Ο Άγιος Λέων της Κατάνης και ο μάγος Ηλιόδωρος

Στη φλεγόμενη πυρά της Κατάνης, ένας επίσκοπος κρατούσε δεμένον με το ωμοφόριό του τον φοβερότερο μάγο της Σικελίας, μέχρι που οι φλόγες κατέφαγαν εκείνον αλλά άφησαν τον ιεράρχη εντελώς άθικτο. Λίγο αργότερα, ο ίδιος ιεράρχης περπατούσε στο παλάτι της Κωνσταντινούπολης μεταφέροντας αναμμένα κάρβουνα πάνω στα ράσα του, χωρίς ούτε μία κλωστή να καεί. Ο άνθρωπος αυτός ήταν ο Άγιος Λέων, επίσκοπος Κατάνης, που έλαμψε στους χρόνους του πρώτου διωγμού κατά των αγίων εικόνων.

Γεννήθηκε στη Ραβέννα της Ιταλίας από οικογένεια ευγενική και βαθιά ευσεβή. Χάρη στην καθαρή ζωή και τη σύνεσή του, ανέβηκε με τη σειρά όλους τους βαθμούς της ιερωσύνης μέσα στην πόλη του. Όταν εκοιμήθη ο μακάριος Σαβίνος της Κατάνης, η φήμη του ταπεινού ποιμένα είχε ήδη ξεπεράσει τα όρια της Ραβέννας.

Έτσι, η εκλογή τον έφερε στον επισκοπικό θρόνο της σικελικής πόλης. Εκεί, κοντά στις παντοτινά καπνίζουσες πλαγιές της Αίτνας, ο νέος ιεράρχης ανέλαβε ποίμνιο γεμάτο πληγές από αιρέσεις και ειδωλολατρικά υπολείμματα. Πρώτο του έργο έγινε ο πνευματικός καθαρισμός του ποιμνίου του από τις δοξασίες των αιρετικών και από τα τελευταία ίχνη της παλαιάς ειδωλολατρίας.

Σε μια τοποθεσία όπου παλαιότερα υψωνόταν ειδωλικός ναός, τον οποίο γκρέμισε με τη δύναμη της προσευχής, έχτισε εκκλησία αφιερωμένη στους Αγίους Σαράντα Μάρτυρες της Σεβαστείας. Παράλληλα, οικοδόμησε και τον περίφημο ναό της Αγίας Μάρτυρος Λουκίας, που έμελλε να δεχθεί αργότερα και το δικό του ιερό σκήνωμα. Ήταν δραστήριος και ασυμβίβαστος σε ζητήματα πίστεως, αλλά συγχρόνως πατέρας στοργικός για τους φτωχούς, τις χήρες και τα ορφανά.

Από τα έσοδα της Εκκλησίας έτρεφε πεινασμένους, έντυνε γυμνούς και φιλοξενούσε ξένους και οδοιπόρους. Στους ασθενείς έδινε με την προσευχή του την υγεία που οι γιατροί τους είχαν αρνηθεί. Πολέμησε επίσης τους αιρετικούς όχι μόνο με τον προφορικό λόγο αλλά και με γραπτά κείμενα, τα οποία διέσπειραν τη φήμη του παντού.

Όπως ο λέοντας τρομάζει τους λύκους, έτσι και ο άγιος γινόταν φόβος για τους δαίμονες και τους υπηρέτες τους. Όλη η Σικελία αγαπούσε τον ποιμένα της. Εκείνες τις ημέρες, ολόκληρο το νησί ζούσε τρομοκρατημένο από τον Ηλιόδωρο, έναν μάγο με δύναμη πραγματικά τρομερή.

Γεννήθηκε από χριστιανούς γονείς και είχε δεχθεί το άγιο βάπτισμα, όμως αρνήθηκε κρυφά τον Χριστό και έγινε δούλος του σατανά μέσα από συμφωνία μαζί του. Τα μαγικά του κόλπα ήταν για τους κατοίκους πιο επικίνδυνα και από τις πύρινες λάβες της Αίτνας. Έκανε τους δρόμους να φαίνονται ποτάμια και τους ανθρώπους να γυμνώνονται για να τα διαβούν μέσα στην πόλη.

Μετέτρεπε για λίγο τις πέτρες σε χρυσάφι και προκαλούσε τεράστιες ζημιές στους εμπόρους. Ακόμη χειρότερα, παρέσερνε με γοητείες σεμνές νεαρές κόρες αρχοντικών οικογενειών, ώστε να εγκαταλείπουν σπίτι και γονείς. Ο τρομαγμένος έπαρχος Λούκιος έγραψε στους βασιλείς της Κωνσταντινούπολης, οι οποίοι διέταξαν τη σύλληψή του.

Όμως ο Ηλιόδωρος, με τη συνεργία του διαβόλου, μεταφέρθηκε σε μία ώρα μαζί με τους στρατιώτες του στη βασιλεύουσα. Όταν τον καταδίκασαν σε θάνατο, εξαφανίστηκε μυστηριωδώς μπροστά στα μάτια των ανακτόρων. Φεύγοντας πρόλαβε να φωνάξει στον βασιλιά πως θα συναντηθούν ξανά στην Κατάνη.

