Oshënare Gavriilia e Kostandinopojës

Ajo jetoi në mesin e lebrozëve të Indisë për pesë vjet të plota, pasi fillimisht u zotua për varfëri dhe dha të gjitha pasuritë e saj. Në këmbët e Himalajeve ajo kaloi njëmbëdhjetë muaj si një vetmitar, duke kërkuar vetëm heshtje dhe lutje. Murgesha Gavriilia, e njohur si Aurelia Papagianni, lindi në Kostandinopojë, më 2 tetor të njëmijë e tetëqind e nëntëdhjetë e shtatë. Ai ishte fëmija më i vogël i një familjeje të pasur, i dashur dhe i përkëdhelur nga të gjithë të afërmit e tij. Motra e saj e madhe, Vasiliki, i foli për herë të parë për Zotin gjatë fëmijërisë së saj. Së bashku me përrallat e saj ajo tregoi histori nga Ungjilli dhe nga Dhiata e Vjetër. Kështu fara e besimit mbiu herët në shpirtin e vogëlushes. Në vitin 1923, me shkëmbimin e popullsisë midis Greqisë dhe Turqisë, familja e saj u shkul dhunshëm. Refugjatët u gjendën në Selanik, duke lënë pas shtëpinë, kujtimet dhe gjithë jetën e tyre të kaluar. Aty e reja Aurelia nisi një rrugë të re, e cila do ta çonte dalëngadalë në rrugën e dashurisë për njerëzit. Aurelia u pranua në Universitetin Aristoteli të Selanikut, si gruaja e dytë që hyri në një universitet grek në ato vite. Ajo mori diplomën për Filozofi dhe i pëlqeu veçanërisht bimët, me të cilat foli deri në fund të jetës. Më herët ai kishte mbaruar edhe Shkollën Bujqësore të Estavalier-le-Lac në Zvicër. Në vitin 1932 u transferua në Athinë dhe punoi në një klinikë psikiatrike, pranë shpirtrave të vuajtur. Një vit më vonë ai udhëtoi për në Angli, ku punoi punë të ndryshme për të siguruar bukën e gojës. Por ai nuk pushoi kurrë së kujdesuri për njerëzit e varfër dhe të vuajtur kudo që i takonte. Në të njëjtën kohë, ai studioi Podiatrinë dhe Fizioterapinë, duke marrë njohuri që më vonë u bënë vegla shërbimi. Pas përfundimit të Luftës së Dytë Botërore, ai u kthye në Greqi, me përvojë dhe besim të pjekur. Në Athinë hapi një klinikë fizioterapie, ku vazhdoi të ndihmonte pa pagesë pacientët e saj në nevojë. Në vitin 1954, vdekja e nënës së saj veproi si një katalizator për të gjithë karrierën e saj. Ajo u zotua për varfëri, hoqi dorë nga të gjitha pasuritë e saj dhe vendosi të nisej për në Indi. Në Indi ai qëndroi për pesë vjet të tëra në anën e lebrozëve, pa frikë dhe pa llogari. Ai bëri të pamundurën për t'ua lehtësuar dhimbjet dhe për të sjellë pak dritë në jetën e tyre. Aty takoi Nënë Terezën, mësuesen Sivananda dhe punonjësen sociale Baba Amte. Pas katër vitesh fizioterapi falas për shtresat në nevojë, ajo u ngjit në malet e Himalajeve si eremite. Ai jetoi atje për njëmbëdhjetë muaj me agjërim, heshtje dhe lutje të pandërprerë drejtuar Zotit. Në vitin 1960 ai mbërriti në Bashkësinë e Ngjalljes së Zotit, në Betani, ku mori shërimin monastik. Pas provës së saj trevjeçare, ajo mori emrin Gavriilia dhe iu përkushtua plotësisht Zotit. Patriarku Ekumenik Athenagora e dërgoi atë në Komunitetin e Taizé në Francë, për një mision të shkurtër. Më pas ai udhëtoi për në Shtetet e Bashkuara, ku vizitoi komunitetet greke në shtatëmbëdhjetë shtete të vendit. Ajo shoqëroi edhe shumë pacientë mendorë në spitalet psikiatrike në Evropë, duke u qëndruar gjithmonë pranë tyre me dashuri. Kështu u bë motër dhe nënë e njerëzve të harruar, të cilët askush tjetër nuk i shikonte në sy. Pas gati një dekade turne, duke folur dhe duke u shërbyer të sëmurëve, ai u dërgua në Afrikën Lindore për tre vjet punë misionare. Kjo u pasua nga një shërbesë e shkurtër në Gjermani dhe më pas një mision i ri në Indi, ku qëndroi edhe për tre vjet të tjerë. Në vitin 1979 asaj iu dha një apartament në Athinë dhe u bë e njohur si Gerontissa Gavriilia. Atje ai priti një mori njerëzish që erdhën për të kërkuar këshilla, ngushëllim dhe mbështetje shpirtërore. Me fjalë të thjeshta dhe zemër të hapur, ajo përhapi paqen tek ata që e kaluan pragun e saj. Nga fundi i jetës së saj ajo u tërhoq në një vetmi në Egjinë, duke kërkuar sërish paqen. Kur ajo zhvilloi limfomën Hodgkin, ajo u kthye në Athinë për t'u marrë me sëmundjen e saj të rëndë. Pas trajtimit ajo u largua nga Athina dhe u transferua në ishullin Leros, dy vjet para se të binte në gjumë. Ajo ia dorëzoi paqësisht shpirtin Zotit, më njëzet e tetë mars të një mijë e nëntëqind e nëntëdhjetë e dy. Sinodi i Shën dhe i Shenjtë i Patriarkanës Ekumenike e renditi atë në Librin e Shenjtë të Kishës Orthodhokse. Ajo shquhej për lëmoshën, bamirësinë dhe besimin absolut në vullnetin e Zotit.