Όσιος Κύριλλος ο Θαυματουργός της Νέας Λίμνης

Λένε πως, όταν η μητέρα του στεκόταν στη θεία Λειτουργία, το βρέφος μέσα στην κοιλιά της φώναξε καθαρά «Άγιος, Άγιος, Άγιος Κύριος Σαβαώθ». Στα δεκαπέντε του χρόνια ο νεαρός Κύριλλος έφυγε κρυφά από το πατρικό του στο Γκαλίτς, χωρίς εφόδια και χωρίς να γνωρίζει τον δρόμο προς τη μονή. Καταγόταν από εύπορη και θεοσεβή οικογένεια της Κοστρομά, μέσα σε ατμόσφαιρα προσευχής και ελεημοσύνης από τα πρώτα του χρόνια.

Η μοναχική ζωή τον τραβούσε από πολύ μικρή ηλικία, σαν να τον καλούσε μια φωνή μέσα του. Είκοσι βέρστια μακριά από την πόλη συνάντησε έναν επιβλητικό γέροντα μοναχό, ο οποίος τον οδήγησε προς τη μονή. Φεύγοντας τον ευλόγησε με τα λόγια ότι ο Θεός θα του χαρίσει το αγγελικό σχήμα και θα τον κάνει σκεύος εκλεκτό του Πνεύματος.

Μόλις τελείωσε αυτά τα λόγια, ο γέροντας έγινε άφαντος μπροστά στα μάτια του παιδιού. Τότε ο νεαρός Κύριλλος κατάλαβε ότι είχε δει αγγελιοφόρο του Θεού και ευχαρίστησε με δάκρυα τον Κύριο. Στη μονή τον υποδέχθηκε ο όσιος ηγούμενος Κορνήλιος, ο οποίος διέκρινε με τα διορατικά του μάτια τη χάρη που έλαμπε επάνω του.

Τον καθοδήγησε με πατρική φροντίδα και τον έκειρε μοναχό με το όνομα Κύριλλος, χαρίζοντάς του το αγγελικό σχήμα. Ο δεκαπεντάχρονος μοναχός εξέπληξε όλη την αδελφότητα με τη φλόγα του και την ασκητική του ορμή. Ταλαιπωρούσε τη σάρκα του με νηστείες και ολονύκτιες προσευχές, εκτελώντας με ζήλο κάθε διακόνημα της μονής.

Μέρα και νύχτα μελετούσε με δίψα τον λόγο του Θεού, σαν να ήθελε να τον ρουφήξει ολόκληρο. Ήδη από εκείνα τα νεανικά χρόνια αποφάσισε να τελειώσει τη ζωή του μέσα στην ησυχία της ερήμου. Οι γονείς του στο μεταξύ τον θρηνούσαν σαν χαμένο, μέχρι που ένας γέροντας της μονής έφερε τα νέα του.

Η μητέρα του δέχθηκε με χαρά την πληροφορία και αποφάσισε να αφιερώσει στον Θεό την κληρονομιά της. Έγινε κι εκείνη μοναχή με το όνομα Ελένη και λίγο αργότερα κοιμήθηκε ειρηνικά. Έτσι η οικογένεια του Κυρίλλου άρχισε να συναντιέται ξανά μέσα στην οδό της μοναχικής αφιερώσεως.

Όταν έφτασε στη μονή και ο πατέρας του, ο ηγούμενος Κορνήλιος ζήτησε από τον Κύριλλο να βγει και να τον συναντήσει. Ο νεαρός μοναχός ταράχθηκε, όμως δεν τόλμησε να παρακούσει τον γέροντά του και έπεσε στα πόδια του πατέρα του. Ζήτησε με δάκρυα συγγνώμη που είχε φύγει κρυφά από το σπίτι, χωρίς να αποχαιρετήσει κανέναν δικό του.

Ο πατέρας του τον συγχώρεσε με χαρά και αποφάσισε να μείνει κι εκείνος για πάντα στη μονή του Κορνηλίου. Ο όσιος ηγούμενος τον έκειρε μοναχό με το όνομα Βαρσανούφιος και τον εμπιστεύθηκε στον ίδιο τον υιό του για πνευματική καθοδήγηση. Έτσι ο γιος έγινε γέροντας του πατέρα του, σε μια θαυμαστή αντιστροφή ρόλων κατά Θεόν.

