Ο Παρθένιος της Λαμψάκου

Ένας απλός ψαράς, που δεν είχε μάθει ούτε γράμματα, έβαζε στο μάτι ενός ανθρώπου με μια κίνηση το βολβό που είχε ξεριζώσει το κέρατο ενός βουβαλιού. Λίγο αργότερα, ο ίδιος νεαρός γονάτιζε μπροστά σε ένα νεκρό εργάτη και τον ανέσταινε με τη δύναμη της προσευχής του. Αυτός ήταν ο Παρθένιος, γιος του διακόνου Χριστοφόρου από τη Μελιτόπολη του Ελλησπόντου, στα χρόνια του Μεγάλου Κωνσταντίνου.

Από μικρός αγάπησε την εκκλησία και άκουγε με προσοχή τα ιερά αναγνώσματα, ώστε σιγά σιγά γνώρισε όλη τη Γραφή σαν σπουδαίος γραμματικός. Ζούσε με την ψαρική στην Απολλωνιάδα λίμνη και όσα κέρδιζε τα μοίραζε όλα στους φτωχούς, χωρίς να κρατά τίποτε για τον εαυτό του. Όταν τον ευχαριστούσαν, απαντούσε με απλότητα ότι οι άνθρωποι είναι αδέλφια και ότι αδελφός βοηθά φυσικά τον αδελφό.

Από τα δεκαοχτώ του χρόνια η χάρη του Θεού άρχισε να φανερώνεται μέσα του με δυνατά σημεία και θαύματα. Έβγαζε δαίμονες από ανθρώπους, θεράπευε αρρώστιες και έδινε παρηγοριά σε όσους έφταναν κοντά του γεμάτοι πόνο και αγωνία για τη ζωή τους. Ο επίσκοπος Μελιτοπόλεως Φίλιππος, μαθαίνοντας για τη φήμη του νέου, τον κάλεσε κοντά του και τον έπεισε να δεχτεί τη χειροτονία στο πρεσβυτέρο.

Αργότερα ο μητροπολίτης Κυζίκου Αχίλλιος τον ανέδειξε επίσκοπο της Λαμψάκου, μιας πόλης βυθισμένης ακόμη στην ειδωλολατρία. Μια μέρα συνάντησε στο δρόμο έναν άνθρωπο που είχε χάσει το μάτι του από χτύπημα βουβαλιού, και ο βολβός κρεμόταν πάνω στο μάγουλό του. Ο άγιος πήρε με τα χέρια του το μάτι, το ξανάβαλε στη θέση του και σε τρεις μέρες ο πληγωμένος βρήκε ξανά το φως του.

Σε άλλη περίπτωση μια γυναίκα με θανατηφόρα πληγή στο σώμα της θεραπεύτηκε μόνο με το σημείο του Σταυρού πάνω στο μέτωπό της. Όταν ένα λυσσασμένο σκυλί όρμησε επάνω του από τα κτήματα ενός άρχοντα, ο Παρθένιος του φύσηξε στο πρόσωπο και το ζώο έπεσε νεκρό μπροστά στα πόδια του. Έτσι η χάρη φανερωνόταν στους ανθρώπους.

Με νηστείες, προσευχές και θεόπνευστα λόγια, μα πιο πολύ με την ίδια τη ζωή του, ο άγιος κέρδισε σιγά σιγά ολόκληρη τη Λάμψακο για τον Χριστό. Όταν είδε ότι οι κάτοικοι απαρνιούνταν τα είδωλα, ταξίδεψε στην αυλή του Μεγάλου Κωνσταντίνου και ζήτησε άδεια να γκρεμίσει τους ειδωλολατρικούς ναούς. Ο ευσεβής αυτοκράτορας τον δέχτηκε με τιμή, του παρέδωσε γράμμα εξουσίας και χρήματα για να χτίσει μεγάλη εκκλησία στο κέντρο της πόλης.

Όταν τελείωσε το οικοδόμημα, βρήκε σε ένα ερειπωμένο ιερό μια μεγάλη μαρμάρινη πέτρα, κατάλληλη για την αγία τράπεζα. Οι τεχνίτες την έβαλαν στο κάρο και έζεψαν δυνατά βόδια, για να τη μεταφέρουν στον ναό. Από φθόνο του διαβόλου τα ζώα ταράχτηκαν, όρμησαν αχαλίνωτα και ο οδηγός Ευτυχιανός έπεσε κάτω από τις ρόδες και σκοτώθηκε.

Ο άγιος γονάτισε μπροστά στο νεκρό, παρακάλεσε δακρυσμένος τον Κύριο και ο Ευτυχιανός σηκώθηκε ζωντανός. Έπειτα οδήγησε ο ίδιος τα βόδια έως την εκκλησία. Από τότε ο Παρθένιος έγινε αληθινός πατέρας και φύλακας ολόκληρης της πόλης.

