Shoferi i taksisë dhe përvoja e tmerrshme e ferrit

Një ushtar vdiq nga pickimi i gjarprit dhe u varros, por gjashtë orë më vonë u dëgjuan zëra nga varri i tij. Kur murgjit hapën varrin, gjetën Taxiotisin të gjallë, duke qarë dhe duke kërkuar mëshirë. Ky njeri jetonte në Kartagjenë, me profesion ushtar, i zhytur prej vitesh në mëkate të rënda. Por kur një sëmundje e tmerrshme vdekjeprurëse ra në qytet dhe shumë banorë vdisnin çdo ditë, shoferi i taksisë u pushtua nga frika dhe iu drejtua me gjithë zemër Zotit. Ai u pendua sinqerisht për atë që kishte bërë dhe vendosi të ndryshojë tërësisht stilin e jetës së tij. Kështu ai u largua nga qyteti me gruan e tij dhe shkoi në një fshat të qetë. Atje ai i kalonte ditët duke u lutur dhe studiuar hyjnoren, larg tundimeve dhe zhurmave të qytetit. Por djalli nuk e harroi njeriun që i kishte shpëtuar dhe filloi të ngrejë kurthin e tij. Nën ndikimin e tij, Taxiotis u josh dhe ra në tradhti bashkëshortore me gruan e një fermeri në lagje. Disa ditë pas atij mëkati, ndërsa ishte në ara, papritur e kafshoi një gjarpër helmues dhe vdiq në vend. Në një distancë prej një milje nga vendi ishte një manastir, ku gruaja e tij vrapoi menjëherë. Ai iu lut me zell murgjive që të vinin të merrnin të vdekurin dhe ta varrosnin me nderime brenda tempullit. Varrimi u bë në orën e tretë të ditës, mes lutjesh dhe himnesh. Por kur erdhi ora e nëntë, nga varri u dëgjua një zë i madh që kërkon mëshirë. Murgjit nxituan të tmerruar, hapën varrin dhe panë Taxiotis të gjallë përpara tyre. E pyetën me ankth se çfarë i kishte ndodhur dhe si u kthye në jetë. Por ai nuk mundi të thoshte asnjë fjalë nga të qarat dhe psherëtimat që dilnin prej tij. Ai vetëm kërkoi që ta çonin menjëherë te peshkopi Tarasius, që ai t'i rrëfente atë që kishte parë. Kështu e çuan te hierarku i shenjtë, i cili për tre ditë të tëra u përpoq ta intervistonte. Vetëm ditën e katërt Udhëtari gjeti forcën të fliste, duke derdhur lumenj lotësh. Ai filloi të tregonte me zemër të thyer tmerret që shpirti i tij kishte parë në botën tjetër. Fjalët e tij shkaktuan frikë tek ata që e dëgjonin. Kur mori gjakftohtësinë e tij, pa rreth tij etiopianë me pamje të frikshme dhe të tmerrshme dhe shpirti i tij u trondit thellë nga ajo pamje. Më pas u paraqitën dy të rinj, të gjithë të ndritur dhe të bukur, të cilëve shpirti i tij u ngjit me besim. Më pas ata filluan të ngjiten drejt qiellit, duke hasur në zakonet e tmerrshme të ajrit gjatë rrugës. Në çdo tagrambledhës ata shqyrtonin shpirtin për ndonjë mëkat të veçantë, një tjetër për gënjeshtër, një tjetër për zili dhe një tjetër për krenari. Engjëjt mbanin një rast me veprat e mira dhe i krahasuan ato me të ligat. Kështu Taxiotis kaloi në shumicën e doganave pa u frenuar nga armiqtë e shpirtit. Por kur arritën në lavire, rojet e errëta e ndaluan dhe i treguan të gjitha shkeljet e tij trupore. Engjëjt u përgjigjën se të gjitha mëkatet që ai kreu në qytetin e tij ishin falur nga Zoti për shkak të pendimit të tij. Mirëpo, shpirtrave të këqij iu kujtua tradhtia bashkëshortore me gruan e bujkut, të cilën ai e kishte bërë në ara. Engjëjt nuk gjetën punë të mirë për t'iu kundërvënë atij mëkati të rëndë dhe e lanë atë në duart e tyre. Atëherë demonët e kapën, e rrahën pa mëshirë dhe e zbritën në thellësi të ferrit. Toka u ça përpara tij dhe ai u çua nëpër rrugë të ngushta, të errëta dhe me erë të keqe në birucat më të ulëta të ferrit. Atje ai pa shpirtrat e mëkatarëve të lidhur në errësirën e përjetshme, të pajetë, të pangushëlluar, mes kërcëllim dhëmbësh të pafund. Thirrje të dëshpëruara, rënkime nga thellësia e shpirtit dhe vajtime që askush nuk i dëgjonte të jehonin kudo. Taxiotis mbeti në ato vende të zymta nga ora e tretë deri në të nëntën, duke qarë me hidhërim. Pastaj u shfaq pak dritë dhe zbritën dy engjëj, të cilëve ai iu lut me zell që ta nxirrnin jashtë, që të pendohej. I thanë së pari se askush nuk largohet prej andej para ringjalljes së përbashkët. Por për shkak se ai u lut me këmbëngulje dhe premtoi pendim të vërtetë, njëri engjëll i garantoi tjetrit për hir të tij. Pastaj e nxorrën përsëri në tokë dhe e çuan përpara varrit ku shtrihej trupi i tij. Shpirti i tij shkëlqente si një margaritar, ndërsa trupi i vdekur dukej i zi si balta dhe lëshonte një erë të keqe. Ai refuzoi të kthehej brenda, por engjëjt i shpjeguan se vetëm me trup mund të pendohet vërtetë. Kështu ai u kthye në mishin e tij dhe filloi të bërtasë me gjithë fuqinë e tij për mëshirë. Shën Tarasi e nxiti të shijonte pak ushqim, por ai nuk pranoi të fuste asgjë në gojë. Ai eci nga tempulli në tempull, ra me fytyrë në tokë dhe rrëfeu publikisht të gjitha mëkatet e tij me lot. Ai u bërtiste të gjithëve se mjerë mëkatarët që i presin në ferr të përjetshëm dhe mundime të pafundme. Mjerë, tha ai, ata që e shtyjnë pendimin e tyre derisa kanë ende kohë para tyre. Mjerë ata që ndotin trupin e tyre dhe tempullin e Frymës së Shenjtë me vepra të turpshme. Fjalët e tij tronditën dëgjuesit dhe shumë ndryshuan jetën e tyre duke dëgjuar dëshminë e tij. Ai jetoi edhe dyzet ditë pas kthimit të tij nga ferri, duke e pastruar shpirtin e tij me pendesë të rëndë. Tre ditë para përfundimit të tij ai parashikoi qartë kohën e dëbimit të tij. Më pas ai u largua i qetë për të takuar Zotin Mëshirues dhe Filantrop, i cili zbret në ferr për të shpëtuar të humburit. Rrëfimi i tij tronditës u dha nga peshkopi Tarasios dhe u bë një mësim për të gjithë besimtarët. Ai zbulon realitetin e tmerrshëm të zakoneve, fuqinë e pendimit dhe dashurinë e pafundme të Zotit. Kujtimi i tij përkujtohet më njëzet e tetë mars.