Τρία χρόνια αργότερα ο Βαρσανούφιος εκοιμήθη ειρηνικά εν Κυρίω, μέσα σε νηστεία και προσευχή. Ο Κύριλλος συνέχισε με ακόμη μεγαλύτερο ζήλο τους κόπους του, αρνούμενος εντελώς το δικό του θέλημα. Υπάκουε όχι μόνο στον ηγούμενο, αλλά και σε όλους τους αδελφούς της κοινοβιακής συνοδείας.

Παράλληλα τον έκαιγε μέσα του μια διπλή δίψα, να προσκυνήσει τους αγίους τόπους της Ρωσίας και να βρει έρημο για ησυχία. Με την ευλογία του οσίου Κορνηλίου, ο Κύριλλος εγκατέλειψε τη μονή στην οποία είχε ανδρωθεί πνευματικά. Κατευθύνθηκε προς τις παράκτιες περιοχές του Βορρά, περιπλανώμενος μέσα σε δάση πυκνά και τόπους άγριους και απάτητους.

Τρεφόταν με ρίζες δέντρων, με βότανα, με άγρια μούρα και κάποτε με τον φλοιό των πεύκων. Συναντούσε πιο συχνά αγρίμια του δάσους παρά ανθρώπινα πρόσωπα μέσα σε εκείνη τη μοναξιά. Πέρασε περίπου είκοσι ολόκληρα χρόνια σε αυτόν τον σκληρότατο αγώνα του οδοιπόρου ασκητή.

Έφτασε στα προάστια της Μόσχας, του Νόβγκοροντ και του Πσκοφ, προσκυνώντας τα ιερά τους σκηνώματα. Ποτέ όμως δεν μπήκε σε ανθρώπινο σπίτι ούτε δέχθηκε ελεημοσύνη από κανέναν για τη συντήρησή του. Όλη μέρα βάδιζε αδιάκοπα και τις νύχτες τις περνούσε προσευχόμενος στα προαύλια των εκκλησιών.

Παρακολουθούσε κάθε ακολουθία με κατάνυξη, παρακαλώντας τον Κύριο να του δείξει τον τόπο της τελικής του κατοικίας. Η ψυχή του ζητούσε ησυχία βαθιά και μόνωση γνήσια, μακριά από κάθε ανθρώπινο θόρυβο. Κάποτε, ενώ προσευχόταν με συντριβή, ο Κύριλλος είδε ένα ουράνιο φως που του υπέδειχνε την κατεύθυνση της νέας του πορείας.

Ξεκίνησε αμέσως και έφτασε στη μονή του Τιχβίν, όπου παρέμεινε τρεις μέρες και τρεις νύχτες σε αδιάλειπτη προσευχή. Παρακαλούσε με δάκρυα την Υπεραγία Θεοτόκο να του φανερώσει το θέλημα του Υιού της για τη ζωή του. Τότε εμφανίστηκε στον ύπνο του η Παναγία και του είπε φανερά τον τόπο που του είχε ετοιμάσει ο Θεός.

Τον ονόμασε δούλο της και ευάρεστο της Αγίας Τριάδος, στέλνοντάς τον στην ανατολική περιοχή της Λευκής Λίμνης. Εκεί, του υποσχέθηκε, ο Κύριος θα του δείξει τον τόπο της αναπαύσεως για τα γηρατειά του. Ο όσιος ξεκίνησε χύνοντας ποτάμια δακρύων χαράς για τη θαυμαστή οπτασία που τον είχε αξιώσει η Παναγία.

Φτάνοντας στη λίμνη, είδε ένα μικρό νησί από όπου υψωνόταν ένας πύρινος στύλος μέχρι τον ουρανό. Κατάλαβε αμέσως ότι αυτό ήταν το σημείο που του φύλαγε εδώ και τόσα χρόνια ο Κύριος. Ο πύρινος στύλος του θύμιζε τους Ισραηλίτες που οδηγούνταν στη γη της επαγγελίας μέσα από την έρημο.

Στο νησί βρήκε ένα πανύψηλο αιωνόβιο έλατο και έστησε στη ρίζα του ένα ταπεινό καλύβι. Σύντομα έχτισε δύο μικρά κελιά, ένα για τον εαυτό του και ένα δεύτερο για τους μελλοντικούς αδελφούς που θα έρχονταν. Στη συνέχεια ανέγειρε με τα ίδια του τα χέρια δύο μικρούς ναούς πάνω στο ευλογημένο νησί.

