Ο Όσιος Μαρτινιανός και η νίκη της αγνότητας

Στάθηκε γυμνός μέσα στις φλόγες της φωτιάς, για να μη λυγίσει μπροστά στον πειρασμό μιας όμορφης γυναίκας που τον πολιορκούσε. Δύο δελφίνια τον σήκωσαν αργότερα στην πλάτη τους και τον έβγαλαν στη στεριά, όταν προτίμησε να ριχτεί στη θάλασσα παρά να συγκατοικήσει με μια ναυαγό σε ερημικό βράχο. Ο Όσιος Μαρτινιανός καταγόταν από την Καισάρεια της Παλαιστίνης και έζησε στα τέλη του τέταρτου αιώνα μετά Χριστόν.

Από νεαρή ηλικία αγάπησε τον Θεό περισσότερο από κάθε άλλο πράγμα του κόσμου. Σε ηλικία δεκαοκτώ ετών εγκατέλειψε την πόλη και τους συγγενείς του και ανέβηκε στο όρος Κιβωτού. Εκεί ζούσαν πολλοί ασκητές και ο τόπος ήταν γνωστός ως ο Τόπος της Κιβωτού.

Για είκοσι πέντε ολόκληρα χρόνια αφιέρωσε τη ζωή του στην προσευχή και την κατάκτηση της αρετής. Ο Θεός τού χάρισε το δώρο των θαυμάτων και πολλοί άρρωστοι θεραπεύονταν από τις άγιες ευχές του. Ο διάβολος όμως δεν άντεχε αυτή την αρετή του νέου ασκητή και προσπαθούσε να τον αποσπάσει από την προσευχή.

Του εμφανιζόταν με διάφορες μορφές, του προκαλούσε θορύβους και του υπέβαλλε λογισμούς πονηρούς. Ο άγιος παρέμενε ακλόνητος και γεμάτος εμπιστοσύνη στη βοήθεια του Θεού. Κάποια γυναίκα αμαρτωλή, η Ζωή, άκουσε στην Καισάρεια για την ασκητική ζωή του Μαρτινιανού και θύμωσε πολύ.

Στοιχημάτισε με τους φίλους της πως θα κατάφερνε να ρίξει αυτόν τον στύλο της αρετής με την ομορφιά της. Φόρεσε παλιά κουρελιασμένα ρούχα και ξεκίνησε για το όρος μέσα σε μια νύχτα με δυνατή καταιγίδα. Έφτασε στο κελί του οσίου και τον παρακαλούσε με κλάματα να την δεχτεί, για να μην την κατασπαράξουν τα θηρία.

Ο Μαρτινιανός σπλαχνίστηκε τη δύσκολη θέση της και την άφησε να μπει στο εξωτερικό μέρος του κελιού. Της άναψε φωτιά, της έδωσε λίγους καρπούς από χουρμαδιά και αποσύρθηκε στο εσωτερικό δωμάτιο. Εκεί έψαλε ψαλμούς και προσευχόταν μεγάλο μέρος της νύχτας.

Η γυναίκα στο μεταξύ έβγαλε από τον σάκο της λαμπερά ρούχα και πολύτιμα κοσμήματα. Όταν ο όσιος βγήκε το πρωί, αντίκρισε μπροστά του μια νέα κυρία ντυμένη με κάθε λαμπρότητα. Εκείνη του υπενθύμισε με χαμόγελο πως και προφήτες και απόστολοι είχαν συζύγους κατά τη γραφή.

Με τα λόγια της κατάφερε να σαλέψει τον λογισμό του οσίου, που είχε αγωνιστεί τόσα χρόνια. Ο Μαρτινιανός δέχτηκε προς στιγμή τον λογισμό της αμαρτίας και της είπε να περιμένει λίγο. Βγήκε από το κελί δήθεν για να δει αν περνούσε κανείς από τον δρόμο.

Ο φιλάνθρωπος Θεός όμως δεν θέλησε να αφήσει στην απώλεια τον δούλο του. Φώτισε ξαφνικά τον νου του και του θύμισε τα είκοσι πέντε χρόνια του αγώνα. Ο όσιος μάζεσε ξερά κλαδιά και άναψε μεγάλη φωτιά μέσα στο κελί του.

