Αγίες Σαλώμη της Ουτζάρμα και Περοζαβρά της Σιβνίας

Δύο βασίλισσες της αρχαίας Γεωργίας άφησαν τη λάμψη του παλατιού για να γίνουν οι πιο στενές συνεργάτιδες της Αγίας Νίνας, της φωτίστριας του έθνους τους. Η μία ύψωσε σταυρό στην Ουτζάρμα της Καχετίας και η άλλη κράτησε με τα ίδια της τα χέρια τα τελευταία λόγια της δασκάλας τους στο Μπόντμπε. Η Αγία Σαλώμη ήταν σύζυγος του Ρεβί, γιου του βασιλιά Μιριάν, ενώ η Αγία Περοζαβρά ήταν παντρεμένη με τον άρχοντα της περιοχής του Καρτλί.

Και οι δύο γυναίκες κρατούσαν τους βασιλικούς θρόνους τους, όμως δεν θεώρησαν ποτέ ότι η εξουσία τους εμπόδιζε τη μαθητεία κοντά στην Αγία Νίνα. Η ίδια η φωτίστρια της Γεωργίας τις είχε οδηγήσει στην πίστη του Χριστού και τις είχε διδάξει την προσευχή. Οι δύο βασίλισσες νήστευαν τακτικά και επιδίδονταν σε έργα αγάπης προς τους φτωχούς και τους πάσχοντες του λαού τους.

Η υψηλή κοινωνική τους θέση έγινε εργαλείο ιεραποστολής, αφού άνοιγε δρόμους εκεί όπου ένας απλός κήρυκας δύσκολα θα έφτανε. Έτσι στάθηκαν πολύτιμες βοηθοί στο μεγάλο έργο της διάδοσης του Ευαγγελίου σε ολόκληρη τη γεωργιανή γη. Όταν το Καρτλί δέχθηκε τον Χριστό, η Αγία Σαλώμη, με την έμπνευση της Αγίας Νίνας και με εντολή του βασιλιά Μιριάν, ύψωσε έναν τίμιο σταυρό στην Ουτζάρμα της περιοχής της Καχετίας.

Η πράξη αυτή σφράγισε το νέο πνευματικό πρόσωπο του τόπου και έδειξε ότι η εξουσία πλέον υπηρετούσε την αλήθεια του Ευαγγελίου. Λίγο αργότερα, η Αγία Νίνα αρρώστησε βαριά στο χωριό Μπόντμπε και ετοιμαζόταν να αφήσει τον κόσμο τούτο. Οι δύο βασίλισσες έτρεξαν κοντά της και στάθηκαν δίπλα στο κρεβάτι της, καθώς ένιωθαν τον αποχωρισμό από τη δασκάλα και θεραπεύτριά τους ασήκωτο.

Έκλαιγαν πικρά και δεν μπορούσαν να συμβιβαστούν με την ιδέα ότι έχαναν εκείνη που τους είχε χαρίσει την αληθινή ζωή. Με δάκρυα παρακάλεσαν τη μητέρα τους κατά πνεύμα να τους μιλήσει για την πορεία της και για το μέλλον. Της είπαν: «Πες μας, βασίλισσά μας, πώς ήρθες στη χώρα μας για να ελευθερώσεις τις ψυχές μας και πού ανατράφηκες».

Ζήτησαν επίσης να μάθουν με ποιον τρόπο θα συνέχιζαν εκείνες το καλό έργο που είχε ξεκινήσει. Ικέτευαν τη λυτρώτριά τους να τους δείξει τον δρόμο που έπρεπε στο εξής να ακολουθήσουν. Η Αγία Νίνα τότε, στις τελευταίες ώρες της επίγειας ζωής της, άνοιξε την καρδιά της και αφηγήθηκε στις δύο βασίλισσες όσα έκρυβε μέσα της για χρόνια.

Τους μίλησε για τη γενιά της, για τα παιδικά της χρόνια, για την κλήση που δέχθηκε από την Παναγία και για το μακρύ ταξίδι της προς τη γεωργιανή γη. Τους εξήγησε ακόμη με ποιον τρόπο όφειλαν να στηρίξουν την Εκκλησία και τον νεόφυτο λαό μετά την κοίμησή της. Από όσα τους εμπιστεύτηκε εκείνη την ιερή ώρα, οι Αγίες Σαλώμη και Περοζαβρά κατέγραψαν αργότερα τον Βίο της Αγίας Νίνας, της φωτίστριας της Γεωργίας.

Το κείμενο αυτό έγινε θεμελιώδης πηγή για τη γεωργιανή Εκκλησία και διέσωσε ζωντανή τη μνήμη της αποστολικής γυναίκας μέσα στους αιώνες. Έτσι οι δύο βασίλισσες δεν στάθηκαν μόνο μαθήτριες, αλλά και πιστοί φύλακες της ιστορίας της ιεραποστολής στον τόπο τους. Η Αποστολική Ορθόδοξη Εκκλησία της Γεωργίας τιμά την ιερή μνήμη τους στις δεκαπέντε Ιανουαρίου, την επομένη της εορτής της Αγίας Νίνας.

Η σύνδεση των δύο εορτών δείχνει καθαρά πόσο αδιαχώριστη υπήρξε η ζωή και η διακονία τους από εκείνη της αγαπημένης τους δασκάλας.