Ο πρώτος αφιερώθηκε στην Ανάσταση του Χριστού και ο δεύτερος στην Παναγία την Οδηγήτρια. Οι δαίμονες και κάποιοι κακοί άνθρωποι που τριγύριζαν στην περιοχή του προκαλούσαν συνεχώς πειρασμούς και θλίψεις. Ο όσιος όμως νικούσε τα πάντα με την ανδρεία υπομονή του και με την αδιάλειπτη προσευχή της καρδιάς.

Σιγά σιγά η φήμη της αγίας ζωής του απλώθηκε παντού και πολλοί αδελφοί άρχισαν να συγκεντρώνονται γύρω του. Έτσι θεμελιώθηκε η περίφημη μονή της Νέας Λίμνης, που έγινε φάρος πνευματικός για όλη τη γύρω περιοχή. Πολλοί ασθενείς θεραπεύτηκαν με τις θερμές προσευχές του οσίου, ενώ ο Κύριος του δώρισε πλούσιο και το χάρισμα της προοράσεως των μελλόντων.

Λίγο πριν την κοίμησή του προφήτεψε μεγάλες συμφορές για τη ρωσική γη, ταραχές ανάμεσα στους ανθρώπους και φοβερή οργή του Θεού. Είδε όμως και έναν Βασιλέα καθισμένο σε θρόνο και δύο νέους με βασιλικά στέμματα να λαμβάνουν όπλα κατά των εχθρών. Όταν αισθάνθηκε ότι πλησίαζε το τέλος του, κάλεσε κοντά του όλους τους αδελφούς της συνοδείας.

Με δάκρυα ταπεινώσεως τους έδωσε τις τελευταίες πατρικές νουθεσίες, μέχρι που η φωνή του άρχισε να σβήνει. Για ώρα πολλή έμεινε σιωπηλός, αλλά ξαφνικά αναφώνησε με δυνατό λυγμό προς τους πνευματικούς του υιούς. Τους είπε ότι έφευγε προς τον Κύριο για την αιώνια ζωή, αφήνοντάς τους στη χάρη του Θεού.

Τους παρακάλεσε θερμά να μη χαλαρώσουν στη νηστεία και την προσευχή και να φυλάγονται από τις παγίδες του εχθρού. Αφού αποχαιρέτησε με τελευταίο ασπασμό όλους τους αδελφούς, μετάλαβε των αχράντων μυστηρίων με κατάνυξη. Σφραγίστηκε με το σημείο του σταυρού και με τα λόγια «Δόξα τω Θεώ πάντων ένεκεν» παρέδωσε την ψυχή του στον Κύριο, την τέταρτη Φεβρουαρίου του έτους χίλια πεντακόσια τριάντα δύο.

**Filename:** `02_04_Όσιος_Κύριλλος_Νέας_Λίμνης_Ελληνικά_Καθαρά. %$ Όσιος Κύριλλος ο Θαυματουργός της Νέας Λίμνης $% Μέρα και νύχτα μελετούσε με δίψα τον λόγο του Θεού, σαν να ήθελε να τον ρουφήξει ολόκληρο μέσα στην ψυχή του.

Έγινε κι εκείνη μοναχή με το όνομα Ελένη και λίγο αργότερα κοιμήθηκε ειρηνικά εν Κυρίω. Έτσι η οικογένεια του Κυρίλλου άρχισε να συναντιέται ξανά μέσα στην ευλογημένη οδό της μοναχικής αφιερώσεως. Όταν έφτασε στη μονή και ο πατέρας του, ο ηγούμενος Κορνήλιος ζήτησε από τον Κύριλλο να βγει και να τον συναντήσει με υπακοή.

Ο νεαρός μοναχός ταράχθηκε από την είδηση, όμως δεν τόλμησε να παρακούσει τον γέροντά του και έπεσε στα πόδια του πατέρα του. Τρία χρόνια αργότερα ο Βαρσανούφιος εκοιμήθη ειρηνικά εν Κυρίω, μέσα σε νηστεία και αδιάλειπτη προσευχή. Ο Κύριλλος συνέχισε με ακόμη μεγαλύτερο ζήλο τους κόπους του, αρνούμενος εντελώς το δικό του θέλημα μπροστά στον Θεό.

