Oshënar Emilianos dhe drita qiellore e faljes

Një murg plak në Romë dëgjoi në shpellën e lutjes së tij një zë nga qielli që i jepte falje. Jo shumë kohë më parë, si një laik i quajtur Victorinus, ai kishte jetuar për vite në mëkat dhe konfuzion. Kur e pushtoi pleqëria, përsëri iu kujtua rëniet dhe u tremb nga ideja e gjykimit hyjnor. Pastaj vrapoi në një nga manastiret e shenjta të Romës dhe iu lut abatit që ta pranonte në vëllazëri. Ai la të gjitha lidhjet me botën dhe u vesh në formë të vetmuar me emrin e tij të ri, Emiliano. Ai iu dorëzua tërësisht bindjes dhe jetës së varfër të njerëzve të thjeshtë pa asnjë kundërshtim. Ai e mbajti pikërisht atë që i kishte caktuar igumeni dhe e vuajti trupin ditë e natë. Gjithmonë kishte brenda vetes kujtimin e vdekjes dhe pritjen e asaj ore të tmerrshme gjykimi. Frika e ferrit të përjetshëm e tronditi aq shumë sa ishte bërë jashtëzakonisht i hollë. E gjithë vëllazëria e pa këtë vdekje dhe e admiroi pendimin e tij të heshtur. Shumë murgj u përpoqën të imitonin përulësinë e tij dhe durimin e tij në punë. Manastiri i Emilianos u ndërtua në një mal të lartë dhe në një nga shpatet e tij kishte një shpellë. Aty plaku i bekuar kishte zakonin e tij të fshehtë që të dilte nga qelia çdo natë vonë pa u parë. Ajo qëndroi gjithë natën në shpellë dhe u lut me lot deri në kohën e menstruacioneve. Kaloi një kohë e konsiderueshme në këtë ushtrim të heshtur dhe të fshehtë të Osios. Një natë igumeni i manastirit e takoi Emilianon teksa po dilte nga portat. Duke mos ditur pse vëllai po largohej në një orë kaq të avancuar, ai vendosi ta ndiqte. U largua nga qelia dhe e ndoqi me kujdes dhe në heshtje në errësirën e malit. Ai e pa plakun të hynte në shpellë dhe qëndroi pak më tutje për të pritur. Ai donte të kuptonte me sytë e tij se çfarë kërkonte në vetminë e gurit. Ajo synonte ta pyeste më vonë dhe të zbulonte arsyen e kësaj nate të çuditshme. Papritur një dritë më e ndritshme se rrezet e diellit përmbyti gjithë malin gjatë natës. Igumeni pa Shën Emilianon duke qëndruar në shpellë me duart e ngritura drejt Zotit. Drita qiellore zbriti nga lart dhe u mbështet në kokën e atij plaku të bekuar. Atëherë tmerri dhe frika e pushtuan abatin, i cili mezi qëndronte në këmbë. Rrugës së kthimit vrapoi drejt manastirit pothuajse pa i kontrolluar hapat. Sapo arriti te portat, dëgjoi qartë një zë nga qielli që thoshte se Aemilianus i ishin falur mëkatet. I tronditur, ai hyri në qelinë e tij dhe priti në heshtje deri në agim. Pas ortrosë ai ia zbuloi gjithë vëllazërisë atë që pa dhe tha se Zoti mund ta falte vëllanë fshehurazi, por mëshirën e tij e zbuloi me dritë dhe zë, që ata vetë të mësonin dashurinë e Krijuesit. Oshënar Emilianos e kaloi pjesën tjetër të jetës në gëzim shpirtëror dhe u preh i qetë në Zotin. Unë i kam verifikuar mendërisht rregullat; tani po drejtoj vërtetuesin mekanik. python3 /root/hermes-agent/agents/optiko-text-creator-2-auto-sections/scripts/optiko_auto_sections. py –burimi BURIMI. txt –dalja OUTPUT. txt Skedari do të dorëzohet si: **03_07_Oshënar_Eimilianos_o_Romaios_Greek_Clean. txt**