Shën Jeremias Patriarku i Parë i Kostandinopojës

Me një dhuratë bujare prej pesëqind frangash për Sulltanin dhe një borxh vjetor prej tre mijë e pesëqind florinash ai u ngjit në Fronin Ekumenik. Disa vjet më vonë, një grusht shteti e rrëzoi atë nga froni ndërsa ai adhuronte Tokën e Shenjtë, por Kisha e shfajësoi përsëri. Ai erdhi nga Zitsa e Epirit dhe shërbeu si Mitropolit i Sofjes përpara se të ngjitej në fronin patriarkal. Edukimi i tij ishte i kufizuar, por njerëzit e donin dhe aftësitë e tij administrative ishin jashtëzakonisht të mëdha. Zgjedhja e tij u bë nga Sinodi i Shenjtë me mbështetjen e zotit Kostandini Kunupis, më 31 dhjetor të vitit njëmijë e pesëqind e njëzet e dy. Patriarkana e tij zgjati nga ai vit deri në pesëmbëdhjetëqind e dyzet e gjashtë, me një ndërprerje të shkurtër në vitin e pesëmbëdhjetë e njëzet e gjashtë. Në pranverën e njëmijë e pesëqind e njëzet e katër, ndërsa ai po bënte turne në Qipro, Egjipt, Palestinë dhe malin Sinai, Joanii i Sozopolit hipi në mënyrë të parregullt në fronin e Kostandinopojës. Ky veprim e tronditi thellë Kishën dhe rrezikoi rendin normal të Patriarkanës Ekumenike në atë kohë. Me mbështetjen e Patriarkëve të Antiokisë dhe Aleksandrisë, Jeremia ia doli të përmbyste atë zgjedhje të paligjshme. Joanii u rrëzua nga dy Sinode, një në Jerusalem dhe një në Konstandinopojë, për të rivendosur rendin. Kthimi zyrtar i Jeremisë në Fron u bë më njëzet e katër shtator të vitit njëmijë e pesëqind e njëzet e pesë. Ai u bë me një verat të Sulltan Sulejmanit të Parë, i cili konfirmoi zyrtarisht pozicionin e tij kanonik. Kleri dhe populli i qytetit e pritën me entuziazëm dhe që nga ajo kohë ndikimi i tij në çështjet kishtare u bë veçanërisht i madh. Rreth vitit 1536, Komuniteti i Shenjtë i Malit Athos i dha atij qelinë e lashtë Stavronikita, e cila kishte një histori të gjatë. Kjo qeli i përkiste nga viti 1287 Manastirit Koutloumousiou dhe më vonë, deri në 1533, Manastirit Filotheou. Me këtë koncesion Keli u gradua në Manastirin Stavronikita dhe u bë manastiri i njëzetë i Malit Athos. Pas ftesës së Komunitetit të Shenjtë, Patriarku u angazhua personalisht në rindërtimin dhe organizimin e tij në të gjitha fushat. Ai doli të ishte një mirëbërës i madh i manastirit të ri dhe e shpalli atë stauropigian në vitin 1544, duke konsoliduar pozicionin e tij. Gjatë patriarkanës së tij ai u bë mbrojtës i shumë kishave në qytet, të cilat turqit i kërcënuan me prishje dhe plaçkitje. Ai e bazoi mbrojtjen e tij në argumentin se Kostandinopoja u dorëzua me marrëveshje dhe nuk u mor me forcë. Pesëmbëdhjetë e tridhjetë e shtatë arritën nxjerrjen e një dekreti nga Sulltan Sulejmani i Madhërishëm, një moment historik në historinë e qytetit. Me këtë dekret u ndalua shndërrimi i kishave të Kostandinopojës në xhami, një masë shpëtimtare për të krishterët. Ky vendim i dobishëm për fat të keq nuk u konfirmua nga pasardhësit e Sulltanit dhe zbatimi i tij nuk u mbajt. Gjatë ditëve të tij duket se u krijua edhe embatoikioni, një masë e re ekonomike për Patriarkanën. Sipas këtij institucioni, kryepriftërinjtë duhej t'i paguanin Patriarkanës një dhuratë monetare në momentin e zgjedhjes së tyre. Qëllimi ishte mbështetja financiare e Fronit Universal, i cili vazhdimisht përballej me presionin dhe vështirësitë financiare nga pushtuesit. Në tetor 1538 ai vetë i dhuroi Patriarkanës një pjesë të pasurisë së tij personale si një akt dashurie. Me këtë lëvizje ai praktikisht tregoi përkushtimin e tij ndaj institucionit të cilit i shërbeu me aq kujdes dhe vetëmohim. Patriarkana e tij vazhdoi deri në një mijë e pesëqind e dyzet e gjashtë, kur e pushtoi një sëmundje e rëndë dhe e lodhi. Më pas ai dha dorëheqjen nga Froni Ekumenik dhe u bë një murg madhështor me emrin e ri Joani. Patriarkun e bekuar e zuri gjumi në Vraçë, në krahinën e Turnovës, në Vllahi, më 13 janar të po atij viti. Kujtimi i tij mbeti i gjallë në zemrat e besimtarëve dhe në traditat e Patriarkanës Ekumenike për shekuj. Më dhjetë janar të vitit dymijë e njëzet e tre, Sinodi i Shenjtë i Patriarkanës Ekumenike mori një vendim të rëndësishëm. Ai vendosi zyrtarisht renditjen e Patriarkut Jeremia i Parë në Librin e Shenjtë të Kishës Orthodhokse. Kështu bariu i urtë, mbrojtësi i tempujve dhe mirëbërësi i malit Athos, u njoh zyrtarisht si një shenjt i Ortodoksisë. Kujtimi i tij përkujtohet më 13 janar me nderim dhe mirënjohje të thellë nga besimtarët.