Υπάκουε όχι μόνο στον ηγούμενο, αλλά και σε όλους τους αδελφούς της κοινοβιακής συνοδείας με ταπείνωση. Με την ευλογία του οσίου Κορνηλίου, ο Κύριλλος εγκατέλειψε τη μονή στην οποία είχε ανδρωθεί πνευματικά τόσα χρόνια. Τρεφόταν με ρίζες δέντρων, με βότανα του βουνού, με άγρια μούρα και κάποτε ακόμη και με τον φλοιό των πεύκων.

Συναντούσε πιο συχνά αγρίμια του δάσους παρά ανθρώπινα πρόσωπα μέσα σε εκείνη την απέραντη μοναξιά της ερήμου. Πέρασε περίπου είκοσι ολόκληρα χρόνια σε αυτόν τον σκληρότατο αγώνα του οδοιπόρου και πλάνητος ασκητή. Έφτασε στα προάστια της Μόσχας, του Νόβγκοροντ και του Πσκοφ, προσκυνώντας με ευλάβεια τα ιερά τους σκηνώματα.

Όλη τη μέρα βάδιζε αδιάκοπα και τις νύχτες τις περνούσε προσευχόμενος στα προαύλια των ιερών εκκλησιών. Η ψυχή του ζητούσε ησυχία βαθιά και μόνωση γνήσια, μακριά από κάθε ανθρώπινο θόρυβο και ταραχή. Κάποτε, ενώ προσευχόταν με συντριβή και δάκρυα, ο Κύριλλος είδε ένα ουράνιο φως που του υπέδειξε την κατεύθυνση της νέας του πορείας.

Ξεκίνησε αμέσως και έφτασε στη μονή του Τιχβίν, όπου παρέμεινε τρεις ολόκληρες μέρες και τρεις νύχτες σε αδιάλειπτη προσευχή. Παρακαλούσε με θερμά δάκρυα την Υπεραγία Θεοτόκο να του φανερώσει το θέλημα του Υιού της για τη ζωή του. Τότε εμφανίστηκε στον ύπνο του η Παναγία και του φανέρωσε τον τόπο που του είχε ετοιμάσει ο Θεός.

Κατάλαβε αμέσως ότι αυτό ήταν το σημείο που του φύλαγε εδώ και τόσα χρόνια ο φιλάνθρωπος Κύριος. Στο νησί βρήκε ένα πανύψηλο και αιωνόβιο έλατο και έστησε στη ρίζα του ένα ταπεινό καλύβι από κλαδιά. Σύντομα έχτισε δύο μικρά κελιά, ένα για τον εαυτό του και ένα δεύτερο για τους μελλοντικούς αδελφούς που θα έρχονταν εκεί.

Στη συνέχεια ανέγειρε με τα ίδια του τα χέρια δύο μικρούς ναούς πάνω στο ευλογημένο νησί της λίμνης. Ο πρώτος ναός αφιερώθηκε στην Ανάσταση του Χριστού και ο δεύτερος στην Παναγία την Οδηγήτρια. Οι δαίμονες και κάποιοι κακοί άνθρωποι που τριγύριζαν στην περιοχή του προκαλούσαν συνεχώς πειρασμούς και βαριές θλίψεις.

Η ζωή του στο νησί έγινε ολοκαύτωμα ευωδιαστό μπροστά στον θρόνο του Θεού και της Θεοτόκου. Όταν αισθάνθηκε ότι πλησίαζε το τέλος του, κάλεσε κοντά του όλους τους αδελφούς της αγαπημένης του συνοδείας. Με δάκρυα ταπεινώσεως τους έδωσε τις τελευταίες πατρικές νουθεσίες, μέχρι που η φωνή του άρχισε σιγά σιγά να σβήνει.

Τους είπε ότι έφευγε προς τον Κύριο για την αιώνια ζωή, αφήνοντάς τους στη χάρη του Θεού Λόγου. Τους παρακάλεσε θερμά να μη χαλαρώσουν στη νηστεία και την προσευχή και να φυλάγονται από τις παγίδες του πονηρού εχθρού. Αφού αποχαιρέτησε με τελευταίο ασπασμό όλους τους αδελφούς, μετάλαβε των αχράντων μυστηρίων με βαθιά κατάνυξη.

Σφραγίστηκε με το σημείο του τιμίου σταυρού και είπε με γαλήνη «Δόξα τω Θεώ πάντων ένεκεν». Παρέδωσε την καθαρή ψυχή του στον Κύριο την τέταρτη Φεβρουαρίου του έτους χίλια πεντακόσια τριάντα δύο.