Θεράπευε κάθε ασθένεια στο όνομα του Ιησού Χριστού, χωρίς να ζητά τίποτε από κανέναν. Οι άρρωστοι έπαψαν να καταφεύγουν στους γιατρούς, και αυτό προκαλούσε τον φθόνο τους. Όπως διώχνει το φως το σκοτάδι, έτσι και με τη δική του παρουσία έφευγαν τα δαιμόνια.

Κάποια μέρα πρόσταξε ένα δαιμόνιο να βγει από έναν φτωχό άνθρωπο, αλλά εκείνο τον παρακαλούσε να του δώσει κατοικία ή τουλάχιστον να μπει σε αγέλη χοίρων. Ο άγιος αρνήθηκε και του είπε ότι υπάρχει άλλος έτοιμος να το δεχτεί. Όταν το πνεύμα ρώτησε ποιος είναι αυτός, ο Παρθένιος του απάντησε ότι ο ίδιος του προσφέρει τόπο μέσα του.

Ο δαίμονας τρόμαξε σαν να τον μαστίγωναν και έφυγε φωνάζοντας ότι δεν μπορεί να μπει στο σπίτι του Θεού. Έτσι φάνηκε σε όλους η δύναμη της πίστης. Μια φορά ο άγιος ταξίδεψε στη Θράκη και έφτασε στην Ηράκλεια, την πρωτεύουσά της, όπου ο αρχιεπίσκοπος Υπατιανός βρισκόταν βαριά άρρωστος.

Ο Κύριος του αποκάλυψε ότι η αιτία της αρρώστιας ήταν η φιλαργυρία του ιεράρχη. Ο Παρθένιος τον πλησίασε και του είπε καθαρά ότι δεν υποφέρει σωματικά, αλλά πληρώνει την αδικία προς τους φτωχούς. Ο αρχιεπίσκοπος συγκλονίστηκε, παραδέχτηκε την αμαρτία του και πρόσφερε όλα όσα κρατούσε άδικα.

Ο άγιος δεν δέχτηκε να τα μοιράσει εκείνος, αλλά ζήτησε από τον ίδιο τον αρχιεπίσκοπο να επιστρέψει στους φτωχούς τα δικά τους. Έτσι ο Υπατιανός μεταφέρθηκε στην εκκλησία της αγίας μάρτυρος Γλυκερίας, της προστάτιδας της πόλης, και εκεί μοίρασε ολόκληρο τον θησαυρό του σε ανθρώπους που υπέφεραν. Σε τρεις μέρες θεραπεύτηκε ολοκληρωτικά, καθώς ο Θεός δέχτηκε τη μετάνοιά του.

Όσο έμεινε στην Ηράκλεια, ο Παρθένιος θεράπευσε πολλούς αρρώστους και ευλόγησε με την προσευχή του τα ξερά χωράφια, τους κήπους και τα αμπέλια, που γέμισαν ξαφνικά καρπούς από βροχή θεϊκή. Όταν αποχαιρετούσε τον αρχιεπίσκοπο, ο άγιος του προφήτεψε ότι σε λίγες μέρες θα αναχωρούσε για τον Κύριο και ότι διάδοχός του θα γινόταν ο καλός αρχιδιάκονος Υπατιανός. Όλα έγιναν όπως τα είπε, και ο νέος αρχιεπίσκοπος ταξίδεψε αργότερα στη Λάμψακο με ένα καράβι φορτωμένο σιτάρι, κρασί και καρπούς, για να ευχαριστήσει τον άγιο.

Ο Παρθένιος τον δέχτηκε με αγάπη, μα δεν κράτησε τα δώρα και τον πρόσταξε να τα μοιράσει στους αδελφούς. Λίγο αργότερα, αφού σκόρπισε μέσα στο ποίμνιό του την ευωδία των θαυμάτων και το λαμπρό παράδειγμα της αγγελικής του ζωής, παρέδωσε ειρηνικά την ψυχή του στον Κύριο, σε βαθιά γεράματα. Μόλις μαθεύτηκε η κοίμησή του, έσπευσαν αρχιερείς από την Ηράκλεια, την Κύζικο, τη Μελιτόπολη και την Πάριο, μαζί με πλήθος ιερέων και πιστών.

Έθαψαν το τίμιο σώμα του κοντά στον καθεδρικό ναό, μέσα σε παρεκκλήσι που είχε χτίσει ο ίδιος. Τμήμα της τιμίας κάρας του φυλάσσεται σήμερα στην ιερά μονή Μακρυμάλλης της Χαλκίδας.