Έβγαλε τα σανδάλια του και μπήκε γυμνός στις φλόγες, μέχρι που άρχισαν να καίνε τα πόδια του. Έλεγε στον εαυτό του πως αν δεν άντεχε αυτή την πρόσκαιρη φωτιά, πώς θα άντεχε την αιώνια κόλαση. Ξαναμπήκε στις φλόγες λέγοντας πως μόνο τον Χριστό αγαπά και για εκείνον θυσιάζει το σώμα του.

Όταν η γυναίκα άκουσε τις κραυγές, έτρεξε μέσα και αντίκρισε με δέος την εκούσια θυσία του ασκητή. Συγκλονισμένη πέταξε στη φωτιά όλα τα κοσμήματα και τα πολυτελή της ρούχα. Έπεσε στα πόδια του οσίου ζητώντας με δάκρυα τον δρόμο της μετάνοιας.

Ο Μαρτινιανός τη συγχώρησε και την έστειλε στο μοναστήρι της αγίας Παύλας στη Βηθλεέμ. Η Ζωή έζησε εκεί δώδεκα ολόκληρα χρόνια με τόση αυστηρή άσκηση, ώστε ο Θεός της χάρισε το χάρισμα των θαυμάτων. Θεράπευσε μάλιστα μια γυναίκα που έπασχε βαριά από τα μάτια της και κοιμήθηκε εν ειρήνη μέσα σε αγιότητα ζωής.

Ο όσιος Μαρτινιανός χρειάστηκε επτά μήνες για να θεραπευτεί από τα φοβερά εγκαύματα. Στη συνέχεια αναζήτησε έναν θεοσεβή ναύτη και τον παρακάλεσε να τον μεταφέρει σε κάποιο μικρό βραχώδες νησί. Επιθυμούσε έναν τόπο όπου δεν θα μπορούσε να φτάσει καμιά γυναίκα ποτέ.

Εγκαταστάθηκε λοιπόν επάνω σε μια ψηλή πέτρα στη μέση της θάλασσας κάτω από τον ανοιχτό ουρανό. Έζησε εκεί δέκα χρόνια υπομένοντας τη ζέστη της ημέρας και το κρύο της νύχτας. Τρεφόταν με ψάρια που έπιανε και με προμήθειες που του έφερνε ο ναύτης δυο τρεις φορές τον χρόνο.

Έπλεκε καλάθια από κλαδιά φοίνικα και τα έδινε στον ναύτη για να τα πουλά. Ο διάβολος όμως δεν τον άφησε ήσυχο και σε αυτόν τον έρημο βράχο της θάλασσας. Μια νύχτα σήκωσε φοβερή τρικυμία γύρω από το νησί.

Τεράστια κύματα ύψους πολλών μέτρων ξέσπασαν επάνω στο κεφάλι του οσίου, αλλά ο Μαρτινιανός παρέμεινε ατάραχος ψάλλοντας προς τον Κύριο. Αργότερα ο πονηρός έστησε νέα παγίδα στον αγωνιστή. Ένα μεγάλο πλοίο βυθίστηκε μέσα σε τρομερή θαλασσοταραχή πολύ κοντά στον βράχο του.

Πνίγηκαν όλοι οι επιβάτες εκτός από μια νέα κοπέλα με σπάνια ομορφιά. Η κόρη πιάστηκε από ένα κομμάτι σανίδας και τα κύματα την έβγαλαν στον βράχο του οσίου. Φώναξε με κλάματα τον Μαρτινιανό να τη βοηθήσει να σωθεί από τα νερά.

Ο όσιος κατάλαβε αμέσως πως αντιμετώπιζε ένα ακόμη μεγάλο πειρασμό του εχθρού. Όπλισε τον εαυτό του με προσευχή και τράβηξε τη ναυαγό επάνω στον στεγνό βράχο. Της είπε καθαρά πως δεν μπορούσαν να ζήσουν μαζί οι δυο τους εκεί.

Της άφησε ψωμί και νερό και της υποσχέθηκε πως σε δύο μήνες θα ερχόταν ο ναύτης. Ο ναύτης θα μπορούσε να τη μεταφέρει πίσω στους δικούς της ανθρώπους. Της έδωσε ακόμη οδηγίες για μια ζωή σύμφωνη με το θέλημα του Θεού.

