Οι Πατέρες της Μονής Θεοδοσίου που έβαψαν με αίμα την έρημο

Έξι αιώνες μετά τη Γέννηση του Χριστού, οι Πέρσες του Χοσρόη ξεχύθηκαν στην Αγία Γη και μετέτρεψαν τα Ιεροσόλυμα σε σωρό ερειπίων. Μέσα στη φωτιά εκείνη χάθηκαν τα μεγάλα ασκητήρια της ερήμου, μαζί και η ξακουστή Μονή του Οσίου Θεοδοσίου του Κοινοβιάρχου. Ήταν μια εποχή που η Παλαιστίνη ανθούσε πνευματικά και η έρημος ήταν γεμάτη ησυχαστές και κοινόβια.

Τα μοναστήρια του Σάββα, του Χοζεβά, του Γερασίμου του Ιορδανίτου και πολλά άλλα δόξαζαν τον Θεό με αδιάλειπτη προσευχή και αυστηρή άσκηση. Οι ορδές των απίστων όμως όρμησαν σαν λαίλαπα φωτιάς και δεν λυπήθηκαν τίποτε από όσα συναντούσαν στο διάβα τους. Έσφαξαν αμέτρητο πιστό λαό, γκρέμισαν ναούς και μοναστήρια, θανάτωσαν ιερείς, ηγουμένους και μοναχούς χωρίς κανέναν οίκτο.

Τα ανθηρά αυτά ασκητήρια έγιναν στάχτη και ερείπια μέσα σε λίγες μόνον ημέρες σκληρής επιδρομής. Οι θεοφιλείς πατέρες όμως δεν έχασαν τίποτε από εκείνα που πραγματικά αγαπούσαν στην καρδιά τους. Πέρασαν στη Βασιλεία των Ουρανών στολισμένοι με δύο στεφάνια ταυτόχρονα, της οσιότητας και του μαρτυρίου.

Έτσι η έρημος έγινε δεύτερη φορά μήτρα αγίων, ποτισμένη πλέον όχι μόνο με ιδρώτα αλλά και με αίμα. Όταν τα στίφη των βαρβάρων έφτασαν στο μοναστηριακό συγκρότημα του Κοινοβιάρχου Θεοδοσίου, βρήκαν τους πατέρες να δοξολογούν ήσυχα και αθόρυβα το πάντιμο όνομα του Σωτήρος Χριστού. Καμία αντίσταση δεν μπορούσε να σταματήσει τη μανία τους, καθώς οι μοναχοί ήταν άοπλοι και αφοσιωμένοι μόνο στην προσευχή.

Έτσι όλοι οι Θεοδοσιάτες πατέρες δέχτηκαν το στεφάνι του μαρτυρίου και σφράγισαν με το ίδιο τους το αίμα την καθαρή ασκητική τους ζωή. Κανένας τους δεν δέχτηκε να αρνηθεί την πίστη του στον Χριστό, ούτε και να προσχωρήσει στις αιμοχαρείς ορδές των επιδρομέων. Γι αυτό γεύτηκαν όλοι μαζί τους πικρούς καρπούς μιας πίστης που δεν διαπραγματεύεται ποτέ τη σχέση της με τον Θεό.

Άλλους τους αποκεφάλισαν, άλλους τους ανασκολόπισαν, άλλων έσχισαν τις σάρκες με φοβερή αγριότητα. Κάποιους τους κάρφωσαν με τα ξίφη και άλλους τους κατατεμάχισαν μπροστά στα μάτια των αδελφών τους. Ύστερα οι Πέρσες ερεύνησαν εξονυχιστικά το μοναστήρι, σύλησαν κάθε ιερό σκεύος και παρέδωσαν στις φλόγες τα κτίσματα.

Οι άγιοι μάρτυρες όμως κράτησαν σταθερή την ομολογία τους και πήραν χαρούμενοι τον δρόμο της αιωνιότητας. Τα σκηνώματά τους έπεσαν ολοπόρφυρα από τα αίματα, με το κομβοσχοίνι σφιγμένο ακόμη μέσα στα παγωμένα τους χέρια. Κάθε σπιθαμή του ιερού εκείνου τόπου σκεπάστηκε από τα τίμια λείψανά τους, εκεί όπου άλλοτε είχαν σταλάξει ασκητικοί ιδρώτες και δάκρυα βαθιάς μετανοίας.

Η ίδια γη που είχε δεχτεί τους κόπους τους, υποδέχτηκε τώρα και το μαρτυρικό τους τέλος ως ύστατη προσφορά. Όταν επιτέλους απομακρύνθηκαν οι άπιστοι από την περιοχή, βγήκαν από τα παρακείμενα σπήλαια οι λίγοι ασκητές που είχαν διασωθεί. Είχαν κρυφτεί σε οπές της γης και σε απόμερες σχισμές των βράχων, περιμένοντας να περάσει η θύελλα της καταστροφής.

Με δάκρυα στα μάτια συγκέντρωσαν τα μαρτυρικά σκηνώματα των αδελφών τους και τα έθαψαν ομαδικά με ευλάβεια. Τα τοποθέτησαν στους θαλάμους του ιερού σπηλαίου των Μάγων, που βρισκόταν στο κέντρο του μοναστηριακού συγκροτήματος. Έτσι το σπήλαιο που κάποτε δέχτηκε τους ποιμένες της Ανατολής, έγινε τώρα τόπος αναπαύσεως νέων ομολογητών του Χριστού.

Στα τελευταία χρόνια αποκαλύφθηκαν εκεί τα τίμια λείψανά τους, ευωδιάζοντα και μυροβόλα ύστερα από τόσους αιώνες σιωπηλής αναμονής. Συλλέχθηκαν με σεβασμό και τοποθετήθηκαν στο Καθολικό της μονής, για να προσκυνούνται από τους πιστούς. Η Εκκλησία τιμά τη μνήμη τους στις δεκατρείς Ιανουαρίου, ως μαρτύρων που ένωσαν την άσκηση με το αίμα.