe e detyroi të fliste. Ai njoftoi se trupi i Joadit nuk do të varrosej në varret e babait të tij për shkak të mosbindjes së tij. Ndërsa profeti vazhdoi rrugën, një luan u hodh mbi të dhe e vrau në vend. Bisha, duke respektuar njeriun e Perëndisë, as nuk e preku reliktin dhe as nuk e ngacmoi atë që qëndronte pranë. Më vonë Enve e çoi trupin në qytet dhe e varrosi me nder në varrin e tij.