Όσιος Ευάγριος, ο μαθητής του Οσίου Σίου

Ένας άρχοντας του Τσιχεντίντι άφησε την εξουσία και τα πλούτη του, για να ζήσει σε μια σπηλιά της ερήμου της Γεωργίας. Τον οδήγησε εκεί ένα περιστέρι, που έφερνε τροφή σε έναν άγνωστο ερημίτη μέσα στα όρη του Σαρκινέτι. Ο νεαρός αυτός άρχοντας ονομαζόταν Ευάγριος και μεγάλωσε από θεοσεβείς γονείς, που του διάβαζαν τις Άγιες Γραφές από τα πρώτα παιδικά του χρόνια.

Όταν ανδρώθηκε, ανέλαβε τη διοίκηση του Τσιχεντίντι και έγινε αγαπητός αρχηγός του στρατού του βασιλιά Παρσμάν. Μια ημέρα βγήκε για κυνήγι στα όρη του Σαρκινέτι, εκεί όπου είχε αποσυρθεί ο Όσιος Σίος ο Μγκβιμελής. Καθώς οι σύντροφοί του σκορπίστηκαν στις πλαγιές, ο Ευάγριος έμεινε μόνος και κοίταζε γύρω τα βουνά.

Τότε αντίκρισε ένα πουλί που έμοιαζε με περιστέρι και πετούσε προς μια κρυφή σπηλιά. Σημείωσε με προσοχή τον τόπο όπου κάθισε το πτηνό και την επομένη ξεκίνησε να ανακαλύψει το μυστικό του. Έτσι έφτασε στο σπήλαιο όπου ασκήτευε ο Όσιος Σίος, μέσα στη σιωπή και στη φτώχεια της ερήμου.

Από εκείνη τη στιγμή η ζωή του νεαρού άρχοντα άλλαξε δρόμο για πάντα. Όταν είδε από κοντά την αυστηρή άσκηση του Οσίου Σίου, ο Ευάγριος γέμισε με ιερή ζήλεια και θέλησε να μιμηθεί τον ερημίτη. Στάθηκε μπροστά του και του είπε ότι ο Θεός είναι αληθινά ζωντανός και ότι δεν θα τον άφηνε ποτέ.

Ο Όσιος Σίος προσπάθησε να τον συγκρατήσει και τον προειδοποίησε για το βάρος μιας τόσο ξαφνικής απόφασης. Του εξήγησε πως ένας άνθρωπος ανατραμμένος μέσα στην πολυτέλεια δύσκολα αντέχει τη σκληρότητα της ερήμου. Όμως ο Ευάγριος απάντησε με σταθερότητα ότι, ακόμη και αν πέθαινε εκείνη την ίδια ημέρα κοντά του, δεν θα έφευγε ποτέ από αυτόν τον τόπο.

Για να δοκιμάσει την πίστη του, ο Όσιος Σίος του εμπιστεύθηκε το ραβδί του και του έδωσε μια θαυμαστή εντολή. Του είπε να αγγίξει με αυτό τα νερά του ποταμού Μτκβάρι, ώστε εκείνα να χωριστούν και να ανοίξουν δρόμο. Έπρεπε να γυρίσει στο σπίτι του, να το ασφαλίσει και να επιστρέψει πάλι κοντά του.

Αν το ραβδί απέτυχε στην επιστροφή, αυτό θα σήμαινε πως ο Θεός δεν εγκρίνει τον πόθο της καρδιάς του. Ο Ευάγριος δέχθηκε με υπακοή τη δοκιμασία και ξεκίνησε αμέσως τον δρόμο της επιστροφής στην πατρίδα του. Έφτασε στις όχθες του Μτκβάρι και άγγιξε με υπακοή το ραβδί του γέροντα στα νερά του ποταμού.

Τα ρεύματα χωρίστηκαν αμέσως και ο νεαρός άρχοντας πέρασε με θάρρος στην άλλη πλευρά της κοίτης. Έφτασε στο παλάτι του και μοίρασε όλα τα υπάρχοντά του στους φτωχούς, χωρίς να κρατήσει τίποτε για τον εαυτό του. Ασφάλισε το σπιτικό του και ξεκίνησε ξανά για την έρημο, αναζητώντας τον πνευματικό του πατέρα.