Όντως, τον συνέλαβαν ξανά και τον έστειλαν για δεύτερη φορά στη βασιλεύουσα. Αυτή τη φορά καταδικάστηκε σε αποκεφαλισμό, όμως τη στιγμή που το σπαθί κατέβαινε στον λαιμό του, η λεπίδα έσχισε μόνο τον αέρα. Ο μάγος βρέθηκε ξανά στη Σικελία, ικανός να βυθίζει ακόμη και ολόκληρες πόλεις στο σκοτάδι, σβήνοντας φωτιές και λυχνάρια.

Ο Άγιος Λέων προσπάθησε πολλές φορές να τον οδηγήσει σε μετάνοια, μα ο σκληρός εκείνος άνθρωπος έμενε αμετακίνητος, όπως ο μαύρος δεν γίνεται λευκός και η πέτρα δεν μαλακώνει. Κάποια μέρα, ενώ ο επίσκοπος τελούσε τη Θεία Λειτουργία μέσα σε μεγάλη εορτή, μπήκε στον ναό ο Ηλιόδωρος και άρχισε κρυφά τα μάγια του. Άλλους έκανε να χλιμιντρίζουν σαν ζώα, άλλους να γελούν χωρίς σταματημό και άλλους να οργίζονται μέσα στη σύναξη.

Καυχιόταν μάλιστα πως θα αναγκάσει και τους κληρικούς να χορέψουν μπροστά στους πιστούς. Ο άγιος γονάτισε μπροστά στην Αγία Τράπεζα, προσευχήθηκε θερμά και βγήκε από το ιερό φορώντας τα επισκοπικά του άμφια. Όλος ο ναός περίμενε σιωπηλός το θαύμα.

Με το ωμοφόριο του τύλιξε τον λαιμό του μάγου και έσπασε αμέσως τη δαιμονική του δύναμη. Τον τράβηξε δεμένο έξω από τον ναό και τον οδήγησε στην κεντρική πλατεία της πόλης. Εκεί ο έπαρχος διέταξε να ανάψουν μεγάλη φωτιά για να καεί ζωντανός ο δούλος του σατανά.

Ο άγιος όμως, χωρίς δισταγμό, μπήκε ο ίδιος στην πυρά μαζί με τον αιχμάλωτό του, κρατώντας τον σταθερά με το ωμοφόριο. Όταν οι φλόγες υψώθηκαν, ο άθλιος Ηλιόδωρος έγινε στάχτη, ενώ ο επίσκοπος βγήκε ολοζώντανος και ανέπαφος, χωρίς ούτε τα ρούχα του να μυρίζουν καπνό. Η δρόσος του Αγίου Πνεύματος τον περιέβαλλε στη μέση της φωτιάς.

Επιστρέφοντας στον ναό ολοκλήρωσε τη θεία λειτουργία σαν να μην είχε συμβεί τίποτα. Η φήμη του θαύματος έφθασε ως τα ανάκτορα, και οι βασιλείς Λέων ο Τέταρτος και Κωνσταντίνος ο Έκτος τον προσκάλεσαν στην Κωνσταντινούπολη με μεγάλες τιμές. Όταν εισήλθε στο παλάτι, μετέφερε στα άμφια του αναμμένα κάρβουνα, χωρίς το ύφασμα να καεί.

Οι αυτοκράτορες έπεσαν στα πόδια του ζητώντας τις πρεσβείες του. Η ευλογία του γέμισε όλη τη βασιλεύουσα. Καθώς έμενε στη μεγάλη πόλη, σκόρπιζε παντού τις δωρεές της θείας χάριτος, για τη δόξα του Θεού και για την ντροπή των δαιμόνων, των ειδωλολατρών και των αιρετικών.

Χάρισε σε τυφλό το φως του και σήκωσε όρθιον έναν παράλυτο που χρόνια κειτόταν στο στρώμα του. Παρηγόρησε αμέτρητους θλιμμένους και έδιωξε δαιμόνια από πολλούς δαιμονισμένους με τον λόγο της προσευχής του. Με τη δύναμη του Χριστού γκρέμισε ειδωλικό ναό και έριξε τα είδωλα, αναιρώντας τις τελευταίες ρίζες της παλαιάς πλάνης.

Στα γεράματα, αφού πέρασε τη ζωή του σαν αληθινός μιμητής των αποστόλων, εκοιμήθη ειρηνικά τη χρονιά εφτακόσια ογδόντα πέντε. Την ίδια στιγμή έφτασε στην Κατάνη μια ευγενής αρχόντισσα από τις Συρακούσες, η οποία υπέφερε για χρόνια από αιμορραγία και είχε εγκαταλειφθεί από τους γιατρούς. Μόλις άγγιξε τη νεκρική κλίνη του αγίου, σταμάτησε αμέσως η αρρώστια της.

Το σεπτό λείψανο ενταφιάστηκε μέσα στον ναό της Αγίας Λουκίας, που ο ίδιος είχε ανεγείρει. Από εκεί συνέχισε να χαρίζει θεραπείες και θαύματα στους ευλαβείς προσκυνητές. Η μνήμη του τιμάται στις είκοσι Φεβρουαρίου.