Eremiti që mundi dëshpërimin

Një asket, i njohur në të gjithë rajonin e Antinousit për virtytin e tij, u josh nga një llogaritje e djallit dhe humbi qetësinë e tij shpirtërore të mbajtur prej kohësh. Ai ra në mëkat trupor pas një bisede të pakujdesshme me një grua dhe shkoi aq larg sa mendoi për vetëvrasje në ujërat e vrullshme të një lumi. Ai jetonte në një mal të shkretë pranë qytetit egjiptian të Antinousit dhe shumë pelegrinë erdhën tek ai për të dëgjuar fjalimin shpirtëror dhe për të parë veprat e tij të dashurisë. Armiku i racës njerëzore, megjithatë, nuk mund të duronte qetësinë dhe përpjekjet e vetmitarit të përulur të shkretëtirës. Kështu ajo përfitoi nga vetë perëndishmëria e tij dhe e nënshtroi atë ndaj një llogarie që dukej si poshtërim. Ai i pëshpëriti se nuk është i denjë për t'i shërbyer vëllezërve të tjerë që vijnë për ta vizituar. Ai i tha gjithashtu se ai vetë nuk është i denjë të marrë shërbim nga ndonjë njeri në zonën përreth. Pra, më mirë, i tha i ligu, të zbresë vetëm në qytet dhe të shesë shportat që thuri me duart e veta. Asketi e pranoi këtë këshillë si të ishte mirë dhe doli nga qelia pa e kuptuar dredhinë e armikut. Rrugës e takoi atë grua dhe, nga neglizhenca e shpirtit të tij, u tërhoq në një bisedë të gjatë dhe më pas në një rënie trupore. Me të mbërritur në një vend të shkretë pranë lumit, ai kuptoi me tmerr se i kishte pëlqyer djallit dhe e hidhëroi Frymën e Shenjtë. Ai mendoi për etërit e shenjtë që jetonin në qytete dhe i mposhtën tundimet, ndërsa ai vetë u mund në shkretëtirë. Nga dëshpërimi, ai u përgatit të hidhej në prag dhe t'i jepte fund jetës së tij. Por ai harroi në atë moment se Zoti është gjithmonë i gatshëm të ndihmojë ata që shpresojnë tek ai me një zemër të sinqertë. Trupi i tij u dobësua nga pikëllimi i madh shpirtëror dhe armiku u gëzua kur pa asketin gati të vdiste pa u penduar. Por Zoti i Gjithëmirë nuk e braktisi, por e mbështeti me hirin e tij dhe gradualisht e ktheu në vete. Eremiti erdhi në vete dhe mendoi se çfarë lufte të vështirë pendimi duhet të ndërmerrte për të shlyer Zotin me lot dhe zemërthyerje. Ai u kthye në qeli, mbylli hyrjen dhe filloi të vajtojë për mëkatin e tij sikur të ishte duke vajtuar një të vdekur para tij. Ai agjëroi rëndë, e mundoi mishin e tij dhe lutej pa pushim, por duke mos shpresuar se do ta largonte lehtësisht mëkatin e tij të rëndë. Kur vëllezërit erdhën te dera e tij për përfitime frymore, ai u përgjigj se kishte premtuar se do të pendohej për një vit të tërë. Ai gjithashtu iu lut atyre që të luten për atë shërbëtor të padenjë të Zotit. Ai nuk guxoi të zbulonte rënien e tij, për të mos skandalizuar ata që e konsideronin atë një murg shkretëtirë të rreptë dhe me përvojë. Kështu ai e kaloi gjithë vitin në agjërim, heshtje, lot dhe zemërim të pandërprerë. Kur u afrua festa e Pashkës, vetmitari përgatiti një llambë të re dhe futi vaj në të, duke e mbuluar me kujdes në një enë të pastër. Nga nata e Kijametit ai qëndroi në lutje me një zë lutës. Ai iu lut Zotit filantrop që të kishte mëshirë për shërbëtorin e tij të vuajtur dhe t'i tregonte atij një shenjë falje në natën e shenjtë të Ringjalljes. Ai iu lut Zotit që ta ndezë vetë atë llambë me zjarrin hyjnor, që të dinte se kishte marrë faljen. Ai premtoi pjesën tjetër të jetës së tij të jetojë me frikën e Zotit dhe respektimin e saktë të urdhërimeve hyjnore. Ai u ngrit pas namazit të parë dhe shikoi në vazo, por llamba mbeti e fikur dhe e ftohtë. Ai përsëri ra me fytyrë për tokë dhe rrëfeu se duhej të ishte me të pafetë në ferr. Ai i tha Zotit se nëse nuk do t'i frikësohej skandalit të njerëzve, ai do ta rrëfente publikisht mëkatin e tij përpara gjithë botës. Ai iu lut Zotit që ta ringjallte, që me jetën e tij të mësonte shpirtra të tjerë. Kur u lut për herë të tretë në pendim të thellë, ai u dëgjua nga Zoti i gjithëmirë i lavdisë. Ai u ngrit dhe pa llambën që digjej nga një flakë e ndezur dhe u gëzua nga një gëzim i pashprehur dhe shpirtëror. Eremiti lavdëroi Zotin me mirënjohje të thellë për mëshirën e tij të madhe dhe mëshirën e pafund ndaj krijesave të tij. E kuptoi se Zoti i dha një shenjë të re dhe të paparë, në mënyrë që të merrte guxim dhe shpresë deri në fund të jetës. Kur zbardhi dita e Kijametit, ai harroi edhe ushqimin e trupit në gëzimin e shpirtit. Ai e ruajti atë flakë të mrekullueshme të llambës gjatë gjithë jetës së tij, duke shtuar vaj që të mos shuhej kurrë. Shpirti i Perëndisë u kthye përsëri tek ai dhe kërkoi dhuratat e tij të mëparshme të lutjes dhe aftësisë dalluese. Vëllezërit mësuan përsëri për jetën e tij dhe filluan të merrnin dobi frymore nga fjalët e tij. Shumë u ngushëlluan në dhembjet e tyre duke dëgjuar historinë e tij të rënies dhe ringjalljes së mrekullueshme në mëshirë. Disa ditë para gjumit, Zoti ia zbuloi kohën e saktë të daljes së tij nga kjo jetë. Ai e dorëzoi shpirtin e tij në duart e Zotit filantropik me paqe të thellë dhe besim fëmijëror. Më lejoni ta ruaj këtë dhe ta vërtetoj: python3 /root/hermes-agent/agents/optiko-text-creator-2-auto-sections/scripts/optiko_auto_sections. py –burimi BURIMI. txt –dalja OUTPUT. txt Teksti është punuar me: – Titulli në formatin e duhur – Hapja e grepit me dy fakte konkrete (rënia pas takimit të gruas dhe tentativa për vetëvrasje në lumë) – Numrat grekë të shkruar me fjalë – Dokumentar natyror rrjedhje greke **Emri i skedarit:** `02_04_Pious_Hermit_Antinois. txt`