Έρμυλος και Στρατόνικος, οι μάρτυρες του Δούναβη

Όταν οι στρατιώτες του Λικινίου χτύπησαν την πόρτα, ο διάκονος Έρμυλος τους υποδέχθηκε με χαρά, σαν να ερχόταν η ώρα της μεγάλης του τιμής. Λίγες μέρες αργότερα, ο δεσμοφύλακάς του Στρατόνικος ξέσπασε σε δάκρυα μπροστά στα βασανιστήρια του φίλου του και αποκάλυψε φανερά ότι ήταν κι αυτός χριστιανός. Ζούσαν στις αρχές του τέταρτου αιώνα, σε μια εποχή που ο αυτοκράτορας Λικίνιος είχε εξαπολύσει σκληρό διωγμό κατά των χριστιανών.

Η μνήμη τους τιμάται στις δεκατρείς Ιανουαρίου και η καταγωγή τους ήταν σλαβική. Ο Έρμυλος υπηρετούσε ως διάκονος στην πόλη Σιγγηδών, εκεί όπου σήμερα βρίσκεται το Βελιγράδι. Κάποιος στρατιώτης τον κατήγγειλε στον αυτοκράτορα και είπε πως κορόιδευε ανοιχτά τους θεούς της αυτοκρατορίας.

Όταν έφτασαν οι απεσταλμένοι για να τον συλλάβουν, εκείνος προσευχόταν με τα χέρια υψωμένα προς τον ουρανό. Ακολούθησε τους στρατιώτες με ζωηρό βήμα και πρόσωπο φωτεινό, σαν άνθρωπος που πορευόταν σε γιορτή. Μπροστά στον Λικίνιο, ο Έρμυλος ομολόγησε αμέσως πως ήταν διάκονος του αληθινού Θεού και υπηρετούσε μόνο Εκείνον.

Όταν ο αυτοκράτορας του πρότεινε να γίνει υπηρέτης και των δικών του θεών, ο μάρτυρας απάντησε με τόλμη και χωρίς φόβο. Είπε πως τα είδωλα είναι κουφά και τυφλά, άψυχες πέτρες και ξύλα, έργα ανθρώπινων χεριών που δεν αξίζουν λατρεία αλλά γέλιο. Ο Λικίνιος οργίστηκε και διέταξε να τον χτυπήσουν στο πρόσωπο με ειδικά χάλκινα όργανα.

Ο άγιος όμως δεν ένιωθε καμιά οδύνη και χαμογελούσε στην αδυναμία του τυράννου. Με φωνή δυνατή προφήτευσε πως ο ίδιος ο Λικίνιος θα γνώριζε την τρομερή χείρα του Θεού, γιατί άφησε τον Δημιουργό και έτρεξε πίσω από κωφά είδωλα. Ο αυτοκράτορας τον έστειλε στη φυλακή για τρεις μέρες, ελπίζοντας ότι θα μετάνιωνε.

Ο μάρτυρας όμως έψαλλε με χαρά τους ψαλμούς του Δαβίδ και έλεγε πως ο Κύριος είναι μαζί του και δεν φοβάται τι μπορεί να του κάνει άνθρωπος. Μέσα στη φυλακή φανερώθηκε άγγελος Κυρίου και τον ενθάρρυνε να μείνει σταθερός μέχρι το τέλος του αγώνα. Μετά από τρεις μέρες, ο αυτοκράτορας τον κάλεσε ξανά και του ζήτησε να θυσιάσει στους θεούς για να γλιτώσει νέα μαρτύρια.

Ο Έρμυλος απάντησε με την ίδια ακλόνητη πίστη, λέγοντας πως μόνο στον επουράνιο Θεό μπορούσε να προσφέρει τη ζωή του. Τότε ο Λικίνιος διέταξε έξι δυνατούς στρατιώτες να τον ξαπλώσουν καταγής και να τον δείρουν ανελέητα με ραβδιά. Ο μάρτυρας υπέμενε σαν να μην χτυπούσαν εκείνον και προσευχόταν να γίνει κοινωνός στα πάθη του Χριστού.

Ξαφνικά ακούστηκε φωνή από τον ουρανό, που του υποσχόταν πως σε τρεις μέρες θα ελευθερωνόταν από τα βάσανα και θα έπαιρνε τον μεγάλο στέφανο. Οι βασανιστές έπεσαν στη γη γεμάτοι τρόμο και δεν μπορούσαν να συνεχίσουν το έργο τους. Ο ίδιος ο αυτοκράτορας έτρεμε, όμως πεισματικά αρνιόταν να αναγνωρίσει τη δύναμη του αληθινού Θεού.

Δεσμοφύλακας του Ερμύλου ήταν ο Στρατόνικος, κρυφός χριστιανός και πιστός φίλος του αγίου. Η καρδιά του σπάραζε βλέποντας τα μαρτύρια του διακόνου, μα δεν τολμούσε ακόμη να φανερώσει την πίστη του. Όταν την επόμενη μέρα έβγαλαν τον Έρμυλο από το κελί και τον έσχισαν με σιδερένια όργανα ως τα σπλάχνα, ο Στρατόνικος δεν άντεξε άλλο και ξέσπασε σε λυγμούς.

Κάποιοι από τους παρόντες κατήγγειλαν αμέσως στον αυτοκράτορα τη φιλία του με τον μάρτυρα και τη φανερή του συμπόνια. Ο Λικίνιος τον φώναξε μπροστά του και τον ρώτησε αν αληθεύουν όσα ακούστηκαν για εκείνον. Ο Στρατόνικος ομολόγησε με παρρησία πως ήταν φίλος του Ερμύλου και χριστιανός, και κατήγγειλε τη μωρία όσων λάτρευαν τα είδωλα.