Σταυροκοπήθηκε και ρίχτηκε χωρίς δισταγμό μέσα στα κύματα της θάλασσας. Εκείνη τη στιγμή εμφανίστηκαν δύο δελφίνια και τον σήκωσαν στην πλάτη τους. Τον μετέφεραν με ασφάλεια μέχρι την απέναντι στεριά της Παλαιστίνης.

Ο όσιος δοξολόγησε τον Θεό για τη μεγάλη βοήθεια και αποφάσισε να ζήσει πλέον ως προσκυνητής. Πήγαινε από τόπο σε τόπο και από πόλη σε πόλη χωρίς ραβδί και χωρίς δισάκι. Συντηρούνταν με ελεημοσύνες και απέφευγε στενούς δεσμούς με τους ανθρώπους, για να γλιτώνει από κάθε πειρασμό.

Μέσα σε δύο μόνο χρόνια επισκέφθηκε περισσότερες από εκατόν εξήντα πόλεις προσκυνώντας ιερούς τόπους. Έφτασε τελικά στην Αθήνα, όπου ο Θεός τού φανέρωσε πως εκεί θα κοιμόταν τον τελευταίο του ύπνο. Ο επίσκοπος της πόλης δέχτηκε από τον Κύριο αποκάλυψη για την παρουσία του αγίου ανδρός.

Πήγε αμέσως να τον επισκεφτεί και του ζήτησε να προσεύχεται για εκείνον και για το ποίμνιό του. Ο Μαρτινιανός παρέδωσε τότε την ψυχή του στον Κύριο μέσα στον ιερό ναό της πόλης. Έλαβε μάλιστα και τον στέφανο του μάρτυρα, αν και δεν χύθηκε το αίμα του.

Με τη θέλησή του πέρασε μέσα από τη φωτιά και μέσα από το νερό και διατήρησε την αγνότητά του ολοκάθαρη. Ο επίσκοπος των Αθηνών ενταφίασε με τιμή το άγιο σώμα του οσίου μέσα στον ναό. Η νεαρή Φωτεινή, που είχε σωθεί από το ναυάγιο, ακολούθησε το παράδειγμα του αγίου με μεγάλη πίστη.

Έμεινε στον έρημο βράχο και αρνήθηκε να επιστρέψει στον κόσμο, όταν ήρθε αργότερα ο ευσεβής ναύτης. Του ζήτησε μόνο να της φέρει ανδρικά ρούχα από τρίχινο ύφασμα, ψωμί, νερό και λίγο μαλλί για εργόχειρο. Η γυναίκα του ναύτη ανέβηκε στον βράχο και την περιποιήθηκε με αδελφική αγάπη και τρυφερότητα.

Η Φωτεινή ντύθηκε ανδρικά και απέβαλε μαζί με τα γυναικεία ρούχα και κάθε γυναικεία αδυναμία. Από εκείνη τη στιγμή έζησε ως γενναίος στρατιώτης του Χριστού με εξαιρετική προσευχή. Κάθε μέρα ανέπεμπε δώδεκα ευχές στον Κύριο και κάθε νύχτα διπλασίαζε τον αριθμό των προσευχών της.

Έτρωγε λίγο ψωμί κάθε δύο μέρες και έπινε μόνο νερό. Έζησε επάνω στον βράχο έξι ολόκληρα χρόνια σε μεγάλη αγιότητα ζωής. Παρέδωσε την ψυχή της στον Κύριο, όταν είχε φτάσει στο εικοστό πέμπτο έτος της ηλικίας της.

Ο ναύτης και η σύζυγός του βρήκαν το τίμιο λείψανό της άφθαρτο επάνω στον βράχο. Το μετέφεραν με σεβασμό στην Καισάρεια της Παλαιστίνης για ταφή. Ο επίσκοπος της Καισάρειας ενταφίασε το ιερό σκήνωμα με μεγάλη τιμή και ευλάβεια.

Η μνήμη και των τριών αγίων τιμάται με κατάνυξη από την Εκκλησία μας.