Άγιος Ιάκωβος ο Ομολογητής, Επίσκοπος Κατάνης

Στα σκοτεινά χρόνια της εικονομαχίας, ένας επίσκοπος της Κατάνης πλήρωσε με πείνα και δίψα την άρνησή του να προδώσει τις ιερές εικόνες. Έσβησε στην εξορία, αφού πέρασε από φυλακές, ξυλοδαρμούς και βασανιστήρια που επινοούσαν οι άνθρωποι του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου του Πέμπτου του Κοπρωνύμου. Από πολύ μικρή ηλικία ο Ιάκωβος αγάπησε την ασκητική ζωή και αναζητούσε με δίψα τον δρόμο της τελειότητας.

Ήθελε να σταθεί ενώπιον του Θεού σαν σκεύος εκλεκτό της Χάριτος, καθαρός στον νου και στην καρδιά. Εγκατέλειψε τον κόσμο και χτύπησε την πόρτα της περίφημης μονής των Στουδίου, όπου έλαβε το μοναχικό σχήμα και αφιερώθηκε ολόψυχα στον Χριστό. Εκεί βρήκε πνευματικό πατέρα τον άγιο Θεόδωρο τον Στουδίτη, που γιορτάζει τη μνήμη του στις έντεκα Νοεμβρίου.

Κοντά στον μεγάλο εκείνο διδάσκαλο έμαθε να αγαπά φλογερά τον Θεό και να μάχεται για την ορθόδοξη πίστη. Πέρασε τις μέρες του με αυστηρή νηστεία, με αδιάλειπτη προσευχή και με συνεχή μελέτη των Γραφών. Πριν ανοίξει το ιερό βιβλίο, καθάριζε τον νου του με προσευχή, για να δεχθεί τον λόγο του Θεού.

Με τις αρετές του έλαμψε σαν φωτεινό παράδειγμα στους αδελφούς του μοναχούς. Η φήμη του ξεπέρασε σύντομα τα όρια της μονής και έφτασε στους εκκλησιαστικούς κύκλους της εποχής. Έτσι ανυψώθηκε στον επισκοπικό θρόνο της Κατάνης, στη μακρινή Σικελία, για να ποιμάνει τον λαό του Θεού.

Ανέλαβε το ποίμνιό του σε μια εποχή σκληρή, όταν η αυτοκρατορία είχε στραφεί με βία εναντίον των αγίων εικόνων. Ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος ο Πέμπτος, που έμεινε στην ιστορία με το όνομα Κοπρώνυμος, καταδίωκε ανελέητα τους ορθοδόξους. Πολλές φορές οι απεσταλμένοι του ζήτησαν από τον Ιάκωβο να αρνηθεί την τιμή προς τις άγιες εικόνες.

Εκείνος όμως στάθηκε ακλόνητος και δεν υποχώρησε ούτε στιγμή στις πιέσεις των ασεβών. Τότε άρχισε για τον επίσκοπο ο δρόμος του μαρτυρίου, με διωγμούς και με σκληρές εξορίες μακριά από το ποίμνιό του. Τον έκλεισαν στη φυλακή και τον εξάντλησαν με κάθε τρόπο που μπορούσαν να σκεφθούν οι διώκτες του.

Του στέρησαν ακόμη και το ψωμί, ώστε να λυγίσει από την πείνα και τη δίψα. Τον χτυπούσαν, τον ταπείνωναν και επινοούσαν συνεχώς νέα βασανιστήρια για να κάμψουν το φρόνημά του. Όμως ο άγιος υπέμεινε όλες τις δοκιμασίες με την υπομονή και την ανδρεία των αρχαίων μαρτύρων της Εκκλησίας.

Μέσα στις στερήσεις και τους πόνους κρατούσε ζωντανά στην καρδιά του τα λόγια του Αποστόλου Παύλου προς τον Τιμόθεο. Ο μέγας Απόστολος των Εθνών παρακαλούσε τον μαθητή του να κακοπαθήσει σαν καλός στρατιώτης του Ιησού Χριστού στον δρόμο της πίστης. Αυτή την προτροπή την έκανε ο Ιάκωβος προσωπική του σημαία και πορεία ζωής μέσα στη μακρά δοκιμασία.

Δεν παραπονέθηκε για τις κακουχίες ούτε ζήτησε ανακούφιση από τους διώκτες της Εκκλησίας του Χριστού. Αντίθετα, δόξαζε διαρκώς τον Θεό και προσευχόταν για όσους τον βασάνιζαν με τόση σκληρότητα και απανθρωπιά. Έμεινε σταθερός στην ομολογία της πίστης μέχρι την τελευταία αναπνοή της επίγειας ζωής του.

Εκεί, στον τόπο της εξορίας, εξαντλημένος από τη νηστική κακοπάθεια, παρέδωσε την αγία ψυχή του στον Κύριο. Έλαβε από τα χέρια του Χριστού το αμάραντο στεφάνι των ομολογητών της Ορθοδοξίας. Η Εκκλησία τιμά τη μνήμη του στις είκοσι μία Μαρτίου κάθε χρόνο με ευλάβεια και αγάπη.

Τον κατατάσσει ανάμεσα στους γενναίους στρατιώτες της πίστης που υπερασπίστηκαν την τιμή των ιερών εικόνων. Το παράδειγμά του φωτίζει ακόμη και σήμερα τους πιστούς που δοκιμάζονται για την αλήθεια του Ευαγγελίου.