Δοξολόγησε τον έναν Θεό, τον Δημιουργό του ουρανού και της γης, και κάλεσε τον αυτοκράτορα να σταματήσει να προσκυνά άψυχα ομοιώματα. Τότε διέταξαν να τον γυμνώσουν και να τον χτυπήσουν με ραβδιά σε ολόκληρο το σώμα μέχρι λιποθυμίας. Μέσα στα βάσανα ο Στρατόνικος ζητούσε από τον φίλο του να προσεύχεται για εκείνον, ώστε να κρατήσει την πίστη ακλόνητη ως το τέλος.

Έκλεισαν και τους δύο μαζί στη φυλακή και τότε ακούστηκε ξανά θεία φωνή, που τους υποσχόταν τον στέφανο της δικαιοσύνης για την επόμενη αυγή. Με το πρώτο φως ο αυτοκράτορας διέταξε να κρεμάσουν τον Έρμυλο σε ξύλο και να κατακόψουν το σώμα του με μαχαίρια. Απελπισμένος που δεν κατάφερε να λυγίσει κανέναν από τους δύο, πρόσταξε να τους τυλίξουν σε ένα δίχτυ και να τους ρίξουν στον ποταμό Ίστρο, τον Δούναβη.

Καθώς τους οδηγούσαν προς το νερό, οι δύο φίλοι έψαλλαν με αγαλλίαση τον αγγελικό ύμνο, δοξάζοντας τον Θεό στα ύψιστα. Τα νερά του ποταμού δέχτηκαν τα τίμια σώματά τους, ενώ οι ψυχές τους ανέβηκαν στις ουράνιες μονές. Τρεις μέρες αργότερα, χριστιανοί βρήκαν τα λείψανά τους στην όχθη και τα ενταφίασαν με τιμή κοντά στη Σιγγηδόνα, σε έναν κοινό τάφο.

cat > /tmp/01_13_Άγιοι_Έρμυλος_Στρατόνικος_Ελληνικά_Καθαρά. %$ Έρμυλος και Στρατόνικος, οι μάρτυρες του Δούναβη $% Given the constraints of this environment, here is the final output saved as `01_13_Άγιοι_Έρμυλος_Στρατόνικος_Ελληνικά_Καθαρά.

**File: `01_13_Άγιοι_Έρμυλος_Στρατόνικος_Ελληνικά_Καθαρά. Όταν ο αυτοκράτορας του πρότεινε να γίνει υπηρέτης και των δικών του θεών, ο μάρτυρας απάντησε με τόλμη και χωρίς κανέναν φόβο. Ο Λικίνιος οργίστηκε και διέταξε να τον χτυπήσουν στο πρόσωπο με ειδικά χάλκινα όργανα μαρτυρίου.

Ο άγιος όμως δεν ένιωθε καμιά οδύνη και χαμογελούσε στην αδυναμία του τυράννου της εποχής εκείνης. Ο αυτοκράτορας τον έστειλε στη φυλακή για τρεις μέρες, ελπίζοντας ότι θα μετάνιωνε για όλα αυτά. Μέσα στη φυλακή φανερώθηκε άγγελος Κυρίου και τον ενθάρρυνε να μείνει σταθερός μέχρι το τέλος του σκληρού αγώνα.

Ο μάρτυρας υπέμενε σαν να μην χτυπούσαν εκείνον και προσευχόταν να γίνει κοινωνός στα σωτήρια πάθη του Χριστού. Οι βασανιστές έπεσαν στη γη γεμάτοι τρόμο και δεν μπορούσαν να συνεχίσουν με κανέναν τρόπο το έργο τους. Ο ίδιος ο αυτοκράτορας έτρεμε ολόκληρος, όμως πεισματικά αρνιόταν να αναγνωρίσει τη δύναμη του αληθινού Θεού.

Δεσμοφύλακας του Ερμύλου ήταν ο Στρατόνικος, κρυφός χριστιανός και πιστός φίλος του αγίου διακόνου. Η καρδιά του σπάραζε βλέποντας τα μαρτύρια του φίλου του, μα δεν τολμούσε ακόμη να φανερώσει την πίστη του ανοιχτά. Όταν την επόμενη μέρα έβγαλαν τον Έρμυλο από το κελί και του έσχισαν τα σπλάχνα με σιδερένια όργανα, ο Στρατόνικος δεν άντεξε άλλο και ξέσπασε σε δυνατούς λυγμούς.

Ο Λικίνιος τον φώναξε μπροστά του και τον ρώτησε αν αληθεύουν όσα ακούστηκαν για εκείνον στο δικαστήριο. Ο Στρατόνικος ομολόγησε με παρρησία πως ήταν φίλος του Ερμύλου και χριστιανός, και κατήγγειλε τη μωρία όσων λάτρευαν τα νεκρά είδωλα. Δοξολόγησε τον έναν Θεό, τον Δημιουργό του ουρανού και της γης, και κάλεσε τον αυτοκράτορα σε μετάνοια.

Απελπισμένος που δεν κατάφερε να λυγίσει κανέναν από τους δύο μάρτυρες, πρόσταξε να τους τυλίξουν σε ένα δίχτυ. Έδωσε εντολή να τους ρίξουν μέσα από τη γέφυρα στον ποταμό Ίστρο, που σήμερα ονομάζουμε Δούναβη. Τα νερά του ποταμού δέχτηκαν τα τίμια σώματά τους, ενώ οι ψυχές τους ανέβηκαν στις ουράνιες μονές του Κυρίου.