Ο ερημίτης που νίκησε την απόγνωση

Ένας ασκητής, γνωστός σε όλη την περιοχή της Αντινόης για την αρετή του, παρασύρθηκε από έναν λογισμό του διαβόλου και έχασε τη μακρόχρονη πνευματική του ειρήνη. Έπεσε σε σαρκικό αμάρτημα ύστερα από μια απρόσεκτη συνομιλία με μια γυναίκα, και έφτασε στο σημείο να σκεφτεί την αυτοκτονία μέσα στα ορμητικά νερά ενός ποταμού. Ζούσε σε ένα έρημο βουνό κοντά στην αιγυπτιακή πόλη της Αντινόης, και πολλοί προσκυνητές έρχονταν κοντά του για να ακούσουν λόγο πνευματικό και να δουν τα έργα της αγάπης του.

Ο εχθρός του ανθρωπίνου γένους όμως δεν άντεχε την ησυχία και τους αγώνες του ταπεινού ερημίτη της ερήμου. Έτσι, εκμεταλλεύτηκε την ίδια τη θεοσέβειά του και του υπέβαλε έναν λογισμό που έμοιαζε με ταπείνωση. Του ψιθύρισε ότι δεν αξίζει να τον υπηρετούν άλλοι αδελφοί που έρχονται να τον επισκεφτούν.

Του είπε ακόμα ότι ο ίδιος είναι ανάξιος να δέχεται διακονία από οποιονδήποτε άνθρωπο της γύρω περιοχής. Καλύτερα λοιπόν, του υπαγόρευσε ο πονηρός, να κατεβαίνει μόνος στην πόλη και να πουλάει τα καλάθια που έπλεκε με τα χέρια του. Ο ασκητής δέχτηκε αυτή τη συμβουλή σαν να ήταν αγαθή και βγήκε από το κελί του χωρίς να καταλάβει την πανουργία του εχθρού.

Στον δρόμο συνάντησε εκείνη τη γυναίκα και, από αμέλεια της ψυχής του, παρασύρθηκε σε μακρά κουβέντα και κατόπιν σε σαρκική πτώση. Φτάνοντας σε ένα ερημικό μέρος κοντά στον ποταμό, συνειδητοποίησε με τρόμο ότι είχε χαροποιήσει τον διάβολο και είχε λυπήσει το Πνεύμα το Άγιο. Σκέφτηκε τους αγίους πατέρες που έζησαν μέσα στις πόλεις και νίκησαν τους πειρασμούς, ενώ ο ίδιος ηττήθηκε στην έρημο.

Από την απελπισία του ετοιμάστηκε να ριχτεί στα ορμητικά νερά και να δώσει τέλος στη ζωή του. Ξέχασε όμως εκείνη τη στιγμή ότι ο Κύριος είναι πάντοτε έτοιμος να βοηθήσει όσους ελπίζουν σε αυτόν με ειλικρινή καρδιά. Το σώμα του αδυνάτισε από τη μεγάλη πνευματική θλίψη, και ο εχθρός χαιρόταν βλέποντας τον ασκητή έτοιμο να πεθάνει χωρίς μετάνοια.

Όμως ο πανάγαθος Θεός δεν τον εγκατέλειψε, αλλά τον στήριξε με τη χάρη του και τον έφερε σταδιακά πάλι στα λογικά του. Ο ερημίτης συνήλθε και σκέφτηκε ποιον σκληρό αγώνα μετανοίας να αναλάβει για να εξιλεώσει τον Θεό με δάκρυα και συντριβή καρδιάς. Επέστρεψε στο κελί του, έφραξε την είσοδο και άρχισε να θρηνεί για το αμάρτημά του σαν να θρηνούσε νεκρό άνθρωπο μπροστά του.

Νήστευε αυστηρά, ταλαιπωρούσε τη σάρκα του και προσευχόταν αδιάκοπα, χωρίς όμως να ελπίζει ότι θα μπορούσε εύκολα να εξαλείψει το βαρύ του πταίσμα. Όταν οι αδελφοί ερχόταν στην πόρτα του για πνευματική ωφέλεια, εκείνος τους απαντούσε ότι έχει δώσει υπόσχεση να μετανοεί έναν ολόκληρο χρόνο. Τους παρακαλούσε επίσης να προσεύχονται για εκείνον τον ανάξιο δούλο του Θεού.