Όταν έφτασε πάλι στον ποταμό, το ίδιο θαύμα επαναλήφθηκε και τα νερά άνοιξαν δρόμο για τον πιστό μαθητή. Ο Όσιος Σίος τον δέχθηκε με χαρά και τον έκειρε μοναχό κοντά στο ίδιο του το σπήλαιο. Ο πρώην άρχοντας εγκαταστάθηκε δίπλα στον γέροντα και άρχισε να μαθαίνει τη μοναχική τέχνη της σιωπής.

Έμαθε να είναι υπομονετικός και άγρυπνος, να προσεύχεται αδιάκοπα και να καλλιεργεί κάθε αρετή. Οι κόποι του έφερναν πνευματικούς καρπούς, καθώς η ταπείνωση και η αγάπη ρίζωναν βαθιά στην καρδιά του. Έτσι ο άλλοτε διοικητής του Τσιχεντίντι έγινε γνήσιος εργάτης της ερήμου και ταπεινός μαθητής του Οσίου Σίου, μέσα στην ησυχία του Σαρκινέτι.

Ο Όσιος Σίος προέβλεψε ότι ο αριθμός των μοναχών θα πολλαπλασιαζόταν στην έρημο και έχτισε εκκλησία σε τόπο που του φανέρωσε ο Θεός. Τα πνευματικά χαρίσματα των πατέρων διαδόθηκαν γρήγορα και πλήθος προσκυνητών έφτανε στα όρη του Σαρκινέτι για την ευλογία τους. Όταν ο βασιλιάς Παρσμάν έμαθε με καθυστέρηση ότι ο αγαπημένος αρχιστράτηγός του είχε γίνει μοναχός, λυπήθηκε βαθιά μέσα στην ψυχή του.

Ξεκίνησε ο ίδιος για την έρημο του Οσίου Σίου, με την ελπίδα να φέρει πάλι τον Ευάγριο στον κόσμο και στα αξιώματα. Όμως ο μακάριος πατέρας απάντησε με μοναχική ηρεμία και του είπε λόγια αυστηρά αλλά γεμάτα φως. Τον ρώτησε γιατί ταράζει έναν άνθρωπο που γεννήθηκε για να υπηρετεί τον Θεό μέχρι την τελευταία του πνοή.

Ζητούσε από αυτόν, είπε, να γίνει σαν τον σκύλο που επιστρέφει στον δικό του εμετό, σύμφωνα με τον λόγο των Παροιμιών. Η φήμη του Οσίου Σίου, του Ευαγρίου και των άλλων αγωνιστών απλώθηκε σε ολόκληρη τη Γεωργία. Πολλοί λαϊκοί άφησαν τα εγκόσμια και ακολούθησαν με ζήλο τον δρόμο της μοναχικής ζωής.

Με το πέρασμα των χρόνων ο Όσιος Σίος γέρασε και κάλεσε γύρω του την αδελφότητα των μοναχών της ερήμου. Τους είπε ότι έπρεπε να εκλέξουν έναν ανάμεσά τους για να ηγείται της κοινότητας από εκείνη τη στιγμή και έπειτα. Ο ίδιος αποφάσισε να αποσυρθεί στο πηγάδι που είχε ετοιμάσει ως τόπο του δικού του τάφου.

Οι αδελφοί λυπήθηκαν πολύ που έπρεπε να αποχωριστούν τον αγαπημένο τους διδάσκαλο και τον παρακαλούσαν μάταια να μείνει κοντά τους. Στο τέλος του ζήτησαν να ορίσει ο ίδιος τον διάδοχό του και εκείνος επέλεξε τον Ευάγριο ως νέο ηγούμενο του μοναστηριού. Ο ταπεινός μαθητής αρνήθηκε στην αρχή και έλεγε ότι ήταν ανάξιος για μια τόσο βαριά ευθύνη ψυχών.

Παρακάλεσε τον γέροντά του να αναθεωρήσει την απόφασή του, όμως εκείνος του απάντησε με λίγα και καθαρά λόγια. Του είπε ότι αν δεχόταν τη θέληση των πατέρων, θα έπαιρνε πλούσιο μισθό από τον ίδιο τον Κύριο της δόξης. Έτσι ο Όσιος Ευάγριος υπάκουσε με συντριβή και ανέλαβε τη φροντίδα του μοναστηριού, οδηγώντας τους αδελφούς με τη χάρη του Θεού μέχρι το τέλος της επίγειας ζωής του.