Δεν τολμούσε να αποκαλύψει την πτώση του, για να μη σκανδαλίσει όσους τον θεωρούσαν αυστηρό και έμπειρο μοναχό της ερήμου. Έτσι πέρασε ολόκληρο τον χρόνο μέσα σε νηστεία, σιωπή, δάκρυα και αδιάκοπη συντριβή της καρδιάς. Όταν πλησίασε η εορτή του Πάσχα, ο ερημίτης ετοίμασε καινούργιο λυχνάρι και έβαλε μέσα λάδι, σκεπάζοντάς το προσεκτικά σε ένα καθαρό αγγείο.

Από το βράδυ της Αναστάσεως στάθηκε σε προσευχή με ικετευτική φωνή. Ικέτευε τον φιλάνθρωπο Κύριο να σπλαχνιστεί τον ταλαίπωρο δούλο του και να του δείξει σημάδι συγχωρήσεως μέσα στην ιερή νύχτα της Αναστάσεως. Παρακαλούσε τον Θεό να ανάψει μόνο του εκείνο το λυχνάρι με τη θεϊκή φωτιά, ώστε να καταλάβει ότι έλαβε άφεση.

Υποσχόταν τον υπόλοιπο χρόνο της ζωής του να ζήσει με φόβο Θεού και ακριβή τήρηση των θείων εντολών. Σηκώθηκε μετά την πρώτη προσευχή και κοίταξε μέσα στο αγγείο, αλλά το λυχνάρι παρέμενε σβηστό και κρύο. Έπεσε πάλι με το πρόσωπο στη γη και ομολόγησε ότι θα έπρεπε να βρίσκεται μαζί με τους ασεβείς στην κόλαση.

Είπε στον Κύριο ότι αν δεν φοβόταν τον σκανδαλισμό των ανθρώπων, θα ομολογούσε δημόσια το αμάρτημά του ενώπιον όλου του κόσμου. Παρακαλούσε τον Θεό να τον ζωοποιήσει, ώστε με τη ζωή του να μπορεί να διδάξει και άλλους ψυχές. Όταν προσευχήθηκε για τρίτη φορά με βαθιά συντριβή, εισακούστηκε από τον πανάγαθο Κύριο της δόξης.

Σηκώθηκε και είδε το λυχνάρι να καίει με φωτεινή φλόγα, και χάρηκε με χαρά ανέκφραστη και πνευματική. Ο ερημίτης δόξασε με βαθιά ευγνωμοσύνη τον Θεό για τη μεγάλη ευσπλαχνία και το άπειρο έλεός του προς τα πλάσματά του. Συνειδητοποίησε ότι ο Κύριος του χάρισε νέο και πρωτόγνωρο σημάδι, για να αποκτήσει παρρησία και ελπίδα μέχρι το τέλος της ζωής του.

Όταν ξημέρωσε η ημέρα της Αναστάσεως, ξέχασε ακόμα και την τροφή του σώματος μέσα στη χαρά της ψυχής. Φύλαξε εκείνη τη θαυματουργή φλόγα του λυχναριού σε όλη την υπόλοιπη ζωή του, προσθέτοντας λάδι, ώστε να μη σβήσει ποτέ. Το Πνεύμα του Θεού επέστρεψε ξανά κοντά του και τον αξίωσε των προηγούμενων χαρισμάτων της προσευχής και της διοράσεως.

Οι αδελφοί έμαθαν πάλι για τη ζωή του και άρχισαν να έρχονται για να λάβουν πνευματική ωφέλεια από τα λόγια του. Πολλοί παρηγορούνταν στις θλίψεις τους ακούγοντας τη δική του ιστορία πτώσεως και θαυμαστής αναστάσεως μέσα στο έλεος. Λίγες ημέρες πριν την κοίμησή του, ο Θεός του αποκάλυψε την ακριβή ώρα της εξόδου από τούτη τη ζωή.

Παρέδωσε την ψυχή του στα χέρια του φιλανθρώπου Κυρίου με ειρήνη βαθιά και εμπιστοσύνη παιδική. **Filename:** `02_04_Ευλαβής_Ερημίτης_Αντινόης.